donderdag 26 februari 2015

Vol hoofd, leeg hoofd.

Als ik zo eens doorklinkte naar de blogposts die hier verzameld werden, dan ben ik duidelijk niet de enige die haar hoofd niet altijd afgezet krijgt. Dat op zich is eigenlijk al een geruststelling.

De 4 challenges deden mij (en jullie) bewust nadenken over de onderwerpen en dat alleen al vond ik een geweldig cadeau aan mezelf. Ik kwam tot de conclusie dat ik eigenlijk niet te klagen heb. Ik heb de grote luxe dat ik niet fulltime hoef te werken. Hierdoor kan ik een hoop dingen meepikken die totaal onverwachts op mijn weg komen. De boeken, bijvoorbeeld. Of het naaien tout court. Het bij elkaar schrijven van deze blog. En vrienden zien, ook overdag als dat lukt. Ik kan ontzettend genieten van allerlei vrienden-get-together dingen. Ik doe eigenlijk niets liever. Maar echt, echt, echt helemaal ontspannen, een echt leeg hoofd, dat lukte tot voor een paar jaar alleen maar als ik sliep, denk ik. En dan nog.

Ruim 2 jaar geleden kwam daar verandering in, nadat ik mezelf inviteerde als loopmaatje bij een mama van school die hier in de buurt woont. De beste zet ever, want mezelf bij anderen opdringen, niet zo erg ik. Naast het lopen vond ik ook mijn oude liefde terug in het zwemmen. Ondertussen lopen we meer alleen dan samen en toch blijft lopen de ideale ontspanning. Muziek op, schoenen aan en gaan. Ik ga er vanzelf van glimlachen.

Met heel veel tijd heb ik ook geleerd dat het niet altijd maar sneller moet. Ik kan enorm genieten van traag en lang. Van vogels kijken, konijnen spotten, wolken volgen en zien waar het regent in de verte. Bij traag en lang gaat mijn hoofd heel even van de wereld. Dan gaat het plots vanzelf. Dan ben ik pas echt weg. Weg ideeën. Weg zorgen. Weg nog-dingen-die-vandaag-echt-wel-afmoeten. Absoluut niets.

Eigenlijk sport ik dus voor mijn hoofd. En voor het bad achteraf. Mja.

meersen2

dinsdag 24 februari 2015

Niet voor grijze muizen

We waren vertrokken, met de berentrui, want ze was nog maar net af (en meteen al aan het lijfje geschoten) of de tweede lag al geknipt klaar en zat in een mum van tijd in elkaar. Op zo'n momenten zou ik mijn overlock kussen. Honestly.

De wederhelft was geen fan van deze stof, want grijs... zo saai. Ik was vastberaden, en kijk, de dochter was doodcontent. Er moet tegenwoordig geen color overload meer aan te pas komen om goed te zijn. Liefst niet zelfs. Een zwarte skinny jeans en sobere bovenstukken zijn zo'n beetje haar ding momenteel. Waar ze altijd veel lof mee oogst zijn de truien van Emile et Ida. Zo vaak dat het zelfs haar opvalt. En terecht. Die truien zijn echt geweldig. Dat geeft geen krimp in de was en ziet er na tig keer wassen nog altijd even goed uit. Laat ons hopen dat deze Paapii stof het wassen ook goed overleeft.

paapiigrijs3
paapiigrijs2
paapiigrijs4
paapiigrijs1

Patroon: Leather Sweater van La Maison Victor
Stof: Paapii triangels bij Georgette

maandag 23 februari 2015

Project #boostyourpositivity: week 4

We staan er eigenlijk een beetje van te kijken, Kelly en ik en iedereen die erbij betrokken is. We zijn soms wat aangedaan van jullie enthousiasme. Dankbaar in elk geval voor alle boosts die we van jullie kregen en stilaan ook heel benieuwd om te zien wie er op 8 maart zal bij zijn. Ik heb de afgelopen weken zoveel nieuwe blogs en instagrammers leren kennen. Zien wie daar achter zit zou wel fijn zijn.

