maandag 3 augustus 2015

Wales, dag 13-14: coasteering en een evening cruise, beter dan dat wordt het niet

In de loop van ons verblijf hadden we de weersvoorspellingen nauwlettend in de gaten gehouden. Twee dagen voor 'de beste dag van de week' boekte ik een coasteering tocht voor I en mezelf bij Celtic Quest Coasteering. Daar hadden we al maanden naar uitgekeken. De volgende dag waren er tranen bij O, omdat ze ook mee wou, dus belde ik met Cleopatra en kreeg O er nog bij. Fijn!

Coasteering omvat rotsklimmen, zwemmen (in zee), van rotsen springen, grotten ontdekken, je laten meevoeren door golven in smalle inhammen die je er enerzijds in en dan weer uit sleuren, iets wat zij de 'tumble dryer' noemen. Hier kan je zien wat ik bedoel. Naast dat alles is coasteering vooral je eigen grenzen opzoeken (en verleggen). Had je me gezegd dat mijn kleine O van zo hoog de zee zou in springen, dan had ik je op voorhand niet geloofd.

We waren al 's ochtends vroeg vertrokken, want Abereiddi, waar het coasteering doorgaat, ligt toch wel een klein uur rijden van Marloes en we wilden op de heenrit nog wel het een en ander van de omgeving meepikken. We stopten eerst in St Justinian, een smalle inham met zicht op Ramsey Island. Buiten het lifeboat station is er eigenlijk niets te zien, maar het is een Site of Special Scientific Interest, dus ik wilde er graag eens heen. Parkeren is er, zoals ik online ook al had gelezen, amper mogelijk, dus ons bezoek was kort en bleef fotoloos.

Van St Justinian reden we door naar St David's. De hemel was stralend blauw toen we door het stadje liepen en St David's cathedral bezochten. Het is een klein stadje en je bent er zo door. Helemaal packed met toeristen ook, maar wel gezellig.

wales13_stdavids1

En dan in rechte lijn naar Abereiddi. De Blue Lagoon was in mijn ogen het hoogtepunt van onze reis. Het is een oude leisteengroeve die sinds 1910 in onbruik is en waarvan ze 1 muur hebben opgeblazen zodat de groeve is volgelopen met zeewater. Het water is azuurblauw en de durvers die van 'the tower' sprongen hielden ons toch wel een tijdje in de ban.

wales13_abereiddi1wales13_abereiddi5

Naast de groeve is er ook een mooi zandstrand en je kan er inpikken op het Pembrokeshire Coast Path, maar verder is er absoluut niets. Alleen een ijskraampje en een toilet, geen dorpje om de tijd te doden terwijl je gezinsleden gaan coasteeren zijn. Gelukkig hebben sommige mensen aan een boek, een verrekijker en een stapel stenen genoeg om zich 4 uur bezig te houden.

wales13_abereiddi3wales13_abereiddi4

Om 14.00u werd we verwacht bij de blue van van Celtic Quest Coasteering. We werden voorzien van een coasteering kit met een wetsuit, sokken, handschoenen, een reddingsvest en een helm. Sportschoenen en een shortje om de wetsuit te beschermen moesten we zelf meebrengen, maar je kan het daar ook krijgen, mocht je daar niet op voorzien zijn. Er waren volop monitors die zich ervan vergewisten dat alle materiaal goed bevestigd was en na de uitleg mochten we het water in.

wales13_coasteering1

De kust van Abereiddy Bay heeft heel wat uitstekende rotsen om van te springen. Neil en Nick, onze gidsen, gaven telkens aan welk soort sprong we mochten uitvoeren, afhankelijk van de diepte van het water op die plek. Zo ging het telkens verder het water in, over rotsen, steeds dieper in zee, steeds hogere sprongen.

Mijn meisje verbaasde mij door vlotjes van 5, 6 en 7 meter hoge rotsen te springen. Bij mij was het vooral 'verstand op nul, blik in de verte en springen maar'. Niet nadenken, anders was ik nooit gesprongen. Maar in feite is het echt wel fun en mega kicken als ik die twee oudsten van mij van die hoogte naar beneden zag komen.

