Walking the South West Coast Path: 26 kilometer genieten

zondag 15 januari 2017


Op dag 4 begon ik waar ik op dag drie had willen eindigen (Eindelijk! Dancing Ledge!).

De zon scheen (na een nacht regenen), dus verwacht u maar aan veel blauw. Het deed een beetje pijn aan mijn ogen, en het vloekte bijna met drie dagen grijzigheid, maar dat beetje warmte deed ook deugd en maakte alle plannen net iets haalbaarder. Alleen die modder had niet gemoeten. Geen valpartijen, vandaag, maar wel veel 'bijna' en op het eind van de dag voor het eerst pijnlijke enkels, al zaten die kilometers er ook voor iets tussen.

Maar er was dus zon! En de eerstvolgende drie uren ook eenzaamheid, maar zon, gasten, zon! Zo net voor kerst! Zalig.

DSC_0962
DSC_0959 IMG_6524
IMG_6527 IMG_6633

Deel 1 van het plan van de dag! Vertrekken in Acton ① en recht naar zee, naar Dancing Ledge ②.

dancingledgetopeverilpoint_map

Het pad van gisteren zag er ook helemaal anders uit, zo met een warme ochtendzon. Daar in de verte ligt St Alban's Head en eindelijk, een kleine afdaling van mij verwijderd: Dancing Ledge!

DSC_0083
DSC_0074

Dancing Ledge is een oude groeve waar ze kalksteen ontgonnen. Je kan er blijkbaar coasteeren, iets waar we in Wales geweldig van hadden genoten, maar het geweld van de golven gaf mij daar toch niet veel zin in. Een sterke stroming en overal rotsen waar je tegenaan kan worden gegooid... Maar misschien ziet het in de zomer wel een pak aantrekkelijker uit. Die pool die telkens volliep... dat was wel iets. Maar misschien toch niet vandaag.

DSC_0991
DSC_0067

Van Dancing Ledge ging het naar de vuurtoren bij Anvil Point ③, mààr 4 kilometer verderop, maar 4 kilometer die ik me nog wel even zal herinneren. Want ja, ook vandaag waren er massaal veel koeien op de been waarvan sommigen niet van plan waren om van het pad af te gaan en de modder het niet altijd goed mogelijk maakte om alternatieven op te zoeken. Zoveel plaats en dan vast zitten op een pad? Ik had het zo onderhand wel gehad met koeien en modder, maar ik bereikte Anvil Point en het vlakbij gelegen Tilly Whim Caves zonder (aan)vallen.

IMG_6605 IMG_6641 Een koe op mijn pad

Onderweg botste ik toevallig op een hert. Wel, dat hert had mij uiteraard al veel eerder in de gaten dan ik hem. U moet het doen met een telefoonfoto met een mini hert.

IMG_6574
DSC_0091
DSC_0093
DSC_0138 DSC_0094
DSC_0098

Tilly Whim Caves ④ is ook een groeve, maar volledig afgesloten wegens 'extreem gevaarlijk'. Alles is hier kalksteen en door de kracht van de zee en de insijpeling van bovenaf zijn landslips en andere 'afbrokkelingen' steeds mogelijk.

DSC_0119
DSC_0109 DSC_0126
DSC_0124
DSC_0150
DSC_0159

Na Anvil Point kwam ik op het grondgebied van Durlston Country Park en was ik maar wat blij dat ik dit poortje achter mij mocht dichttrekken. Het begin van de bewoonde wereld. Het einde van de koeien. Of toch for now.

DSC_0148

Van daar wandelde ik door naar Durlston Head ⑤, waar je niet naast de 'Great Globe' kan kijken. Ik maakte even een praatje met de twee dolfijnspotters van dienst, bleef even meekijken, maar besliste dan dan Old Harry Rocks harder riep dan de dolfijnen en zette mijn tocht verder.

