Weekendje Ardennen

zondag 18 juni 2017


DSCF5381

Ik had opnieuw de eer om samen met nog wat 'avontuurlijke' sportievelingen de nieuwe (en bestaande) producten van Decathlon te mogen testen. Net zoals vorig jaar gingen we kamperen, al was het deze keer nog ietsje meer weg van de wereld. In mijn geval mag u dit redelijk letterlijk nemen. Vikings zitten duidelijk liever aan zee dan in la Wallonie en het contact met mijn virtuele netwerk was wel heel erg beperkt. Maar niet getreurd, ik kon wel even zonder, want qua afleiding zaten we daar gebeiteld.

DSCF5305 DSCF5308

In het stukje bos was een volledig tentenkamp opgezet en terwijl half België bezweek onder een loden hitte, rilden wij ons op zaterdagmorgen in korte broek (want ja, wat een voorspellingen ook) door de presentatie over Quechua, hiking en trekking. Het was fijn om te horen dat Decathlon niet alleen stevig verder ontwikkelt, maar tijdens die ontwikkeling ook oog heeft voor het 'repair' verhaal. Wat stuk is, hoeft niet noodzakelijk recht de afvalberg op. Er wordt gewerkt aan een systeem waarbij je Decathlon materiaal kan laten herstellen.

Tijdens onze tweedaagse afzondering lieten we heel wat Decathlon materiaal door onze handen gaan en kregen we enorm veel waardevolle informatie die ik als klant - op mijn eentje shoppend in de winkel - duidelijk mis. Ik zou dat uiteraard allemaal kunnen lezen op de website, maar door technische specificaties gaan is niet zo bijster aantrekkelijk. Als ik een jas of een rugzak zoek dan kijk ik uiteraard eerst of het voorwerp in kwestie aan de vereisten voldoet, maar ik laat mij toch ook wel een ietsiepietsie leiden door hoe het eruit ziet. Hierdoor vallen waarschijnlijk een aantal kanshebbers af die mij nog beter zouden dienen als ik door de kleur had kunnen kijken (want ja, zeg, wat is dat toch altijd met dat paars en roze?). Lessons learned, dus.

Ik was zwaar onder de indruk van deze rugzak die met stip op 1 komt in het te-kopen-voor-de-zoon-op-reis-vertrekt lijstje. Kijk zeker eens naar dit filmpje. Deze trekkersrugzak zit vol met details en er is aan zoveel gedacht, zoals: een tasje dat je kan losklikken om ter plaatse mee te nemen, een systeem om je rits vast te zetten, zodat je meteen kan zien of er tijdens het transport met je rugzak is geknoeid, volledig openklapbaar, mét elastieken om je bagage op z'n plaats te houden, een regenhoes en ga zo maar door.
Ook de uitleg van de tenten - weet ik tenminste eindelijk wat het cijfer voor de regenkolom wil zeggen - wist me wel te bekoren. Trekken met de zoon is toch iets dat ik gauw eens wil doen.

DSCF5311
DSCF5320 DSCF5315 DSCF5313

Na de lunch vertrokken we voor een wandeling die ietwat langer uitdraaide dan gepland. Maar de magen waren gevuld, de zon scheen ondertussen, en iedereen kwetterde honderduit.

DSCF5331 DSCF5337
DSCF5343 DSCF5330
DSCF5333 DSCF5359

En dan was het tijd om te kajakken. Mama van vijf bewees dat ze uitermate goed is in multitasken, terwijl yours truly als stuurman probeerde de grootste keien te omzeilen, iets wat niet evident was met het lage water. Vast zitten op de keien bleek gelukkig niet alleen ons te overkomen. Heel wat afgelachen, dus.

DSCF5353

Terug in het kamp wachtte ons alweer een nieuwe opdracht. Wie de opdracht won mocht kiezen waar hij/zij sliep. In de grote tenten, de Fresh & Black tentjes of in het trekkerskamp met de trekkerstenten en de hangmatten. De bedoeling was om zo snel mogelijk alle ingrediënten en materiaal om een omelet klaar te maken tot bij de kok te krijgen. Uiteraard konden we alles pas vinden door op de sup-plank de vijver rond te suppen. Iedereen hield het droog, maar grappige stoten om ronddobberende eieren, jawel.

