The evil of our time

donderdag 22 april 2010


Stress. Het doet bij u vast ook een belletje rinkelen. Zij die ons kennen weten dat ons leven aardig vol zit. Werken, studeren, kinderen, huishouden, en een sociaal leven willen we uiteraard ook. Concertje hier, etentje daar... U zou vast wel weten wat gedaan als u in onze schoenen stond. Afgelopen jaar was hectisch. Te. Véél te. Mijn lief had dat al langer door. Mijn vrienden ook. Ik soms. Meestal niet. Nu wel. O ja, nu wel. Mijn lijf trekt namelijk uit alle macht aan de alarmbel. Erger nog, het laat het volkomen afweten. Stress, weet u wel. Nooit gedacht dat mij dat zou overkomen. Tsss... Zelfkennis? Nada.
Een half jaar geleden werd iets niet zo prettigs gediagnostiseerd. Iets waarvan ik toen behoorlijk van mijn melk was. En bij nader inzien nog altijd ben als ik er te lang over nadenk. De oorzaak? Geen idee. De trigger? U hoort me al komen. Stress, inderdaad.
Deze middag deed ik voor een kleiner probleem een beroep op ons sociaal stelsel en wat kreeg ik als eerste vraag te horen? Jawel: "Hebt u stress, mevrouw?" "Stress?" kaats ik de bal meteen terug, waarop zij doodleuk antwoordt dat mijn lijf mijn levensstijl niet meer wil volgen. "U zou het beter wat rustiger aandoen," fluistert ze me toe. En ik, stamelend: "Maar dat gaat zomaar niet! Ik volg een opleiding die af moet, heb drie koters in huis, een kind aan mijn borst en een huishouden te runnen." En dan volgt het besef. Mijn. Lijf. Wil. Niet. Meer. Mee. Het sijpelt langzaam binnen. Tergend langzaam. Ze ziet me denken. "Wat denkt u van wat rust en een reinigingskuur? Plus een middeltje uiteraard waarmee het euvel zo verholpen is. Al moet u wel rustig aan doen, want het probleem kan zo weer opflakkeren." Pfff, staat 'rustig aan doen' wel in mijn woordenboek? Maar wat zit er anders op? There's so much to lose...
Dus, mocht u mij een dezer tegenkomen en mij willen vergasten op een stukje zoet, neem het mij dan niet kwalijk, maar vanaf heden, voor minstens drie weken voor mij geen tarwe of suiker meer. In een poging mijn lijf weer een beetje tot de orde te roepen, wat het moet toch nog een halve eeuw mee. Minstens.

2 opmerkingen:

  1. Amai, ik wist dat niet. Goh, dat is toch wat, dat leven. Dat het soms zo moeilijk is om dat evenwicht te vinden, en het te houden. Ik zie zoveel rush rush rush rondom me heen, en ik probeer er niet aan toe te geven. Maar, zag je mij vliegen vorige week, om acht uur 's ochtends?
    Maar allee, ge hebt zo veel gelijk hoor, zoals ik tegen de kinders zeg: je lichaam dat is een parel.
    Jammer dat ik dat soms zelf vergeet.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Gho, hoe herkenbaar! Vorige week ook 'ontdekt' dat mijn lijf soms (altijd?) niet meer mee wil... Het rustiger aan doen met 3 koters in huis (en een paar hobby's en een sociaal leven) is heel moeilijk - zelfs halftijds werkende en een Lief die eigenlijk best veel thuis is.
    Verzorg u toch maar, want eigenlijk weten we wel dat het belangrijk is om soms eens nee te zeggen!

    BeantwoordenVerwijderen