Na 3 uur kwamen we eindelijk bij de Blue Lagoon. In de groeve werden in 2012 en 2013 de World Cliff Diving Series gehouden. Die mannen doken van 27 meter het blauwe water in. Hoedje af! Wij hielden het bij een bescheiden, maar toch mooie 7 meter.
Hier doe O en ik een poging om tegelijk te springen.

wales13_coasteering3

Op dag 14 luierden we de ochtend weg. O en F hadden in het dorp een vriendinnetje gevonden en speelden met haar op de speeltuin voor het huis. Op de middag reden we naar St Brides, want sinds we hier waren hadden we nog geen gelegenheid gehad om de boot uit te testen. St Brides heeft een heel klein strandje, in een inham, en ligt beschut tegen de wind door uitstekende rotsen. De perfecte omstandigheden voor de drie om hun roeikunsten te demonstreren.

wales14_stbrides3
wales14_stbrides6qswales14_stbrides1sq

We zijn content van onze boot. Snel opgeblazen en snel weer opgeborgen en dat is echt een gemak. Hij is bedoeld voor 1 volwassene en 1 kind, maar kan 165 kg dragen en daar komen wij met ons vieren nog niet eens aan. Alleen de roeispanen zijn niet zo sterk, maar misschien lag dat ook wel een ietsiepietsie aan ons gewicht.

wales14_stbrides4

Rond St Brides vaarden heel wat mensen in (opblaasbare) zeekayaks rond. Deze onder andere is blijkbaar een populaire boot, ook in Wales. Hij zag er geweldig uit. Ooit, misschien, als de kinderen nog wat 'zeevaardiger' zijn. Het moet zo ontspannend zijn om langs de kust te varen, te dobberen, en op alle idyllische plekjes aan land te kunnen gaan.

wales14_stbrides5

's Avonds reden I en ik naar Martin's Haven om mee te varen op de Dale Princess voor een Evening Seabird Spectacular cruise rond Skomer en Skokholm. Dit is ongeveer de enige rondvaart die je effectief kan boeken (per telefoon). Alle andere boottochten zijn op basis van het first come, first serve principe. De avondtrip duurt twee uur en de gids (toevallig de papa van het vriendinnetje van O en F) voorzag ons de hele tijd van interessante weetjes over de vogels en de eilanden. Bij ons was het net volle maan, waardoor het niet erg donker werd, maar de tocht duurt van 19.00u tot 21.00u en als je weet dat de zon om 21.10 onder gaat is dat best speciaal. Een andere ervaring dan het vogelspotten dat we twee jaar geleden deden op de Farne Islands, maar ook dit was beslist een aanrader.

wales14_cruise2
wales14_cruise4
wales14_cruise5
wales14_cruise7

We zagen een paar zeehonden, de vin van een bruinvis, heel veel papegaaiduikers (blijkbaar niet zo gewoon voor de tijd van het jaar), een paar prachtige Jan-van-Genten en duizenden Noordse Pijlstaartvogels. Ongeveer de helft van de totale populatie Noordse Pijlstaartvogels (350 000 koppels!) nest op Skomer en Skokholm en bij valavond komen die allemaal terug van een dag vissen op de Ierse Zee. Indrukwekkend!

wales14_cruise12sqwales14_cruise11sqwales14_cruise6wales14_cruise10sqwales14_cruise9sq
wales14_cruise3
wales14_cruise1

vrijdag 31 juli 2015

Wales, dag 10-12: zon, zee en wolken op de Marloes Peninsula

Ons derde huis ligt in het dorpscentrum van Marloes, helemaal in het Zuid-Westen van Wales. Een beetje tegen onze verwachting in is het hier redelijk druk. Enfin, dat is relatief, natuurlijk, maar hier komen we toch de meeste buitenlanders tegen. Al is dat misschien niet zo verwonderlijk. Velen volgen het Pembrokeshire Coast Path of komen om te watersporten aan de (zand)stranden. Het Pembrokeshire Coast Path is een 300 kilometer lang wandelpad en volgt de grillige kustlijn. Het hele gebied is National Park, dus aan natuur en mooie uitzichten geen gebrek in dit stuk Wales.

Pembrokeshire Coast Path, Musselwick beach, Marloes

Op dag 10 verkenden we de omgeving en stapten we tot Musselwick beach. We moesten duidelijk nog leren rekening houden met de getijden, want het mooie zandstrand was (zoals de meeste stranden hier) niet toegankelijk bij hoog tij. Dan maar verder gestapt langs het Pembrokeshire Coast Path, dat na een aantal dagen regen niet overal even vlot te bewandelen was, tot we uitkwamen in Martin's Haven.

marloes1_6sqwales10_marloes2sq

De boot naar de eilanden Skomer en Skokholm (allebei beschermd natuurgebied) vertrekt vanuit dit piepkleine haventje en aangezien je die boottochten niet op voorhand kan boeken wilde ik wel eens zien of je er echt zo snel bij moest zijn als ze beweren. Het was daar rustig, want de wind was te fel en de zee te wild om te varen.

wales10_martinshaven
Martin's Havenwales10_marloes3sq

We stapten terug naar huis en waren plots drie uur onderweg geweest. Honger!