Ik kan jullie eindelijk zeggen dat de locatie nu echt vast ligt. We zien jullie graag in grote getalen afzakken naar Bar Bidon. Een topplek, al zeg ik het zelf. Het gaat daar zo ongelofelijk de max zijn. En het mooie is dat het gewoon naadloos aansluit bij het onderwerp van deze week, want zeg nu zelf: brunchen, koffie drinken, fietstochtjes maken... dat klinkt geweldig als pure ontspanning!

Maar voor we zover zijn is er nog week 4 en die gaat over 'destress'. Save the best for last. Of misschien was het zo gepland dat ik het gewoon keihard nodig had, dat kan ook.

Ik schrijf dit op het einde van de krokusvakantie en ik geef toe: ik ben gaan lopen daarnet. Letterlijk. En ook een beetje figuurlijk. Ik zie mijn kinderen doodgraag en we deden fijne dingen. Gisteren in Oostende bijvoorbeeld. Zwemmen vanmorgen. Schilderen. Fietsen. Speeltuinen. Vriendjes. Cupcakes. Films kijken. Lego spelen. Stuk voor stuk fijne activiteiten, dat is waar. Maar het gekibbel tussendoor... man, man, man, wat kan ik daar slecht tegen. Ik had ze af en toe eens aan een haak willen hangen.

En dan denk ik aan Kelly's doodgewone dingen. En weet ik dat het allemaal niet zo'n kommer en kwel is, want er waren ook voor mij een hele hoop mooie momenten. Ik dronk thee met vrienden, ging lopen met mijn loopmaat, las een boek uit op 2 dagen, ging geweldig lekker (en in goed gezelschap) eten bij j.e.f., kreeg fijne verjaardagscadeautjes en shopte met mijn moeder een nieuwe outfit bijeen. Ik mag niet klagen. Echt niet.

Zeg mij eens, waarom heb ik dan zo weinig het gevoel dat ik echt helemaal ontspannen ben? Pas op, bij bovenstaande activiteiten ben ik geweldig op mijn gemak. Ik geniet. Echt. Maar naast die 'speciale momenten'... Moét ik werkelijk altijd denken aan het huishouden, de kinderen, de to do lijst op mijn werk, de afspraken hier en daar, het geplan op allerlei vlakken? Is dat typisch vrouwelijk? Waarom krijg ik dat zo moeilijk afgezet?
Is dat bij jullie ook zo? Wat is de magische truc? Waar kunnen jullie echt van ontspannen? Lukt dat met kinderen in huis? Gunnen we onszelf te weinig tijd, omdat er altijd wel iemand anders is om voor te zorgen? En wat dan met onszelf? Wat is jullie ultieme ontspanning? Daar ga ik deze week even over nadenken.

Ook deze week is er een instagramchallenge. Ik wil vrolijke dingen zien en inspiratie opdoen voor heel veel fun!

zaterdag 21 februari 2015

Let it be playful

Hey Hey is een begrip hier in huis. 'Dat is van die meneer die jij kent en niet kent die apps maakt, hé, mama?'. Zoiets is dat inderdaad. Ze weten dat als ìk over Hey Hey begin, dat er dan iets speciaals volgt. Zoals in 'een nieuwe app', of nu nog beter, een feestje. Om de lancering van Hey Hey Hurry (de vierde Hey Hey app ondertussen al) én de tentoonstelling van Bué te vieren trokken we naar Fort Napoleon in Oostende.

Het fort is een schitterende locatie. Gekneld tussen een stuk haven en de zee. Ware het niet dat de drie mee waren, ik had alles door de lens van mijn fototoestel gezien. Zij zagen Bué, mochten breakdancen, cupcakes versieren, nagels laten lakken, kleuren en uiteraard Hey Hey Hurry spelen... Ik mocht babbelen, koffie slurpen en geduldig foto's maken.

letitbeplayful2
letitbeplayful
fortnapoleon13
fortnapoleon6
letitbeplayful3
fortnapoleon4

Daarna trokken we toch nog even de duinen over. Naar zee. Uitwaaien. Springen. Strandjutten.

fortnapoleon7
fortnapoleon10
fortnapoleon14
fortnapoleon8
fortnapoleon9
fortnapoleon11

1 woord: topdag!