DSCF5369

Na de avonturen in de hot tub aten we op het dek en praatten we tot de zon onder was.

IMG_0635
IMG_0659
DSCF5381

We sloten de avond af met kampvuurliedjes, wat in dit geval een nogal denigrerende term is voor de geweldige covers die band wel drie uur lang voor ons speelde. En dat die enorm geapprecieerd werden beweest het soms nogal uitbundige meebrullen door de Vlaamse aanhang.

IMG_0670
DSCF5401

Over de zondagochtend kunnen we kort zijn. Het deed een beetje pijn. De matras en de tent deden wat ze moesten doen, maar de nachtrust was nogal aan de ultrakorte kant. We ontbeten, hielpen het kamp opbreken en skipten met prikkende kampvuurrookogen de geplande yogasessie om de ruim twee uur durende rit naar huis aan te vatten.

Maar genoten, check.

Merci, Decathlon.
Merci, Walkie Talkie.

Een zee als een verhaal

donderdag 1 juni 2017


DSCF5233

'Meen je dat echt?' stuurde ze me.
'Wat dan?' vroeg ik argeloos.
Uiteraard wist ik maar al te goed waar ze het over had.
Ik ken haar.
Het kind dat zo graag thuis is, met haar ogen rolt en diepe zuchten slaakt als we ergens naartoe gaan.
'Ik wil niet naar zee.' stuurde ze terug.
Ik had niets anders verwacht.
Maar ik zweeg, want het draait toch altijd anders uit.

En zo was de toon gezet.

Een dochter met een pruillip.
Twee enthousiaste jongens.
Een boot.
Handdoeken.
En eten.

Laat in de namiddag.
Bijna avondetenstijd.
Een leeg strand.
Op wat kitesurfers na.

IMG_0488 IMG_0484
IMG_0409 IMG_0431
IMG_0424

Een kwartier op zee.
Harde wind.
En het meisje met kippenvel.
Al een geluk dat ik een moeder ben.
En speciaal voor het kind een lange broek had voorzien.
Ken uw pappenheimers was nooit zo toepasselijk.

DSC_0088

Toen was iedereen gezandstraald.
Of toch de onderste helft van zij die zo verstandig waren om te blijven rechtstaan.
We trokken met ons hele hebben en houden richting duinen.
Dat was ver.
Héél ver.
Onhaalbaar ver, kloeg het meisje.
Maar het lukte toch.
Moh.
Levenslessen op het strand waarachtig.

DSCF5222
DSCF5223

De duinen waren als een veilige haven.
Warm.
Beschut.
Van de weeromstuit had niemand nog koud.
En honger allerminst.
Wie wil er nu eten als er verstoppertje moet worden gespeeld?
Of balletjes moeten worden gegooid van de ene duintop naar de andere?
Moeder, toch.
Eten?
Echt.

DSC_0201 DSC_0194
DSC_0197 DSC_0175
DSCF5199
DSC_0204 DSCF5202
DSC_0150 DSC_0134

Ik zat maar wat te kijken.
Duinen beklimmen laat ik aan jonge benen over.
Meestal toch.
-Tenzij het over wedstrijdjes gaat.
Daar ben ik namelijk altijd wel voor te vinden.-
Maar ook zonder wedstrijdjes:
never a dull moment met deze knaap.

DSC_0140
DSC_0120

En toen werd het donker.
En wilde er niemand naar huis.
Want scenes uit films naspelen is nu eenmaal aantrekkelijker dan douchen en slapen.
Zeg nu zelf.

DSCF5252 DSCF5266
DSCF5267
DSCF5255
DSCF5236
DSCF5298

Het loopt (weer) lekker.

maandag 22 mei 2017


Dat het hier stil is heeft zo zijn redenen. Geen blogdip - wel integendeel - ook niet teveel reizen - ik blijf 2 maanden thuis, beloofd, er ligt nog genoeg ongeblogds stof te vergaren en bovendien is mijn verlof dit jaar heel beperkt - maar eerder een kwestie van te weinig uren in een dag en daarbij de nodige prioriteiten moeten stellen. Waar het eigenlijk op neer komt: na bijna 15 jaar weer voltijds werken doet wat met uw dagindeling en dan vooral met het avondschema. Waar ik vroeger na de avondshift alle de meeste huishoudelijke taken had afgerond, is er nu voor voetjes-in-de-lucht nog bitter weinig tijd. Is dat erg? Voorlopig niet, ook al moet ik soms eens mijn ogen dicht doen, of keihard op mijn tong bijten (daar is nog werk aan, ik geef het toe) als ik na een dagtaak in een huis terechtkom waar een kinderwervelwind heeft gewoed. Buiten de was en de plas - ik begin stiekem te denken dat dat kweekt, zo'n stapeltje was - is alles onder controle. Olé!

