woensdag 19 november 2014

De stierenzebra's.

Ik hoor het me nog zeggen: 'Zodra het boek af is, maak ik voor jullie nieuwe pyjama's waar jullie armen en benen wél nog in passen.' Ze hadden maar 1 wens. Het moest een pyjama met een legging zijn, niet zo'n los flodderexemplaar dat ik zelf zou verkiezen.

Er zat wat rek op die 'zodra', want zodra het boek af was liep ik met een grote boog om mijn naaitafel heen. Ik spendeerde mijn vrije tijd al lopend, of al lezend, en boekte mijn agenda vol met fijne dingen die ik on hold had gezet.

In the end kruipt het bloed toch waar het niet gaan kan, dus schoof ik de boel toch weer aan de kant en installeerde ik mij achter de overlock. Toegegeven, mijn schuldgevoel had ook wel wat in de pap te brokken. Ik had het immers belòòfd en werd daar op gepasten tijde door de kinderen in kwestie aan herinnerd. Dat mijn stapels tricot ondertussen gewoon uit de kast vallen als ik de deur open doe wil misschien ook wat zeggen… En dat deze broek ondertussen tot net onder zijn knieën kwam misschien ook. Tijd voor actie, dus.

Deze Halsoverkop tricot zou oorspronkelijk 1 pyjama worden. Maar O eiste haar deel op. 'Ook zo'n spannende broek, graag, mam. Om mee naar school te gaan.' 'Ik dacht het niet, kind,' zei ik en rolde eens met mijn ogen. Al een geluk dat we de vestimentaire crisissen al ontgroeid zijn. Een pyjama zou het worden. De lievelings. Met stip. Ze worden er zelfs een beetje wild van. Letterlijk.

pyjama_halsoverkop
halsoverkop1
halsoverkop2
tricot: Halsoverkop
patroon legging: zelf getekend
patroon t-shirt met ronde hals: Raide, Ottober 6/2012
patroon t-shirt met V-hals: Tooth Troll, Ottobre 3/2010

maandag 10 november 2014

Uitwaaien.

Het was zonnig, maar berekoud. We gingen - mopper, mopper - naar zee om de wilde onderdelen van dit gezin even uit te laten.

Het waaide. Hard. Ik joeg de kinderen de duinen in.

'Om het eerst boven op de duin!'
'Kom, we gaan verstoppertje spelen!'

Soms is er niet meer nodig dan een paar keer stevig tegen de wind in schreeuwen om te kunnen genieten van een vrolijk kinderspel. Ik wat frisjes op mijn duin. Zij met rode kaken van het lopen.

dehaan1
dehaan6dehaan4dehaan2dehaan5dehaan3

zondag 9 november 2014

De patronus.

Harry Potter zagen we met veel plezier de leefwereld van onze kinderen binnendringen. Het begon met de films, maar al gauw volgenden de boeken, Lego en vooral eindeloos veel zalige conversaties tussen de zonen.

*de oudste vult een vriendenboekje in voor de jongste*

I: Welk sterrenbeeld heb jij, Felix?
F: Ik weet dat niet. Mama? Welk sterrenbeeld heb ik?
Ik: Geen idee, jong (honestly!). Google dat een keer.
F: Schrijf anders maar dat mijn patronus een hertje is.

Oh, man, op zo'n momenten zou ik hem opeten, die jongste van mij.

vrijdag 7 november 2014

Over druk, druk, druk en genieten en dankjewel én de winnaar van de give-away.

Het leven raast aan een rotvaart voorbij. Ik ben amper nog thuis. Maar genieten, jong. Genieten dat ik doe, echt waar.

We pikten Fink zijn doortocht in de Vooruit mee. En die van Douglas Dare eveneens. Twee keer kippevel, met momenten, en blij dat ik er was. Mijn telefoon bewees dat hij ook goeie filmpjes/geluidsopnames kan maken. Een mooie herinnering aan een warme avond.