De tentoonstelling let it be playful is nog tot 19/04 te bezoeken.
Hey Hey Hurry zien? Hierzo!

woensdag 18 februari 2015

Over muziek en snijwonden.

Ik heb het grote geluk dat ik geen nine-to-five job heb en mijn dag zelf wat kan plannen. Dat voordeel is tegelijk een nadeel. Omdat ik mijn werk niet goed kan loslaten. Omdat er overdag, naast dat werk, nog wat tijd vrij is om mij in allerlei avonturen te storten. Ik kan niet goed neen zeggen, u weet dat. En dan zitten we al snel met dat ding van het hooi en de vork. Ook dat kent u wellicht.

Het resultaat is dat er niet altijd veel me-tijd is in een dag met druk-druk-werken, boodschappen doen, mij in drie opsplitsen om het huiswerk van de kroost wat in goed banen te leiden, ondertussen een berg fruit schillend, en dan na het uitladen van de lading boterham-/fruit-/koekdozen en het aan de kant schuiven van de fruitschillen te beginnen aan het avondeten.

Op dagen dat er tussen 07.00u (ik sta nooit vroeger op dan 07.00u, dus dat valt nogal mee) en 17.00u geen 5 minuten me-tijd overblijft, was ik graag af. Ja, u hoort dat goed. Op dagen dat ik samen met de gevoederde kroost in de zetel zou kunnen ploffen, erop vertrouwend dat de moderne technologie genaamd vaatwasser zich ijverig zal kwijten van zijn taak, wel, net op die dagen vindt u mij vaak aan de afwas. Er is echter 1 voorwaarde: ik wil muziek. Ik plug dan ongelofelijk asociaal mijn oortjes in en zet een concert op. Concerten zijn zo hard de max. Om de sfeer en de uitgesponnen nummers, de vibe van het publiek, de minder vlakke nummers en de goede herinneringen. Ja, misschien is het vooral dat. Omdat ik daar gewoon weer sta, ook al is het dan niet dàt concert.

Enig nadeel: ik kan geen blik afwassen of ik snijd mij. Ook blikken met van die zogenaamde veilige sluitsystemen kan ik moeiteloos door mijn vel jagen. Hoeveel keer ik al bezorgd naar het afwaswater heb gekeken en mij afvroeg of we iets met tomaten hadden gegeten... countless. Ook een excuus voor extra me-tijd, natuurlijk, want wondverzorging vraagt dan weer wat badkamertijd.

Biedt de wederhelft aan om de vaat te doen (vaak ook om even te kunnen wegzinken in wat muziek), dan ga ik was wegleggen. Dat werkt ook. En is ook een pak minder gevaarlijk.

maandag 16 februari 2015

De berentrui.

Ik ben een sucker eerste klas als het om de afwerking van naaiprojecten gaat. Ik weet dat ik daar niet de enige in ben. Soms loopt het de spuigaten uit, zoals de verjaardagsjurk die zo goed als af was en nu nog altijd diep weggemoffeld in de berging ligt, want het kind in kwestie is al twee jaar ouder. Zo gaat dat hier. Soms.

Niet zo deze keer. Ik sprak af met Vink en zei dat er ab-so-luut een leather sweater moest geknipt worden, die middag. Ik ken mezelf. Als ik dat niet zeg, dan praat ik gewoon de uren weg zonder ook maar iets te doen. We knipten onze truien en waarachtig, zo tegen de avond stak hij zelfs al in elkaar. En dan had ik een halve trui. En bleek dat ik geen boordstof had. Of toch geen zwarte. Tegelijk was ik ook niet overtuigd van zwart. En de trui bleef liggen. 'Ik doe dat morgen wel,' denk ik dan. En de dag erop denk ik: 'Oh, dat is maar 20 minuten werk, dat doe ik wel eens tussendoor.' Voor ik het weet is het dikketruienseizoen om. Of zijn ze uit die maat gegroeid. I kid you not. Zo gaat dat hier.