DSC_0171
DSC_0184
DSC_0191
DSC_0179 DSC_0218

Verder naar Peveril Point ⑥, het zuidelijkste punt van Swanage Bay, met ook hier een National Coastwatch Institution Lookout en golven die krachtig beukten op de kaap.

DSC_0265
Peveril Point Coast Watch DSC_0301

Swanage Bay was het einde van wandeling 1. Normaal ging ik terug naar Acton stappen en daarna de auto nemen om tot Old Harry Rocks te rijden, maar de zon scheen nog steeds, het was nog maar middag en de benen waren goed, dus ik besliste om de baai af te lopen en de 3.5 miles naar Old Harry Rocks gewoon mee te nemen op deze wandeling. Alleen ligt Swanage aan zee en Old Harry Rocks achter een stevige heuvel, dus ik moest even rekenen om mezelf ervan te verzekeren dat ik ook werkelijk voor het donker terug in Acton kon geraken. Als alles volgens plan verliep moest ik er vòòr 14.00u geraken om voor het donker terug te zijn. Geen tijd om te strollen op de pier van Swanage, maar met stevige tred richting kliffen.

DSC_0351
DSC_0344

Old Harry Rocks bestaat uit drie kalkformaties, waaronder een stack, een stump en een arch. Het is een van de laatste haltes op het 630 miles lange South West Coast Path.

Over de rotsen doen verschillende legendes de ronde. Volgens de eerste sliep de duivel (ook gekend als 'Old Harry' op de rotsen. Een andere plaatselijke legende houdt dan weer vol dat de rotsen genoemd zijn naar Harry Paye, een beruchte piraat uit Poole, die zijn schip achter de rotsen verborg, terwijl hij wachtte op handelsschepen. Een derde legende heeft het over en 9e eeuwse viking raid die de mist in ging door een hevige storm en waarbij Earl Harold veranderde in een kalkstenen pijler.

Ze spreken in elk geval tot de verbeelding ook al zijn ze moeilijk te bekijken/fotograferen van bovenaf. Ideaal is om ze van op zee te zien, of met een drone. Misschien moet ik daar toch maar eens over nadenken als ik nog zo'n dingen doe.

DSC_0358
DSC_0382 DSC_0401
DSC_0425
DSC_0435 Old Harry Rocks
DSC_0396

En dan was het hoog tijd om de terugtocht aan te vatten. De laatste 10 km van de dag en ik zag het nog volledig zitten. Het stuk tot Swanage was een eitje. Zo goed als volledig bergaf met een mooie zon die al ferm aan het zakken was.

IMG_6779
DSC_0513

In Swanage liep ik nog even langs het Swanage Railway treinstation van waaruit stoomtreinen vertrekken naar Norden (met tussenstops in Herston Halt, Harman's Cross en Corfe Castle). Je hoort het gefluit van de locomotieven in de hele baai, dus niét gaan kijken was geen optie. Wie 18+ is kan zo'n locomotief ook zelf besturen. Dàt zouden ze hier wel een cool idee vinden, maar ik ga er wijselijk over zwijgen.

IMG_6738
DSC_0551
IMG_6750

Tijd om meer te bekijken was er echt niet. De duisternis viel en ik had nog wel een mile of 3 pubic footpaths voor de boeg. Via de outskirts van Swanage vond ik vlot het pad dat me terug naar Acton zou brengen. Het zou me net niet lukken voor de zon onderging, maar ach wat, voor vijf kilometer draaide ik mijn hand niet om. Een uurtje stappen en dat was dat.

Dàt was uiteraard buiten de weiden met koeien gerekend. Public footpaths zijn geweldig, ik hoefde die hele tocht geen enkele weg te kruisen, maar dat betekent dat deze paden vaak ook dwars door weiden lopen. Weiden met koeien. Of schapen. Of pony's. Of alpaca's (I kid you not!). Vallende duisternis in combinatie met modderige weiden mét dieren is niet mijn favoriete soort wandeling. Op het einde was het toch een beetje eng, en was ik doodcontent om terug in de bewoonde wereld te zijn. Als beloning had ik nog een hinde te zien gekregen, duwden mijn gastheren mij een kop thee in mijn handen en na een warm bad wachtte mij een bed waar ik de rest van de avond amper nog uit kwam. Na 37421 stappen, ofte 26 kilometer, was dat wel gepermitteerd. Niet?

