woensdag 18 maart 2015

DIY Maandkalenders

Ze vallen me overal op, de maandkalenders die je zelf kan afdrukken. Handig om de kinderen te laten beseffen wanneer hun vader moet werken, want dat is, met een volcontinue systeem, geen lachertje om bij te houden.

Ik had er lange tijd van Elske. Die zijn mooi, vind ik. Minder fijn is dat ik niet al wat van op voorhand kan aanvullen, want ze verschijnen maand per maand. Met het onregelmatige schema van meneer is plannen wel aangewezen. Maar ga zeker eens kijken, want ook haar blog mag er wezen.

heeft ook maandkalender. Een andere stijl, romantischer, maar toch eenvoudig en altijd een prachtig kleurenpalet. Zü is iets vroeger met het publiceren van een nieuwe maand. I like! Meer schrijfruimte ook, en met plaats voor een to do lijstje en belangrijke niet-te-vergeten zaken.

Afgelopen weekend botste ik op de kalender van Studio Lala. Voor héél 2015 in 1 keer. En dan nog in 3 versies. Ik ging voor goud. Ik printte meteen de drie volgende maanden af en hing ze op. Een hartje voor de gouden washi tape in mijn voorraaddoos.

Nog kalenders of andere printables die absoluut gezien mogen worden?

studiolala_kalender

dinsdag 17 maart 2015

Het #boostyourpositivity blogbrunch filmpje is er!

Het is er! Wat mij opvalt: ik heb nog zoveel mensen niet gesproken!
(En er staan er ook een paar niet op die ik wel gesproken heb, tsss.)



Dat het een fijn project was.
En dit een fijne herinnering aan heel wat fijne mensen.
En dat dat goesting geeft in meer van wat.

zondag 15 maart 2015

De Porre

Dat het vorige week zondag toch wel min-stens 15 graden warmer was, dat is zeker. Een beetje luidruchtiger ook. Alhoewel. De drie samen produceren ook aardig wat decibels.

Er werd niet gelopen, wel flink gewerkt en kind 2 werd heen en weer naar de playdate gefietst (20 kilometer, check). De jongens konden ook wat frisse lucht gebruiken en dus wandelden we naar het meest fotogenieke park uit de buurt. Ik moet mij altijd inhouden, daar, want er is daar altijd wel wat dat ik wil vastleggen. Een muur. Het water. Mijn kinders op/achter/van muurtjes springend. Met hun handen in het ijskoude water. Ik kan ze niet bijhouden, maar dat hoeft ook niet. Zij zijn blij. Ik ook.

deporre8deporre6deporre4deporre3deporre2deporre1deporre7deporre10deporre9

zaterdag 14 maart 2015

De week

Precongresweken zijn altijd een beetje stressen, hoe goed ik de dingen ook altijd denk onder controle te hebben. Plots is het minder dan 2 weken tot D-day en heeft iedereen mij nodig. Help!

In zo'n weken gebeurt er hier dus bitter weinig. Toch bitter weinig blogbaars. De dagen dat ik leef op cafeïne en als een halve neuroot lijstjes afstreep komen mijn eigen huishouden ook wel ten goede. Na het werk doe ik thuis voort. Ik maakte een lijstje en profiteerde van het gevoel alles aan te kunnen. Tijd om extra's in het zo al zotte programma in te lassen!

Ik sleepte 2 kinderen naar de kapper. Niet bij de deur. Met de fiets. Toegegeven, ik gilde een paar keer de longen uit mijn lijf (remmen! remmen! remmen!!!!!) en mijn hart sloeg een paar keer een slag over along the way (serieus, gasten, zien jullie niet dat dat klein mannen zijn?). Niet evident, een snelle en een trage fietser begeleiden. Maar goed, iedereen leeft nog. En hun haar is geknipt.