En dan was het zondag en puzzelde ik uit de restjes stof nog de boorden. Want eigenlijk zat die berentrui al lang zo in mijn hoofd. Zonder contrasterende schouderstukken, zonder zwarte boorden. Gewoon, helemaal beer.

berentrui1
berentrui2
berentrui3
berentrui4

Patroon: Leather Sweater van La Maison Victor
Berenstof van Andrea Lauren bij Kersenpitje

donderdag 12 februari 2015

Brain food (4)

De week is alweer bijna om. En opnieuw was ik er precies amper bij. Hollen, hollen, hollen, zo lijkt het wel.

Ik vond gelukkig wel even de tijd om de vondsten van Dungeness een plek te geven. 'Laat die maar liggen,' zijn de wederhelft, 'er zijn stukken af.' Ik deed alsof ik het niet hoorde. Ik heb het tegenwoordig wel voor dingen met stukken af.
Ik vond een klein beetje tijd om wat muziek te luisteren en blij te worden van de dochter haar knutselwerk dat boven op de Tivoli toren staat. Zingen zingen zingen. Niet dat ik dat doe, zingen, of toch niet veel, maar zij wel. Telkens ik die woorden zie moet ik even glimlachen. Ik haastte me naar huis om ein-de-lijk mijn afspraak met Vink na te komen. We knipten samen een trui en eindigden met een (half)afgewerkt exemplaar. U mag zelf raden wie de finish haalde.

Het geluk zit in de kleine dingen.

wit2
wit1
wit3
wit4beren

maandag 9 februari 2015

Project #boostyourpositivity: week 2!

Jullie waren geweldig in week 1. Echt. Inner & Self, dat bracht heel wat moois naar boven. Het was zo fijn om door het overzicht te gaan en jullie brieven te lezen en foto's te zien.

Tijd voor week 2! Het onderwerp van deze week is Energy & Positivity.

Dat kan alle kanten uit. Sporten, uitwaaien, weekendjes, vrienden & kinderen, muziek, doen wat je graag doet... er zijn zoveel dingen waar je energie uit kan halen. Mij doet het gelijk aan eten denken. Wat misschien alweer veel zegt over mezelf. Het is een beetje contradictorisch, want als het van mij afhing werd hier uiterst zelden gekookt. I admit: er is geen kok aan mij verloren gegaan, en hoewel het nog maar maandag is is dat al zo'n beetje het understatement van de week.

Eten geeft nochtans energie en een welgemikt suikershot kan wonderen doen voor mijn hoofd. Goed eten, echter, dat moét en dat is waar het schoentje af en toe wat knelt. De driekoppige kroost deelt die mening namelijk niet altijd. De ene veinst een allergie voor groenten, de ander dan weer voor vlees en het feit dat er elke avond wel iemand zeurt over wat er op tafel verschijnt maakt ons van tijd tot tijd horendol. Rustige tafelmomenten: zeldzaam. Begrijp me niet verkeerd. Onze kinderen geven ons volop energie, brengen ons op plaatsen waar we anders nooit zouden komen, laten ons mensen ontmoeten die anders nooit ons pad zouden zijn gekruist. Absoluut een verrijking voor ons leven, die drie. Maar op etensmomenten zijn ze toch vaak kleine, hardnekkige energy drainers.

Ik ga ervan uit dat ik heus niet de enige ben die zo'n ondankbare kleine wichtjes heeft. Of die niet weet wat gekookt. Of die een schop onder de kont nodig heeft om meer groenten te eten. Of minder vlees. Of wel wat baat zou hebben bij gezonde snelle happen.