Zin in meer South West Coast Path?
· Tyneham, Chapman's Pool en heel veel koeien
· The stunning beauty of Durdle Door
· The isle of Portland

Walking the South West Coast Path: een spookdorp, modder en way too many cows

vrijdag 6 januari 2017


Vandaag week zowat alles af van wat ik had voorzien, maar ik merkte dat ik op mijn eentje een kei ben in on-the-spot beslissingen nemen. Geen twijfel, gewoon gaan. Terwijl het de vorige twee dagen zo vlot liep, ging nu alles zo'n beetje de mist in. Dat mag u voor het dagdeel tot 10.00u gerust letterlijk nemen. Het was een dag van keuzes maken, aanpassen en knopen doorhakken om niet helemaal te flippen op de weersomstandigheden en het idee dat er echt geen levende ziel was in een wel zeer wijde omtrek.


Toegegeven, het was ook geen weer om een hond door te jagen, maar een mens rijdt geen 500 kilometer om dan een dag op de kamer te zitten kniezen over het weer. (Gesteld dat ik een kamer had, that is, want ik moest AirBnB-gewijs 8 dakloze uren zien te overbruggen.) De enige optie: naar buiten! De schoenen hadden al bewezen dat ze een paar golven zeewater de baas konden en mijn jas was als een eendenvacht. So far so good qua materiaal, én ik had goed geslapen, dus zat er niets anders op dan het weer te trotseren.


De AirBnB gastheer had mij een car park aangeraden op de top van Povington Hill ①, van waar ik een geweldig uitzicht had moeten hebben. Ik reed er vlot naartoe, maar eens boven was het wel duidelijk dat er van dat uitzicht niets in huis ging komen. In de vallei hing een dikke mist.

DSC_0523
DSC_0508 DSC_0524

Boven die mist waaide het zo hard dat ik serieus schrik had dat de auto ging omgewaaid zijn als ik terugkwam (hallo, drama!). Na een minuutje naar het weer kijken had ik niet alleen schrik voor de auto, maar ook voor mezelf (welcome back, gezond verstand!). Het hielp ook niet dat de wandeling (zoals zoveel wandelingen in de buurt) door militair domein liep en dat er om de haverklap bordjes stonden met meldingen over tanks, gun shots en explosieven. Er werd in deze periode dan wel niet geoefend, maar erg geruststellend vond ik dat niet.

Naar beneden dan maar, waar er wel iets te zien was.

DSC_0536
DSC_0555

Stilaan kwam Tyneham ② in het zicht, daar ergens tussen de bomen.

Sheep and Flower's Barrow in the distance

Tyneham is sinds de tweede wereldoorlog een spookdorp waar alleen de kerk en het schooltje nog een dak hebben en dat verder enkel uit ruïnes bestaat. Het leger zette tijdens WOI een kamp op in de streek, want met de komst van 'de tank' hadden ze een groot gebied nodig waar ze konden oefenen. De evolutie in wapens in WO2 leidde ertoe dat er een nog groter oefengebied nodig was en zo werden verschillende dorpen in de buurt opgeëist. Hoewel de actie tijdelijk leek kwamen de bewoners nooit meer terug.

DSC_0575
DSC_0595 DSC_0576
DSC_0602



They left a notice pinned to the door of the church: 'Please treat the church and houses with care; we have given up our homes where many of us lived for generations to help win the war to keep men free. We shall return one day and thank you for treating the village kindly.'