Ik voorzag er ook 2 van nieuwe schoenen en heb 1 kind met 1/3 van zijn feestoutfit. Het is een begin, nietwaar? Ik stak drukwerk in gang (en bid op mijn blote knieën dat er geen tikfouten meer in staan) en trok een spurtje naar de stad omdat ik nu, nu, nu Hinterland in huis wilde hebben (een beetje Welsh zo hier en daar kan met het oog op de zomer vast geen kwaad). Nu nog tijd vinden om ook echt te kijken.

Ik finaliseerde een vertaling. Ik stuurde duusd mails uit in de hoop dat er iemand zou reageren en sloeg me een beetje voor het hoofd dat zo ongeveer iedereen binnen de 24 uur toezegde. Plannen, ik... veel te veel. Ik zou mijn enthousiasme soms wat meer moeten temperen. Of een kalender in het zicht hangen waarop staat dat ik echt geen tijd heb voor al die extra projecten. Maar het is spannend. En sterker dan mezelf. En het wordt fijn, ik weet het. Ter voorbereiding werkte ik al wat aan de htlm code van deze stek. Je hebt het hier en daar misschien al gemerkt. Er wordt wat opgekuist. Het is wat meer ik, nu. Maar er moet nog veel gebeuren. Tijd en boterhammen, ik weet het.

Het lopen schoot er dus danig bij in. Een schamele 6,5 km (damn you, verrokken borstspier!). Zielig is dat. Morgen misschien. Morgen.

Gelukkig is er altijd koffie. En chocola en schoenen in een mooie verpakking.

youmecoffeenowregenopderuitenmonimolanghaarnieuweschoenen

dinsdag 10 maart 2015

De Panda

De zoon zag dat met lede ogen aan, die trui met duimsgaten van zijn zus, en kwam met zijn eigen trui aandraven om te tonen dat die duimsgaten toch echt wel dringend aan vervanging toe waren. Hij had een punt. Gelukkig had ik net de blauwe panda's van bij Kiwi Fabrics in de bus gekregen en hij moest dan ook geen twee keer nadenken toen ik hem een trui in die stof voorstelde.

Tijdens het maken zat ik al te denken aan hoe ik de zoveelste sweater in beeld ging brengen. Ik kwam tot de conclusie dat dat er eigenlijk niet toe doet. Het is fijn als jullie enthousiast reageren en inspiratie vinden in de dingen die ik in beeld breng, maar eigenlijk blog ik vooral voor mezelf. Dat was een geruststellende gedachte.

panda3
panda8
panda6
panda5

panda1

Het is fijn om zoveel beeldmateriaal te hebben. Van de kinderen en van de plekken waar we in de loop van de jaren zijn geweest. Want ook al fotografeer ik graag, sommige dingen zou ik zonder 'shoot' nooit spontaan vastleggen.

Zijn haar, bijvoorbeeld.

panda4

Of dat perfecte neusje.

panda7

Of dat showmannetje in hem. Als ik zo'n foto's tegenkomt moet ik altijd hardop lachen.

panda9

Patroon: Leather Sweater uit La Maison Victor
Stof: Panda van Andrea Lauren bij Kiwi fabrics

zondag 8 maart 2015

De #boostyourpositivity blogbrunch

Dat we een prachtige dag gekozen hadden, amai! Zon! Zon! Nog meer zon. En heet dat het was, daar achter de grote ramen van Bidon, maar aan het getetter en de vrolijke gezichten te zien was dat het minste van jullie zorgen.

Het was enorm fijn om jullie te zien. Een beetje overweldigend misschien en vergeef ons het soms stiekeme gluren naar jullie badges, maar we hebben genoten van elke minuut. Echt.