Ik spendeerde ook heel wat uren op de boekenbeurs. Dat mijn strijklade ondertussen niet meer dicht kan, er geen fruit in huis is en ik leef op koffie en veel te weinig eten, dat neem ik er graag bij. Mijn wederhelft regelde in mijn afwezigheid een nieuwe voortuin en plooit zich over de kinderen en hun huiswerk. Alles onder controle.

Dikke merci aan al die vriendelijke onbekenden en collega-bloggers die ons goedendag kwamen zeggen op de Ladies' Night… aaaah, zalig! Bedankt, iedereen, voor jullie aanstekelijk enthousiasme!

Bedankt ook Van Halewyck voor die warme golf die mij overspoelt telkens ik bij jullie ben. Dat is een beetje bleiten vanbinnen, maar ook keihard genieten.

Ik kocht - rap, rap, het grote shoppen is voor morgen - beide Woonboeken. Als het weer rustig wordt, kruip ik met een dekentje in de sofa en kijk ik naar al die fijne kamertjes van alle bekenden. Goed gedaan, jullie!

woonboek

Inge van Kidsdinge kwam persoonlijk langs om mijn bestelling af te leveren. Prachtig verpakt, zoals altijd. En met een extraatje. ♥

kidsdinge

Ik was jullie ook nog een winnaar voor de give-away verschuldigd! De onschuldige hand grabbelde een kaartje uit de pot waarop TIENE stond. Mail je me even?

maandag 3 november 2014

Nieuw.

De herfstvakantie gaf ons een beetje tijd voor wat nieuwe dingen.

Voor een nieuw kindje, bijvoorbeeld. Een nieuw kindje met nieuwe schoenen en nieuwe broeken die niet van zijn lijf vallen.

nieuwkind

Voor een nieuw kookboek waaruit we welgekomen inspiratie opdeden voor een grondige uitbreiding van de vaste selectie van avondmenu's. Hou u niet in als u uw hoogstpersoonlijke favorieten wil kenbaar maken!

nieuwboek

Een nieuw kopje ook, als vriendje van dit kopje. Voor kleine, lekker koffies.

nieuwkopje

Vandaag op de agenda: werken. En nog wat nagenieten van gisteren en van alle vriendelijke mensen die ons goeiedag kwamen zeggen.

zondag 2 november 2014

Boekenbeurs 2014!

Het is zover! Vanmiddag gaan de vrouwen van Zo Geknipt zich gezellig naast Jeroen Meus placeren. Eens kijken bij wie de rij het langste zal zijn. Ha!

Kan je er vanmiddag niet bij zijn, geen nood, we zitten daar nog wel een aantal dagen.

· dinsdag 4 november, bijvoorbeeld. Dan zijn we er tussen 18.30u en 21.00u. Het is bovendien lady's night en wie wil kan effectief iets in elkaar genaaid krijgen onder ons wakend en alziend oog.

· zaterdag 8 november is themadag. Be Original, klinkt het. Met een nieuwe ZoGeknipt onder de arm, waarbij we je uitdagen om de recepten ook echt naar jòuw hand te zetten, kan dat 'be original' niet fout gaan. Again, activiteit verzekerd op onze stand! We zijn present tussen 14.00u en 17.00u.

· dinsdag 11 november sluiten we de beurs af. Voor een krabbel in het boek kom je best langs tussen 13.00u en 17.00u.


Op de site de boekenbeurs vind je alle info over wie je wanneer kan spotten.
Ons vind je op de stand van Van Halewyck, 312-320-321.

vrijdag 31 oktober 2014

De wedstrijd.

'Je hebt een medaille gewonnen, mama!' riepen de thuisblijvers in koor. Waar, ik had een medaille 'gewonnen', maar met een 686e plek kan dat bezwaarlijk meer genoemd worden dan een mooie herinnering aan een fijne dag. De gevolgen van dat ja zeggen vielen dus heel erg mee. Ik die dacht een week niet te slapen van alle muizenissen in mijn hoofd fietste mooi rond alle vragen heen. Mijn lijf gaf zelf te kennen wat kon en wat niet. Perfect.

