Vandaag is rood

De dag begon met een rode ochtendschemering en ging over in een zonovergoten voormiddag. Wat is dat lang geleden. Dat mijn ramen nu overduidelijk archismerig zijn laat ik even niet aan mijn hart komen. Vanmorgen zag ik overal rode dingen.



* de rode kinderpantons * de 'nieuwe' Freitag van hier * een nieuw broodmandje * de tekening die ik ooit kreeg van Mus * het wijde t-shirt dat voor de smalle dochter steeds weer voor frustratie zorgt * het poppendekentje waarop ik ooit de koosnaam van de dochter 'borduurde' * de zelfgehaakte rode muts van vorig jaar die wellicht voor eeuwig in de kast zal blijven liggen * het koffieapparaat dat altijd voor een discussie zorgt, roze of rood? * de boordstof van hier die al weken mijn ogen uitsteekt en die ik maar niet verwerkt krijg

Vonden jullie het ook een mooie dag, vandaag?
Prettig weekend!

Het bloemenhemd

Na de sterrenhemd, het bloemenhemd.
Beide zonen waren - in tegenstelling tot wat ik had gedacht - meteen gewonnen voor het stofje met de bloemen. Wat een geluk dat ik daar een aardige voorraad van in huis haalde. Verder doet het hoofd zeer en is het lijf moe, dus u zal het vandaag enkel met wat foto's moeten stellen.



Stilstaan is toch zoooo moeilijk...

9 + winnaars

Negen jaar werd de oudste vandaag. Negen. Het besef slaat hard in. Ik word oud. De koppigheid waarmee hij 9 jaar geleden omstreeks dit uur ter wereld kwam is legendarisch. Het dreef ons geregeld tot wanhoop. Maar het afgelopen half jaar lijkt het tij te keren en hebben we een nog steeds vastberaden, maar toch al meer voor rede vatbaar kind.

De zoon - 1.40 meter, ondertussen, maar eigenlijk ook nog wel een beetje klein - houdt ook koppig vast aan vlaggen, taart met kaarsen, kaartjes, zingen, ballonnen en pakjes. Ik gunde het hem allemaal. Plus een lading vriendjes, die binnenkort ook tot de club van de negenjarigen behoren.



En na het feestgedruis koos de zoon de winnaars.




Stuur me een mailtje, winnaars. En aan alle andere deelnemers: bedankt voor jullie enthousiaste reacties. Volgende keer meer geluk.

Sterrengeluk

De seizoenen nemen een loopje met ons. De herfst valt in de zomer, de zomer in de herfst en de lente pal in de winter. Althans, dat schreef ik vorige week. Deze week heb ik kloven in mijn vingers en een vel dat temperaturen van -1 ochottekes al niet meer gewoon is. Maar... als het tij weer keert, betekent dat dat de zomer er gegarandeerd sneller is dan gepland en ik ben niet - ik herhaal, niet - voorbereid. Als ik de kast van de jongste opentrek zie ik vooral t-shirts met te korte lange mouwen, te kleine hoofdopeningen en vooral te korte broeken.

Maar de zomer... dat zijn hemdjes. Véél hemdjes. Eigenlijk zijn hemdjes gewoon altijd een topkledingstuk. Ik probeer ze mijn jongens zo vaak mogelijk aan te trekken. Het koudehemdjeszweet dat me de laatste keer uitbrak is al opgedroogd en ook al past de zoon nog in zijn eerste exemplaren, de nood was hoog. De honger ook, na al die tricot. En toen de regen met bakken uit de hemel viel (lente, weet u nog?), stak dit ding plots in elkaar. Bijna zei ik 'in een wip', wat ietwat overdreven was, maar toch dicht bij de waarheid.



Het geluk was deze keer volledig aan mijn zij, want ook al deed ik er niet om, kijk eens hier:

Blue monday voorbij

Blue Monday waren we gisteren, de dag waarop we ons - althans als we de wetenschap mogen geloven - het depressiefst zouden voelen. Da-aag feestvreugde! Da-aag cadeautjes! Da-aag feestdis en goed gezelschap. Voor velen helaas ook al: da-aag goede voornemens. Ge zoudt voor minder depressief worden.