Ook benieuwd naar de resultaten van de photo booth? Hou dat hier in de gaten. Van zodra het allemaal gemonteerd is, dan posten wij dat als de vliegende bliksem.

blogbrunch @ Bidonblogbrunch @ Bidonbidonblogbrunch @ Bidonfloor @ Bidonblogbrunch @ Bidonblogbrunch @ Bidonblogbrunch @ Bidonblogbrunch @ Bidon

Voor de rest kan ik alleen zeggen:

Merci aan iedereen die er was. Merci aan iedereen die meedeed en er niet bij kon zijn.
Merci Walkie Talkie.
Merci Danone.

Wij zijn content.

zaterdag 7 maart 2015

Goodbye winter. Hello Spring.

Het wordt lente! Hoera!

Ik denk zon! Gras! Groen! Blaadjes!
De kinderen denken: paaseitjes! Buiten spelen! Fietsen! Nog meer paaseitjes!

Ik wil daar eigenlijk wat komaf mee maken, met die bergen paaseieren. Zo tegen Sinterklaas gaan de eieren traditioneel in de chocolademelk. De sintchocolade ondergaat tegen Pasen hetzelfde lot. Dat blijft gewoon liggen, jaar na jaar.

Een alternatief is welkom, denk ik. En toen zag ik dit. Nootjes met een laagje chocolade. In een mooi potje. Met een fijne opdruk. Ik denk dat dat het wordt. Misschien iets minder fijn om te zoeken in de tuin, maar ik zie er hen toch meer plezier van hebben dan van het zoveelste ei.

goodbyewinter1
goodbyewinter2
goodbyewinter3

Er is een hele collectie van 'chocolate is the answer'. Je kan ze vinden bij In-pakt.

donderdag 5 maart 2015

De Candy jurk

Ik kocht een stof, maar het draaide in eerste instantie een beetje verkeerd uit. De print groter dan verwacht, niet zo dik als in mijn hoofd... Shit happens, dacht ik. En ook: als het dat maar is. Ooit wordt iemand nog gelukkig van dit stofje, maar ik was het niet, op dat moment. O zag trui na trui passeren en bleef maar zeuren om die 'beestjes'. Die beestjes waren een beetje een doorn in mijn oog, want ik wist begot niet wat ermee aan te vangen.

En toen klikte het. Het zou de Candy jurk worden van La Maison Victor. Bedoeld om te maken in sweater, zonder omzomen. Ik twijfelde. Of beter, ik deed gewoon mijn eigen ding. Ik gebruikte tricot en tekende aan de onafgewerkte randen een extra centimeter om te kunnen omzomen. Ik maakte een touwtje uit een restje tricot. Dat strookje van 1 cm breed keren was een klein huzarenstukje, maar het lukte.

Ging er dan niets fout? Toch, toch. Ik tornde twee keer het rokdeel van het bovenstukje, omdat ik dacht dat ik verkeerd was, ook al was dat dan niet zo. Dus na wat gefoeter (en nog eens goed de handleiding lezen) ging dat uiteraard als niets.

Ik tekende het rokdeel ook twee centimeter langer dan voorzien, omdat het nogal kort scheen te vallen. Nòg een extra centimeter of 2, of 3 of 4 zou niet hebben misstaan... Het bovenstuk mocht dan weer een centimeter of twee korter. Dat neem ik mee voor de volgende keer.

De stoere bijna-10-jarige ziet zichzelf het liefste zo. Maar onder dat stoere imago gaat zo'n klein hartje schuil.

candydress_paapii1
candydress_paapii2

Zoals je ziet kan je de afwerking van de mouwen zien, maar dat stoort ons nu eens niet, want dankzij de overlock is dat toch wel proper.

candydress_paapii3
candydress_paapii5
candydress_paapii6

Dochter content? Absoluut.

candydress_paapii4

Stof: Paapii van Liesellove
Patroon: Candy jurk uit La Maison Victor

dinsdag 3 maart 2015

The perks of being a wallflower

Ik zocht een verjaardagscadeau voor mezelf. Ja, ik doe dat. Om mijn vent te sturen (soms). Of om mezelf te plezieren (vaker). Mandjes volladen. En dan niet bestellen. Niet zo die avond. Ik was bij Paul Rand beland. Ik ♥ Paul Rand. En Saul Bass ook. Maar goed, Paul Rand dus, een van mijn allerlievelingste graphic designers. En toen ik nog maar eens aan het kwijlen was bij die boeken die ik allemaal zou kunnen kopen klikte ik door op 'The perks of being a wallflower'. Of het nu de cover was of het woord 'perk' dat mij in een milliseconde terugkatapulteerde naar de schoolbanken, het deed iets.