· op woensdag liep ik nog 11 kilometer. Met veel tegenwind én een pijnlijke rug.
· op donderdag had ik kniepijn en probeerde ik vooral te denken dat het in mijn hoofd zat.
· diezelfde donderdag vond mijn maag het ook nodig om heel gek te doen. En dan bedoel ik ook héél gek.
· zwemmen op vrijdag werd geskipt. Wegens de maag én de knieën. Ge kunt niet alles willen, nietwaar?
· op vrijdag mocht ik van haar ook zo'n armding lenen voor mijn telefoon. Ideaal. Merci!
· op zaterdag had ik veel kinders in huis. Verhuisde ik een kast zonder de inhoud eruit te halen en kuiste ik het hele huis.

Maar het werd beter.

Op zaterdagavond waren plots alle kinderen het huis uit. Onverwachts. Geen gedoe met uursveranderingen, gewoon uitslapen!
Op zondagvoormiddag waren we helemaal alleen. Koffie. Krant. Boekje lezen. Benen omhoog.

En toen werd het zo geregeld dat F de kidsrun meeliep (wat ik miste, helaas), waardoor wij allebei met een medaille huiswaarts mochten keren. Topdag!

En de wedstrijd?

Ik liep mijn eigen tempo. Aan het lijntje in Mapmyrun te zien, een mooi standvastig tempo, ook al was het in mijn hoofd een en al chaos. Dat slalommen in die eerste kilometers... niet zo mijn ding. Gelukkig vond ik al snel wat mensen die min of meer hetzelfde tempo liepen, maar het stoorde me ook niet als ze plots verdwenen (voor of achter). Ik was zo afgeleid als wat (wat een verschil met alleen lopen!), hoorde mijn muziek amper, besliste bij elke tussentijd dat ik best wat trager mocht, maar het ging vlot, dus ik liep door.

Bij de bevoorrading op 7 km haalde ik iemand in die al kilometerslang in mijn gezichtsveld liep. We liepen naast elkaar, zelfde pas, zelfde tempo en bleven zo lopen tot het einde. Enfin, tot 100 meter voor het einde, want toen liep ik me vast, waarna ik weer moest slalommen om toch nog een spurtje te trekken en onder die 58 minuten te eindigen. Zonder haar had ik wellicht wat gas teruggenomen. Uiteindelijk klokten we af op 57:46, of 5:43 per kilometer. Niet slecht. Ik was content. Alleen ugh dat ik dat voor de zomer aan 5:30 liep. Hoe deed ik dat, zeg? 'Tijd en boterhammen, kind', had mijn vader vast gezegd. 'Tijd en boterhammen.'

maandag 27 oktober 2014

On the run. 2013 tot nu in 487 woorden.

'Ha,' zeiden de loopsympathisanten als reactie op dit, 'gij loopt toch ook?'
'Waar,' zei ik, 'maar lopen, daar heb ik toch een haat-liefde verhouding mee. Ik heb geen looplijf. Echt niet. Ik ben een zwemmer.'

Nu loop ik al bijna mijn hele leven. En 4/5 van dat leven ging dat met tegenzin. Na een paar maanden hield ik er steevast weer even mee op. Tot 2013.

Ik ging mijn leven beteren in 2013. Na de hectiek en het verdriet van 2012 nam ik me voor alleen nog maar te doen waar ik zin in had, geen stress, oude liefdes terug oppikken... In de categorie oude liefdes gingen muziek, lezen en sporten met alle aandacht lopen.

Laat ons zeggen dat 'alleen nog maar doen waar ik zin in had' niet zo gek lang duurde. Geen stress, daar gaan we het zelfs niet over hebben. Maar muziek/lezen/sporten: check, check en check.

De maand waarin ik een jaar ouder werd leek ideaal om het loopschoeisel terug aan te binden. Na heel wat jaren van (gedeeltelijke) inactiviteit bleek ik over een nog wel min of meer behoorlijke conditie te beschikken. Ik liep het hele jaar uit. Ook toen het koud werd. Ook toen het regende. Ik liep niet zo vaak als ik had gewild. Ook niet zo snel of zo ver, maar dat waren details. Ik klokte af op een 200 getrackte kilometers. Ik liep ook in Schotland. Dat was afzien. Want het was warm. En verdraaid hilly. En er waren cattle grids. Maar het was ook mooi. Muziek. De ondergaande zon. Een schaap hier en daar. Als ik Editors hoor en mijn ogen dichtdoe, dan sta ik daar weer.