Met mijn nieuwe job vond ik ook een stapel goede voornemens terug die in de loop van 2016 wel in een heel erg onbereikbaar verdomhoekje waren terechtgekomen. Ik rekende het eens na. In 2016 liep ik amper 450 kilometer (ter vergelijking, in 2015 waren dat er +1000), waarvan meer dan de helft in het eerste kwartaal. De rest van het jaar was het huilen met de pet op. En in mijn geval mag u dat heel letterlijk nemen. Op die pet na, dan.

In april startte ik een nieuwe job bij een oude werkgever, wat een mens in een heel comfortabele situatie zet, merk ik. Het voelt heel vertrouwd en toch is de inhoud nieuw en de uitdaging groot. De nieuwe werkplek ligt op fietsafstand, waardoor ik met plezier mijn 20 minuten autorijden ruilde voor 20 minuten fietsen. Dat dat een pak kilometers oplevert per maand, amai! Maar de belangrijkste sportieve uitdaging legde ik opnieuw bij het lopen. Ik was werkelijk met geen stokken meer vooruit te krijgen. Lopen zei me niets meer en 9 maanden lang liep ik alleen als ik met iemand kon afspreken. Ik miste het en ik verafschuwde het idee tegelijkertijd. Maar lopen is verslavend en goed voor de (mentale) gezondheid, dus ik zette het opnieuw op het menu (en dat mag u ook gerust letterlijk nemen, want 'daaaag, lunchpauzes!'), verplicht, drie keer per week.

We zijn 7 weken ver. Ik liep in die zeven weken bijna 200 kilometer. Ik heb de beste collega's en er is Sofie die me op 1 mei leerde dat traag lopen loont en dat er een tempo bestaat waarbij ik zou kunnen blijven lopen. Op moederdag liep ik 15 kilometer, wat traditioneel mijn moederdagcadeau aan mezelf is. Gisteren liep ik er ruim 17, gewoon om eens te proberen waar ik zou geraken en niet eens zo traag als ik van plan was. Die 21 komt dus dichterbij. Niet dat dat een doel op zich is *kuch*, maar het zou wel fijn zijn om dat nog eens te lopen. Al geef ik mezelf nog wat tijd. Minstens 7 weken :)

Zijn er dan helemaal geen nadelen? Toch wel. Mijn nek speelt weer op en sommige lichaamsdelen smelten helemaal weg. Misschien moet ik Josies voorbeeld maar volgen en me ook zo'n trui aanschaffen. En kinehanden vinden. Dat ook.

Roadtrippen door Schotland · Oh! Oh! Glencoe!

donderdag 11 mei 2017


DSC_0171

Vandaag (wat u bij nader inzien eigenlijk moet lezen als 'dag 2') stond volledig in het teken van Glencoe, een heel bekende vallei met een stevige geschiedenis. U weet het of u weet het niet, maar deze reis is gedeeltelijk een herhaling van mijn eerste Schotlandreis, exact 20 jaar geleden. Mijn schoonvader zaliger had toen een prachtig traject uitgestippeld en omdat ik daar hele mooie herinnering aan heb, maar uiterst weinig beeldmateriaal was de keuze voor dit deel van Schotland snel gemaakt.

DSC_0167

Glencoe had toen al een diepe indruk nagelaten. Toen zat ik met mijn hoofd ook midden in de Schotse geschiedenis, dus dat leek me logisch. Nu niet. En toch was het een absoluut hoogtepunt van de reis.