De val van de goede voornemens, daar trap ik al jaren niet meer in. Nieuwe jaren worden even feestelijk ingezet zonder als mét. En toch, toen de jaarwende naderde bekroop mij het lichtelijk onaantrekkelijke, edoch tevens spannende gevoel dat ik klaar was voor een nieuw voornemen. Eentje dat mij zou helpen met mijn tanend lijf en wie weet ook wel een halt zou toeroepen aan die steeds verder oprukkende grijze haren. Ik zou een jaar geen (geraffineerde) suiker meer eten.
Ha, denkt u wellicht, dat houdt toch geen mens vol? Ik kwam tot rust in die laatste weken van 2011, geloof mij. De knoop doorgehakt at ik alles wat ik wou, als een langgerekt laatste avondmaal. We zijn blue monday gepasseerd zonder suiker, beter nog, zonder ook maar enige craving naar zoet. Misschien wel omdat het hoofd weet dat het mag, eens zondigen. Op verjaardagen, speciale feesten en gelegenheden waar ik sociaal zo gewrongen zit dat ik er niet onderuit kan. Het mag dus, maar het moet niet. En voorlopig is alles onder controle. En als ik het niet meer zie zitten, dan is er nog altijd dit. Op repeat. Keihard.

De vrijdag de 13e give-away

Het hoeft niet altijd kommer en kwel te zijn op vrijdag de dertiende. Als u het geluk vandaag nog niet aan u zij had, dan maakt u tenminste wel kans op een prijsje. De succesratio ligt hoger dan als u met de Lotto zou spelen, dus waag uw kans!
Geen wereldschokkende nieuwigheden, maar basic dingen waar - hopelijk - iemand toch plezier aan zal beleven.

Ik kondigde het hier al aan, en bijgevolg kunnen jullie kiezen uit dit gamma. Laat in de commentaren maar horen naar welk motiefje je voorkeur uitgaat.



Ten tweede kan je het Sock Monkey boek winnen. Ik kreeg het doorgeschoven van deze sympathieke, maar zich nu uit de naad blokkende, deerne (*werpt een dikke duim haar richting uit). Wij zijn geen sockmonkeymensen. Zelfs de zoon hield het na 1 exemplaar al voor bekeken. Met ons aller goedkeuring en aanmoedingen indien gewenst, kunt u er wel mee aan de slag.



Tot slot kunt u dit kleine shirtje winnen. U kunt nog kiezen tussen een 62 en een 68.



Zo. Staat er u iet aan, laat dan een commentaar na. Volgen mag, dat versimpelt het u kunnen traceren na de uitslag, iets waar ik precies altijd problemen mee heb. Uw e-mail vermelden is uiteraard ook goed.
Voila. Simple comme bonjour. Nu is het aan u. Deelnemen kan t.e.m. zondag 22 januari. Dan zal de jarige zoon de namen trekken.

Smossen toegelaten

Er zijn zo van die momenten dat ik, na het halen van deadlines en uitvoeren van verplichte nummertjes, nood heb aan iets onzinnigs. Iets wat compleet onnodig is, maar waar ik wel zin in heb. In mijn hoofd zit dat uiteraard in een wip in elkaar. Zo knipte ik op een avond 9 slabben. Fluitje van een cent. Toch? Alleen had ik het wisselen van garen - bweik - schromelijk over het hoofd gezien.

Niettemin, de (al dan niet toekomstige) baby's uit mijn vriendenkring zullen alweer in stijl kunnen smossen.



Maar eigenlijk, zo in de nieuwjaarsmaand, is het ook niet weer gewoon tijd dat we hier eens wat weggeven? Hm?

Het supercoole Ninjastofje, trouwens, is een ontwerp van de nog coolere madam Verbeelding en nog steeds te krijg in de webshop van Van Katoen.

Zelf maken? Zie hier.

Traffic tees

De weken gaan voorbij en ik raak ondertussen zo bedreven in het ineenzetten van t-shirts dat ik er soms effenaf horendol van wordt. Maar bandwerk loont en het resultaat is bevredigend en dat is uiteindelijk het belangrijkst.