Ondertussen zijn we alweer een jaar verder en loop ik écht met plezier. Dat ik dat kan zeggen, dat is al een overwinning op zich.

Bij het begin van dit jaar lanceerde zij een kleine uitdaging: 500 kilometer in 1 jaar. Dat leek mij een zot idee, maar toen ik erover nadacht, bleek dat nog geen 10 kilometer per week te zijn. Peanuts, dacht mijn hoofd, en mijn innerlijke strever had een nieuw doel.

· na vier maanden stonden er exact 250 loopkilometers op de teller. Dat ging goed vooruit.
· in april en mei liep ik ruim 80 kilometer per maand.
· in juni bleek mijn bobijn af. Het ging niet meer. Ik flipte over welke pijntjes ik allemaal voelde.
· in juli gingen we op reis en naaide ik een boek bijeen. 0,0 kilometer per week. 6 weken lang.
· tegen half augustus kriebelde het zo hard, liep ik een paar keer 8 à 9 kilometer en toen gaf mijn lijf er weer even de brui aan. 4 weken snotteren. 4 weken rust.
· in september liep ik een schamele 16 kilometer.
· in oktober vond ik mijn goesting terug en klokte ik af op 88 kilometer.

Ik loop weer. Trager dan voor de zomer. Maar met plezier en dat is het belangrijkste.

En de wedstrijd? Morgen.

ontherun

zaterdag 25 oktober 2014

Spanje 2014.

Net als vorig jaar moesten er een paar maanden overheen gaan. Nu de dagen snel korter worden is de hunkering naar die warme zomerherinnering groot. We gingen op reis. Naar een warme zee. Zoals beloofd na het pootje baden in die koude Noordzee vorig jaar.

Het was fijn. Warm, maar niet té. Een paar tijgermuggen, maar geen hordes. En verder: zee. Zee. Zee. Bodyboards. Hoge golven. De 4 waterratten van ons gezin volledig in hun element.

reis5reis6

Er was een groot strand. Nothing fancy, maar wel met palmbomen voor de lezers onder ons. Met relatief weinig volk, maar met op de een of andere manier altijd wel iemand om mee te spelen.

reisIMG_2433

Er was een kind dat forten bouwde en ze bewaakte alsof zijn leven ervan af hing.

IMG_2304

Verder was vooral rust. En heel veel niets. Uitzonderlijk werd er iets bezocht. En vroeg deze moeder: "Lach eens mooi?" Waarna er iets tussen een schaapachtige glimlach en een grimas werd geproduceerd.

reis9

Soms duurden die bezoeken te lang. Werd de zee al gemist. En vroegen ze - alsof het al weken was geleden -: "Gaan we nu eindelijk weer naar zee?"

reis7

Soms bleek de kroost gigantisch op te vallen. Zeker tegen een wit muurtje.

reis3

Er was een klein dorp en wij woonden aan de rand. Dat mag u in dit geval heel erg letterlijk nemen. Van op dat terras keken wij elke avond naar de ondergaande zon.

IMG_2422
IMG_2222
IMG_2215

Het fototoestel dat al maanden aan mij arm was vastgeklonken mocht op vakantie vaak thuisblijven. Zee en strand en strand en zee, zo zagen onze dagen er uit. Deze foto's zijn van de eerste dag, toen het 'slecht weer' was, de zee bruin en en het strand helemaal leeg. Ik vind ze bijna mooier dan die onder een stralende hemel.

IMG_2245
IMG_2261
IMG_2246

Deze foto is voor mij dé foto van de zomer. Dag 1. 5 minuten. Doorweekt kind. Geen houden aan.

IMG_2248

Of nee, wacht, mijn grote jongen met wie ik op dat moment net een uur of 5 hoge golven en een sterke stroming had getrotseerd. Uitgeput, bruin, ontspannen.