And that's were you come in.

Wat zijn jullie favoriete gezonde gerechten? Trekken jullie elke dag tijd uit om vers te koken? Doe je dat met plezier of is dat zo'n noodzakelijk kwaad? Vertel het ons! En ook: wat moeten mensen die niet graag in de keuken staan (of niet veel tijd hebben), maar wél graag lekker en gezond eten absoluut eens klaarmaken? Als ge u niet kunt houden, dan mag dat een uitgebreid menu zijn. In het kader van de avondshift en een bende hongerige magen die na het huiswerk maken dringend moeten gevoederd worden: liefst iets makkelijk en snel. Want snel staat in mijn hoofd een beetje gelijk aan: extra tijd om na het afruimen/afwassen ook nog wat in de zetel te zitten. Om Ghost Rockers te kijken met de drie. Om te lezen. Muziek te luisteren. Verhaaltjes te lezen en knuffels te geven. Wat een snel menu allemaal niet kan doen, zeg.

Laten we elkaar voor de tweede challenge in de #boostyourpositivity rij dus inspireren met nieuwe gerechten. Dat hoeft geen haute cuisine te zijn, oh neen. Als ik al wat extra opties zou kunnen vinden voor de eeuwige vraag 'wat gaan we vanavond eten?' dan zou ik al heel tevreden zijn.

Ook de Instagram challenge gaat door! Na jullie enthousiasme de vorige week vonden Kelly en ik dat het eigenlijk wel cool zou zijn als we die over alle weken heen lieten lopen. We werden helemaal warm van zoveel respons en zijn benieuwd wat jullie over de volgende topics zullen posten.



Deze challenge kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. Je kan nog altijd meedoen! Registreer je op deze site en dan krijg je ook een uitnodiging voor het slotevenement op 8 maart.

zondag 8 februari 2015

SPRUTT

Ik heb het een aantal jaren gehad met Ikea. Ook al telt ons huis wel wat Ikea gerief, het dateert voornamelijk uit de tijd van toen we een huis te vullen hadden en dat is toch al heel wat jaren geleden. Toen ik na een aantal jaar een collectie servieten had opgebouwd om u tegen te zeggen, meed ik Ikea een beetje. Een mens moet al eens grenzen durven trekken in zijn leven, nietwaar, ook al gaat het dan maar om iets banaals als servieten.

Als ik nu een nieuw huis zou moeten inrichten, dan had ik het wel geweten. Ikea is goed bezig. Na de Ikea PS 2014 collectie, de papiercollectie (waar ik ook alweer niet te dicht bij mag komen) en de BRÅKIG collectie die velen onder ons tripjes naar Ikea Nederland liet maken (en binnenkort ook - tijdelijk weliswaar - bij ons te krijgen is) is er nu ook SPRUTT.

Mannekes, mannekes... Mijn huisgenoten zouden er niet zo gelukkig mee zijn, vrees ik, maar aaah, ik zou zot content zijn als ik mij mocht uitleven.

vrijdag 6 februari 2015

Letter to my sixteen year old self #boostyourpositivity

Ik heb er een hele week over lopen tobben. Langer zelfs, want ik was al wat eerder op de hoogte van Kelly's plannen. Een brief, begot. Ik kan me amper nog herinneren wie ik was, toen. But here we go.

Dag Lies.

Ja, Lies. Niet Liesje, of Annelies. Dat laatste, daar heb je een gruwelijke hekel aan, ik weet het. En toch, je zult er nog een paar jaar mee moeten leven voor je het definitief van je af kan schudden. Maar wees gerust: over 20 jaar zullen je vriendinnen van de IJverige Wijven zich een ongeluk lachen als ze, bij de bank, te horen krijgen dat je eigenlijk Annelies heet. En je zal meelachen, want het is geen issue meer. Of je nu Lies bent of Annelies, wat maakt het uit? Jij bent jij.