DSC_0656
DSC_0661
DSC_0673

Het car park in Tyneham was helemaal leeg. Gelukkig hing er in het dorp geen mist en was het regenen ook gestopt. Toch voelde het een beetje raar om er alleen rond te lopen. Als er plots iemand voor me had gestaan had ik vast gegild.

Het schoolgebouw was ingericht als museum. Wel fijn om de oude versie van mijn Falcon koppen daar te zien.

DSC_0631
DSC_0634
DSC_0655
DSC_0641
DSC_0630

Toen ik het dorp was rondgelopen en het schooltje had bezocht scheen waarachtig de zon! Deze wandeling stond op de planning en hoewel de richting in het dorp stond aangegeven raakte ik al na een kwartier min of meer de weg kwijt. Min of meer, want eigenlijk was ik de weg niet kwijt, maar durfde ik gewoon niet door te stappen, militair gebied en al. Boodschappen als 'Military firing range: keep out' en 'Danger! Do not touch any military debris, it may explode and kill you' droegen ook niet bij tot veel vertrouwen om van het pad af te gaan. Geen Flower's Barrow ③ dan maar, of enkel vanuit de verte, en via de andere kant naar Worbarrow Bay ④.

tyneham_map
DSC_0683
DSC_0863

Eens aan zee beklom ik een zeer gladde (regen + kleigrond, joy!) Worbarrow Tout ⑤ van waarop ik wat foto's van Worbarrow Bay aan de ene kant en Pondfield Cove aan de andere kant maakte. Erg gerust was ik daarboven niet, want het waaide nog altijd enorm hard. Terug beneden geraken bleek - zoals ik al had gedacht - een hele onderneming die ik alweer niet zonder vallen afsloot. Gelukkig ook deze keer zonder veel erg. Niets voor niets!

Worbarrow Bay
DSC_0690
DSC_0727
Pondfield
DSC_0738
DSC_0787
DSC_0693 DSC_0712
DSC_0805
DSC_0819
DSC_0848
DSC_0862b
Pondfield

Terug aan de auto begon het weer te regenen. Lunchen dan maar en doorrijden naar Corfe Castle waar ik nagenoeg droog door het stadje wandelde en een kijkje ging nemen bij de ingang van het kasteel.

Corfe
DSC_0887
DSC_0873


Veel tijd had ik niet, want ik had nog een andere wandeling gepland. Ik was duidelijk vergeten dat bovenaan de beschrijving stond: "Challenging - The path is steep and can be slippery, and the headland is exposed if the wind is strong." Ik heb het geweten. Het juiste car park ① vinden bleek al een uitdaging wegens 'hoe rijd je in godsnaam naar een plek waar de straten geen namen hebben en je enkel weiden hebt om je op te oriënteren?'. Ik vond het uiteindelijk toch, maar het was - again - helemaal verlaten. De tweede hindernis, 'vind de weg om op het coast path te komen' nam ik ook, weliswaar ook niet zonder enige moeite. Dat het hier niet echt toeristisch is hoef ik u waarschijnlijk niet meer te zeggen.

worthmatravers_map

Ik trok mijn ondertussen flink bemodderde schoenen aan en ging op weg, de heuvel af, richting zee. De afdaling naar Chapman's Pool ② was één lange modderglijbaan op de plaatsen waar er geen trappen waren gemaakt. Hoe dat gaat? Glijden en schuiven en aan elke voet vijf kilo klei meeslepen. Dat gaat dus voor geen meter en ik stopte vaker dan dat ik stapte. Na een klein half uur zag ik een man met wandelstokken moeizaam naar boven komen en besliste ik dat ik ook content was met foto's van halverwege. Moét ik per sé tot aan de baai? Hm. Misschien toch niet in dit weer. Het was zo'n dag waarop je amper zag waar de zee stopte en de lucht begon.