Ik pakte na die eerste woelige nacht mijn spullen bij elkaar en reed de hele vallei opnieuw door - deze keer op klaarlichte dag - naar wat mijn eerste stop had moeten zijn: Loch Tulla. Onderweg stopte ik nog een heel aantal keer, maar ik zet de highlights op een rij zoals ik ze had gepland en zoals je ze tegenkomt als je de A82 af rijdt richting Glencoe. Dat is meteen ook de 'mooiste' richting, want het gaat naar beneden en dat geeft de mooiste vergezichten. Maar voor je vertrekt geef ik toch nog een paar tips mee.

Vlag alles wat je wil zien op een kaart. Ik ben nog altijd fan van maps.me, en al helemaal in Glencoe. Waarom?

· Het stuk tussen Loch Tulla en Glencoe is ongeveer 30 kilometer. Op sommige stukken rij je gemakkelijk 100, op andere moet het heel wat trager. Om de andere weggebruikers niet te hinderen (sightseeing is niet fijn als je op de weg moet letten én een rij auto's achter je aan hebt) bekijk je best op voorhand wat je precies wil zien en waar je zeker wil stoppen. Maps.me rijdt met je mee zodat je weet dat je moet vertragen als je vlaggetje in het zicht komt.
· De A82 is een gewone weg waar je ofwel langs drassig gebied of langs afgronden rijdt. Mis je een van de plaatsen waar je wilde stoppen, omdat je door omstandigheden niet plots in de remmen kon, dan kan je doorrijden of omkeren. Eventjes van de weg af om om te keren is niet zo'n bijster goed plan, dus weten waar er parkeerstroken en parkings zijn is interessant. Ik had die ook allemaal gevlagd.
· Parkeerstroken vlaggen? Waarom nu weer? Wel, Glencoe is mooi, maar ook gevaarlijk. Het is een beetje een ongeschreven regel dat je parkeert op de stroken die aan jouw kant van de weg liggen, omdat je nu eenmaal niet overal de weg wil oversteken als je de tegenliggers niet kan zien komen. Maps toont aan welke kant van de weg de parkeerstroken of parkings liggen.
· Als je niet gehaast bent kun je het hele stuk natuurlijk ook twee keer doen. Of vier keer, net als ik. Door de wolken is de sfeer ook altijd anders.

maps_glencoe1 maps_glencoe2


Loch Tulla

Loch Tulla viewpoint geeft een mooi uitzicht op het lagergelegen Loch Tulla. De parkeerplaats is relatief groot, maar kan - zeker in de zomer - snel vol staan met busjes toeristen. Als dit je eerste stop is, laat je dan niet afschrikken. Verder naar Glencoe toe wordt het rustiger, al blijft het natuurlijk Glencoe. Trekkers en fotografen zijn er altijd, ook in de winter.

DSCF2703


Rannoch Moor

Van Rannoch Moor viewpoint hebt je een geweldig zicht over Loch Ba (ten noorden van de weg) en Lochan na Stainge en Loch na h-Achlaise (ten zuiden). Als je op de heuvel gaat staan heb je een weids 360 graden uitzicht over lochs, lochans (kleine lochjes) en heel veel moeras- en heidegrond. Als je je hierin waagt is goed schoeisel ten zeerste aan te raden. Een tip trouwens voor alle wandelingen die je aanvat: check altijd de bog factor. Vaak geeft deze al een goede indicatie van wat je mag verwachten. Bij de wandelingen op Walkhighlands staat dat sowieso aangegeven.

DSCF2692
DSCF2716
DSCF2689
DSCF2677


Buachaille Etive Mòr

Buachaille Etive Mòr is een bergmassief dat bestaat uit vier toppen, waarvan er twee als Munro's (Schotse bergen van minstens 3000 voet) staan gecatalogeerd. Stob Dearg (de rode piek) ligt het dichtst bij de A82 en door zijn piramidevorm kan je er bijna niet naast kijken. The Buachaille, zoals het door klimmers ook wordt genoemd, is een belangrijke top in de geschiedenis van de klimsport in Schotland. Geen spek voor mijn bek, dus.

Buchaille Etive Mòr
DSC_0175
DSC_0171


Glen Etive & Loch Etive

Niet op de planning, eerder een spur-of-the-moment thing: de afslag nemen naar Loch Etive. De Glen Etive Road (C1094) is een 18 kilometer lang single track baantje dat zich net als River Etive een weg slingert door de vallei. River Etive mondt uit in Loch Etive. Glen Etive Road loopt dood bij Loch Etive, maar is het is het uitstapje zeker waard. Reken wel voldoende tijd om Loch Etive te bereiken. Niet alleen rijdt zo'n klein wegje niet super vlot, kruisen met tegenliggers is ook een beetje een gedoe en de natuur nodigt ook wel uit om hier en daar eens te stoppen. Als je van de weg af kan, tenminste.