Je bouwt volop aan een vriendenkring en dat is goed, want vrienden zijn alles voor jou. Het zal een stevig fundament blijken, want ook na meer dan twintig jaar heb je nog een handvol vriendinnen uit die tijd. Vriendinnen die er altijd zullen zijn, ook al zie je hen niet zo gek vaak. Je zal de meeste van hen uit het oog verliezen als je gaat studeren, maar geen nood, daarna pikken jullie de draad weer op. Tijd en boterhammen, kind. Ons vader zei het maar al te vaak.

Je weet al eeuwen wat je gaat studeren, later. Gorbatsjov heeft indruk gemaakt en wiskunde is duidelijk jouw ding niet. Het zal een goede keuze blijken te zijn, en eigenlijk ook weer niet. Maar ze zit stevig in je hoofd, met een vastberadenheid die je zo eigen is. Niets of niemand kan je er nog van af brengen. Het Oostblok oefent een sterke aantrekkingskracht op je uit, tiener uit de jaren '90. Je zal het goed doen, dat studeren, want het is jouw keuze en voor dingen die uit jouw hoofd komen kan je je volledig smijten. Iedereen zal trots zijn op jou en jij zal dat wegwimpelen, want ach, je deed toch gewoon je ding?

Je gelooft het vast niet als ik het je zeg, maar niettemin: je mag trots zijn op jezelf. Je doet dat goed. Echt. Flink, voorbeeldig. Niet te opvallend, maar vol overgave vechtend om de uitdagingen in jouw hoofd te kunnen realiseren. Dingen waar jij goed in wil zijn, doelen die je jezelf stelt en die jij, wars van wat iedereen denkt, toch maar lekker wil halen... Twintig jaar verder in je leven zal dat net zo zijn. Er verandert niet zo gek veel op dat vlak, love.

Het mag ook best wat stouter, Lies. Je gaat er niet van dood en je ouders zullen het ook wel overleven. Buiten de lijntjes kleuren is niet zo jouw ding, I know. Dat blijft, want jij bent jij. Daar kunnen die combats en die Arafatsjaal niets aan veranderen. De heavy metal en goth music die je uit je boxen laat schallen en waar je je ouders al eens de gordijnen mee in jaagt al helemaal niet. Je mag je dan wel stoer tonen, dat hart van jou heeft het soms zwaar te verduren. Ook dat blijft, ik geef het je maar mee.

Je wereld bestaat nu uit school en sporten. Die grote liefde voor dat zwembad, dat blijft, ook al zal je die chloorgeur een eeuwigheid moeten missen. Je zult zelfs plezier vinden in het lopen, wat zeg je daarvan? Nu heb je nog een grondige hekel aan die opwarmingen rond het voetbalveld, want je bent een sprinter, geen langeafstandsloper. Je zal zien: je bent het allebei. Je wordt meer dan je ooit dacht te zijn. Je wordt een vrouw, ooit. Echt. Geen halve jongen met voetbalschoenen in de aanslag. Je zal ze ruilen voor hakken, ooit. Met kinderen krijgen komt jouw vrouwelijke kant naar boven. Weer een extra dimensie in je leven. Weer een extra laagje jij. Zoveel lagen jij die soms zullen botsen. 'Lies de moeder' versus 'Lies de partner', om nog te zwijgen over 'Lies die eigenlijk gewoon wil gaan lopen'. Je ziet, ouder worden betekent niet noodzakelijk dat het rustiger wordt in je hoofd. Alleen de scope of things wordt ruimer, de impact groter, net als de vragen en het gepieker over wat 'goed doen' nu eigenlijk is. Je hoeft geen radicale ommezwaai te verwachten in wie je bent, Lies.

Doe maar voort zoals je bezig bent. Aanvaard jezelf. En geniet.

Alles komt goed.

Lies

Deze brief kadert in het #boostyourpositivity project van Activia. Zin om mee te doen? Registreer je dan op deze site en dan krijg je ook een uitnodiging voor het slotevenement op 8 maart.