Tussen al dat bandwerk zit af en toe ook eens iets voor de kinderen. Of voor kinderen van iemand anders. Omdat er nu - en de eerstkomende maanden al evenmin - geen tijd is voor uitgebreide projecten à la kleren voor mezelf, jurkjes en oh boy, het langgevraagde hemd voor het Lief, houd ik me aan dingen die ik bijna met mijn ogen dicht kan maken. Niet altijd wat ik zou willen, maar hé, mijn tijd komt nog.



De zoon ging er met een halfafgewerkt shirt vandoor en besloot van de weeromstuit dat gekke moves wel zijn ding zijn.



Stof van bij Koekepeertje, Miss Tiggr en Mama Pluis.

Het moet wel liefde zijn. Een sprookje.

Er was eens, in een land hier ver vandaan, een jongen die ik niet kende. En die mij - uiteraard - ook niet kende.
Op een dag ontdekte ik zijn gave en de bewondering groeide.
Tot hier het gewone verhaal, eenrichtingsverkeer, zoals het hoort te gaan.

Op een dag mailde die jongen mij vriendelijke woorden. En raakten we een beetje aan de praat. Later bereikte zijn pakje ongeschonden de overkant van het water. Zomaar, ongevraagd. Een mooi pakje bovendien. Met een inhoud waar ik nog altijd van moet glimlachen. Ook net voor kerst kreeg ik deze mooie prints. Voor de kinderen. Ik lach en vraag me af waar ik dat aan verdiend heb, mensen leren kennen die onbekenden zomaar dingen toesturen, gewoon omdat ze dat leuk vinden.

2011 was toch echt wel het jaar van de onbaatzuchtige mensen. Mensen die mij en mijn kinderen vaak van haar noch pluimen kennen en ons toch superblij maken. Bedankt aan iedereen die ons op die manier verwende. Het maakte ons hart telkens wat warmer en groter.

En hoe het sprookje afloopt... dat mag u er zelf bij fantaseren.



Ian werkt momenteel hard aan een webshop, zal dit jaar zijn goed hart nog duidelijker laten zien.
You're an amazing person, Ian. Let 2012 be your year. I wish you all the best with the studio and the shop!

Artwork by Ian Dutton

Oon & zoon & de iPhone

We sloten het jaar af met een onverwacht cadeautje onder een denkbeeldige kerstboom. Voortaan kan ik mezelf rekenen tot de groep van mensen die altijd online kunnen zijn. Kunnen, zeg ik wel. De zoon van bijna 9 heeft namelijk ergens een ingebouwd alarmpje dat afgaat van zodra ik mijn handen uitsteek naar dat nieuwe kleinood. Trappelend van ongeduld staat hij naast me. "Mag ik nu, mama? Mag ik? Mag ik?" Geen idee wat hij ermee wil aanvangen, want er is amper iets op gedownload en al helemaal niets voor kindertjes. "Gewoon," zegt hij, "een beetje naar jouw mails kijken en eens op het internet. Dat is cool, mama. Jij bent cool." Que?

Zucht. Wat een wereld is dat toch voor die kinderen van nu? Met die kleine vingers gaat het vliegensvlug. Alles 1 klik van hen verwijderd. Met grote ogen kijkt hij mij aan als ik zeg dat we vroeger alles opzochten in een bibliotheek. Toen er geen computer was, geen gsm of gps. "Hoe deden jullie dat dan?" vraagt hij. Tja, hoe deden we dat dan? Anyone?

Ik ontdek mijn iPhone dus stiekem, of na bedtijd. Mezelf kennende raak ik er vast in no time aan verslaafd. En die verslaving verdiende wel een hoesje. Eentje om het nieuwe jaar goed in te zetten. Zacht en stevig. Met garantie op een krasvrij scherm.
En handmade, dat ook, uit restjes. Het doet pijn aan uw ogen, zegt u? Wacht dan maar tot u me met dit stofje ziet voorbijkomen...







De zoon kreeg mijn iPod toegeschoven, met een lading nieuwe muziekjes én een nieuw hoesje met de allerlaatste (p)oon(tje) labels. Tijd voor iets nieuws.