IMG_2520kopie

Volgend jaar trekken we terug naar het westen en gaan we golfsurfen in Wales! *popelt al bij het idee alleen*

woensdag 22 oktober 2014

Ik zegt altijd ja.

Ik zegt ja. Op zowat alles.

Het staat er. Zwart op wit. Gedrukt. In 10.000 exemplaren.
Voor mensen die mij goed kennen moet het zo duidelijk zijn. Riet hoefde er in elk geval niet lang over na te denken toen ze een openingszin nodig had.

ja

En dus beland ik wel vaker in situaties waarin ik mezelf 'natuurlijk doe ik mee' hoor zeggen, om achteraf een beetje te flippen over wat ik mezelf nu weer op de hals heb gehaald.

Het was zondagmiddag, we zaten gezellig aan de picknicktafel op school, een hoop ouders die samen een fantastisch oudercomité vormen. Er ontspruiten geregeld geweldige plannen aan de hoofden van die mensen, plannen waar ik in al mijn enthousiasme maar al te graag aan meewerk. Dat dat 'meedoen' op een loopwedstrijd sloeg, that was a first.

Zij probeerde mij al vaker ja te laten zeggen. Vorige week nog, toen ze een boek kwam halen en ik op de stoep voor de deur voorzichtig liet vallen dat de havenloop misschien wel een optie was, volgend jaar. Of misschien ook niet. Achteraf gezien zat het er wel aan te komen, in mijn hoofd. Tot nu toe hield ik mij zo ver mogelijk van wedstrijden weg. Hoe graag ik ook loop, ik strijd wel met mezelf, tegen mijn eigen lijf en vaker nog tegen mijn eigen hoofd. Maar goed, we waren vrolijk, de zon scheen en samen lopen leek plots niet meer zo eng.

Het komt wel goed, denk ik, als ik alle hersenspinsels de baas blijf. De afstand (10 km) is het probleem niet. Wat dan wel? Mijn hoofd, vooral, dat zich heel wat afvraagt.

· zal ik mij niet laten meeslepen door 'de massa' en mij dus in de eerste kilometers gegarandeerd al vergalopperen om vervolgens halverwege een geweldig pak rammel te krijgen en tenslotte halfdood en met een rooie kop over de meet te strompelen?
· zal ik erin slagen om mijn eigen tempo te lopen en geen rekening te houden met de mensen aan de kant? (jup, ik ben er zo eentje)
· blijf ik dan niet gewoon beter bij 'de vrouwen', ook al ligt mijn tempo hoger dan dat van hen?
· loop ik vandaag nog mijn gebruikelijke tien kilometer of plan ik toch maar beter een korter rondje?
· ga ik vrijdag nog zwemmen (standaardzwemdag, maar nu... you never know)?
· is die lage rugpijn waar ik mee ben opgestaan alleen van verkeerd te liggen en hoe lang gaat dat duren? (bweurk)
· zet ik mijn bril op (wat ik gewoonlijk doe) of schaf ik me toch maar nieuwe lenzen aan?
· houd ik mijn telefoon in mijn hand (wat ik ook gewoonlijk doe, maar voor een wedstrijd wellicht een beetje ongebruikelijk to say the least) of kies ik toch maar voor een veilig armhoesding? En waar haal ik dat laatste dan zo even snel? Als ik er al uit geraak of ik dat überhaupt kan verdragen (afzakken, losschieten, you name it, alles is al de revue gepasseerd).
· heb ik die telefoon wel nodig? Mijn hoofd zegt ja. Voor mijn muziek die mij in het juiste tempo houdt, en om te kalmeren als ik tussentijden hoor die boven mijn normale pace liggen. En vooral: uit gewoonte.
· lukt dat dan wel met die bevoorradingen, als ik al iets in mijn handen heb? (ik ben echt een groentje, I know)
· waarom zou ik op 10 km mij drie keer moeten bevoorraden?
...

Ge ziet, er zit veel in mijn hoofd. Soms is neen zeggen zoooooveel gemakkelijker. En veiliger. Maar ook zoveel saaier, toch?