Glen Etive
DSCF2815
Untitled
Glen Etive
Loch Etive
Loch Etive
Glen Etive


Lagangarbh

Er zijn niet veel cottages te zien in de vallei en deze is dan ook met stip de meest gefotografeerde cottage in Glencoe. Ik stopte er vier keer en ik was nooit de enige fotograaf. Ter hoogte van de cottage zijn parkeerplaatsen aan beide kanten van de weg, maar omdat er ook een aantal wandelingen van hier vertrekken waren die altijd drukbezocht. Goed opletten en tijdig vertragen als je hier in de zomer wil stoppen.

Mijn favoriete foto van deze plek zag je hier ook al. De knoop is ondertussen doorgehakt!

Untitled
DSC_0191
DSC_0188
DSC_0180
DSCF2673
DSC_0190


Waterfall viewpoint River Coe + All Lairig Eilde

Het is mààr een stop langs de weg (parkeren kan langs beide kanten), maar deze waterval is gewoon mooi. Daar valt simpelweg niets meer aan toe te voegen.

DSCF2602 DSC_0157
DSCF2588


Meeting of Three Waters waterfall

Een eenvoudige wandeling met veel afwisseling. Vlak, steil, trappen, bruggen, rotsen, smalle paadjes... het zit er allemaal in. Je wandelt langs het water, dus geweldige zichten zitten er niet in, maar het is goed haalbaar met kinderen (ja, ik moest aan jullie denken, Fie!) Door de harde rukwinden durfde ik niet door te steken naar The Lost Valley, waar het pad langs een richel loopt en het uitzicht naar het schijnt geweldig mooi is.
DSCF2883


Loch Achtriochtan & Achnambeitlach cottage

Al even fotogeniek als Lagangarbh, maar iets dichter bij het dorp van Glencoe: Loch Achtriochtan en Achnambeitlach cottage. Als het windstil is worden de omliggende bergtoppen fantastisch mooi weerspiegeld in het loch. No such luck voor mij, helaas, maar toch mooi genoeg om twee keer te stoppen.

Untitled
Loch Achtriochtan
Loch Achtriochtan


Vast ook de moeite, maar dat bewaren we voor een volgende keer:

· An Torr & Signal Rock
· een bezoek aan het Glencoe Visitor Centre

De nacht

De nacht bracht ik - zoals ik vooraf had aangevraagd - weer hier door. Of dat was toch het plan. Toen ik aankwam bleek alles potdicht. Vreemd, want ze hadden me de vorige avond nog gevraagd hoeveel nachten ik wilde blijven. Ik belde aan, en nadat ik daar geen reactie kreeg, trok ik mijn stoute schoenen aan en liep ik naar de achterkant van het hotel waar iemand in de keuken iets aan het herstellen was. Blijkbaar was 'refurbishing the kitchen' de reden waarom alles gesloten was. Gelukkig was de manager ook aanwezig en toen ik vroeg of ik toch opnieuw een cabin kon krijgen, ging hij er vrij snel mee akkoord. Ik had er immers al geslapen, dus als een toilet en een douche volstonden, dan mocht ik terug naar cabin five. Het waaide ondertussen hard, dus yours truly was maar al te blij dat ze er zich had kunnen uit (of beter: in) praten. Al blijft het wel bizar, helemaal alleen in een cabin op een terrein dat een hotel en een campsite huisvest. Maar hé, ik had een dak boven mijn hoofd en dat was in deze omstandigheden het allerbelangrijkste.

Zin in meer Glencoe? Begin gerust hier:

· Visit Scotland
· National Trust for Scotland
· Discover Glencoe
· Glencoe Scotland
· Wandelingen in Glencoe


Zo, dat was Glencoe. Ik hoop dat ik toch hier en daar iemand heb warm gemaakt voor Schotland. Vragen? Shoot!
(En verder hoop ik dat alle foto's goed gelinkt zijn. Mocht dat niet zo zijn, laat het dan zeker weten.)