In de namiddag hingen we thuis rond. We waren met drie verslingerd aan ons boek en terwijl de kleintjes met hun Lego speelden en badderden, draaiden wij bladzijde na bladzijde. De wind was duidelijk nog niet gaan liggen en met rukwinden tot 75 km/u was ik al blij dat ik de was niet bij de buren mocht gaan zoeken.

Op dag 11 reden we naar Broad Haven, bekend om zijn grote zandstrand en prachtige rotsformaties. De surferswebsite die ons steeds voorziet van gedetailleerde weer- en zeeinfo wist te vertellen dat we wind vandaag in kracht zou afnemen, maar dat de temperatuur van het zeewater niet boven de (gevoels)temperatuur van 12°C zou uitkomen. Brrr!

wales11_broadhavenpano

Broad Haven heeft, zoals de naam al doet vermoeden, een heel breed strand. Een deel is 'hondenvrij', iets wat onze jongsten heel erg op prijs stelden. Een deel is ook bewaakt en bodyboarden kan onder het alziend oog van een paar redders op quads. Een ander deel van het strand en de zee is voor windsurfers, kitesurfers en iedereen met 'hard' materiaal. Goed geregeld, daar!

O en ik verkenden het strand en grillige rotskust en toen we het warm genoeg hadden trokken we onze wetsuits aan en gingen we bodyboarden. Stevige golven, woehoew! I en ik hielden het anderhalf uur vol. Hij met zijn 4/3 mm wetsuit en ik in mijn bikini met dit truitje. Zolang ik bleef zwemmen was alles ok. Zolang de zon niet achter de wolken verdween ook. Zonder zon was het absolutely freezing. Mijn grote jongen gaf natuurlijk geen krimp in zijn wetsuit. Topgerief!

I_decathlonwales10_martinshaven4sq

We reden terug langs de kust, door Little Haven (heel little, maar charmant) en stopten we hier en daar om van de fantastische zeezichten te genieten.

wales11_nearlittlehavenpano

's Avonds stapten we nog eens tot Musselwick beach, deze keer met onze boot mee. Er liggen twee heerlijke zandstranden aan weerszijden van de klip, maar helaas was het water alweer te hoog om veilig om de klip heen te lopen naar het strandje. Helemaal naar beneden, en dus ook weer helemaal naar boven.

wales12_musselwickpano
wales12_musselwick3sqwales12_musselwick1sq
wales12_musselwick2sqwales12_musselwick4sq

Op dag 12 trokken we opnieuw naar Broad Haven. Er werd mooi weer voorspeld, maar het duurde toch wel tot een uur of 11 voor de zon echt wat warmte gaf. In de tussentijd verkenden we nog verder de rotsformaties aan de kust. Die zijn indrukwekkend en staan garant voor heel wat speel-, klim- en springplezier. We vonden een poeltje en probeerden met een mossel wat vissen te lokken.

wales11_broadhavenpano2
wales12_broadhaven2sqwales12_broadhaven1sq
wales12_broadhaven3sqwales12_broadhaven4sq

Na het avondeten maakten we nog een wandeling langs het andere zandstrand hier vlakbij, Marloes Sands.

wales12_marloessandspano

Van hieruit kan je de eilanden Skomer en Skokholm goed zien liggen en als het laag water is kan je te voet op het eilandje Gateholm geraken. Met zijn grillige rotsen was het een uitgelezen plek om de drie hun fantasie de vrije loop te laten. Sommige delen deden bij de ondergaande zon aan als het decor van scènes uit Lord of the Rings.

wales12_marloessands2
wales12_marloessands3
wales12_marloessands6sqwales12_marloessands5sq
wales12_marloessands4
wales12_marloessands1

wales12_marloessands8sqwales12_marloessands7sq

Het zal u wellicht niet verbazen dat yours truly tegen kinderbedtijd ook helemaal knackered is. Op tijd naar bed, dus, want er komt nog wat actie aan!