'Die wil ik!' zei ik opgewonden tegen de man in de zetel naast mij, want als ik ergens mijn zinnen heb op gezet, dan moet het snel gaan.
En hij, rustig als altijd: 'Ik zal dat gaan halen voor u, secondje.'

♥ ook voor de man met dezelfde taste in literature die zoveel boeken koopt dat ik het nooit kan bijhouden.

Ik las de laatste 100 bladzijden van het boek waar ik in bezig was in 1 ruk uit, zodat ik de volgende dag kon starten met een kakelvers boek. Het voelde echt als een feestje.

En toen werd het nog beter.
Want toen las ik dit.

“She wasn't bitter. She was sad, though. But it was a hopeful kind of sad. The kind of sad that just takes time. ”

En dit:

“So, this is my life. And I want you to know that I am both happy and sad and I'm still trying to figure out how that could be.”

En dit:

“So, I guess we are who we are for a lot of reasons. And maybe we'll never know most of them. But even if we don't have the power to choose where we come from, we can still choose where we go from there. We can still do things. And we can try to feel okay about them.”

En dit:

“We accept the love we think we deserve.”

En deze really hit home:

“Please believe that things are good with me, and even when they're not, they will be soon enough. And I will always believe the same about you.”

En een waarover ik vaak discussieer met mijn wederhelft:

“And even if somebody else has it much worse, that doesn't really change the fact that you have what you have. Good and bad.”

En zo ging dat maar door. Food for thought. Ik denk er nog steeds over na.

Niet slecht dus voor een coming of age boek.
Het verbaast u dan ook niet dat het in no time uit was. En dat het nu de toer van de vriendenkring doet.

Untitled

Er is ondertussen ook een film die niet slecht schijnt te zijn. In deze recensie kon ik me wel vinden.

zondag 1 maart 2015

Thumbs up!

Never change a winning team, dacht ze vast en ze zei, toen ze de stof zag: "Een trui alstublieft." Ik vond dat niet erg, want ik hou wel van wat bandwerk. Maar na de berentrui en de grijze mocht het wel eens wat anders zijn.

Ik ben nog steeds niet overtuigd van het 'leather' gedeelte van de leather sweater. Ik vind dat zo hard, visueel, zeker voor mijn meisje. Ik dacht eerst, ik steek er een stukje paspel tussen, tussen de schoudernaden. Maar ik had geen elastische paspel en uiteraard moest die trui nu nu nu. Zo gaat dat soms. Ik twijfelde gigantisch over de halsboord en de onderrand. 'Opnieuw in beer' zei mijn hoofd, want zo'n zwarte rand aan mijn meisje haar hals zag dat hoofd niet zitten. Het hoofd had anders wel zwarte mouwboorden in gedachten. Mét Riet haar duimsgaten. Want ja, het moest toch érgens een beetje anders zijn en bovendien was zij de enige in ons huishouden die nog geen sweater had met duimsgaten. Een groot gemis als ik dat zo mag geloven. En hoogst oneerlijk, dat ook.

Ik heb er nog altijd geen kaas van gegeten, van doorlopende prints. Al was het een verdienstelijke poging *kloptzichzelfopdeschouder*

berentrui_thumbsup2
berentrui_thumbsup3
berentrui_thumbsup1

Stof: Andrea Lauren bij Kersenpitje
Patroon: Leather Sweater van La Maison Victor met duimsgaten van Riet