DSC_0892
DSC_0888 DSC_0913
DSC_0899
DSC_0905

Terug naar boven dan maar. Alweer geen lachertje en al bij al mààr 1 keer gevallen. De wandelaar had ik laten voorgaan en liep even voor mij uit richting St Alban's Head ③. De zichten waren geweldig, de hellingen helaas ook. Steil naar beneden en dus ook weer steil omhoog. Bijna-gevallen: ontelbare keren.

IMG_6392 IMG_6390

St Albans's Head is het meest zuidelijke punt van het Purbeck peninsula. Je vindt er St Aldhelm's Chapel, in de 13e eeuw gebouwd door de Noormannen, een uitkijkpost van de National Coastwatch Institution en het radar memorial als herinnering aan de ontwikkeling van de radar tijdens WOII. Van op de kliffen: 108 meter recht naar beneden. Stevig windje ook, daar.

DSC_0925
In the path of our happiness shall I find the inspiration to live my lifeDSC_0923
DSC_0926
DSC_0919


Ondanks de mist en het sombere winterlicht was het toch een afwisselende wandeling. Langs de kustlijn zijn er namelijk overal groeves, zoals Winspit ④ en Seacombe ⑤, die er verlaten bijlagen. Beetje creepy wel op een donkere dag en na Tyneham 's ochtends voelde ik mij niet zo geroepen om daar in mijn eentje rond te dolen. Er zit duidelijk een limiet op de portie courage die ik op een dag kan opbrengen.

DSC_0949
DSC_0930
DSC_0937

Ondertussen was ik alweer een paar keer tegen de vlakte gegaan op de slijkerige stukken. Een keer in een mooie modderplas... De schoenen gaven gelukkig geen kik en ik kon met droge voeten en een natte bil de wandeling voortzetten. Note to self: banjer gerust dwars door de modder, dat is 99,99% van de tijd veiliger dan op een stukje helling te staan dat dan toch niet zo stabiel blijkt te zijn.

Door alle uitdagingen was de dag ook redelijk ver gevorderd toen ik Seacombe Quarry bereikte. Op de kortste dag van het jaar ging de zon nog voor 16.00u onder. Ik wilde eigenlijk nog doorsteken naar Dancing Ledge ⑥, en begon aan de klim, maar moest toen opnieuw door een wei met koeien en hm... mijn courage was nu echt wel helemaal op. Een uur daarvoor had ik namelijk een koe of 20 achter mij aan gehad en dat wilde ik nu niet bepaald nog een keer meemaken en al helemaal niet bergop.

cows, cows, way too many cows Alternatives? Zero.

Na een minuut of vijf twijfelen (en vooral hopen dat de wandelaar die in de quarry foto's aan het maken was mij weer ging inhalen, niet dus) paste ik de route alweer aan en stak door naar Worth Matravers ⑦, een werkelijk schilderachtig klein dorpje dat er op-en-top Engels uitziet.

Het was flink donker toen ik mijn modderbroek uitstroopte in de koffer van de auto.

Het was pikdonker toen ik in sweatpants aanbelde bij mijn AirBnB gastheer in Acton en hij in pyjamabroek de deur opendeed.

Naar goede Britse gewoonte excuseerden we ons tegelijk voor zoveel sjofelheid.

En toen overviel me een gevoel van vermoeidheid. Ik was safe. Ik had modder, koeien, eenzaamheid en duisternis gehad. Ik had veel moeten wijzigen, veel moeten beslissen, maar ik kon het en alles was ok.



Gedachten van de dag:
· wandelingen op kleigrond zonder wandelstokken: big no-no
· duizend maal dank voor maps.me die me geen seconde in de steek liet en voorkwam dat ik echt panikeerde bij zoveel eenzaamheid en vallende duisternis
· powerbanks zijn geweldige uitvindingen
· vast nog nooit zo vaak gevallen als vandaag
· ook vast nog nooit zoveel modder meegesleept als vandaag
· mag het morgen iets zonniger en iets minder eenzaam?



Zin in meer South West Coast Path?
· The stunning beauty of Durdle Door
· The isle of Portland