Kinderprobleem

dinsdag 27 april 2010


Vanavond in de schommelstoel op de jongsten hun kamer was ik deelgenoot aan volgend gesprek:

Ik (tegen F.): Is je buikje vol? Genoeg borstje gedronken?
F.: Nog bosje dinke!
Ik: Mijn borstjes zijn bijna leeg. Alle melk is op. F. wordt een grote jongen. Borstje is voor de baby'tjes.
F.: F. ook nog baby.

Hij wentelt zijn koppeke nog eens extra diep in de plooi van mijn arm. Zijn benen hangen een stuk over de andere rand van de zetel, maar dat deert hem niet. Hij zuigt. 'Op!', zegt hij. 'Ja,' zeg ik. 'Allemaal op.' Er bekruipt me een onaangenaam gevoel. Na bijna 5 jaar voeden is het einde nu echt in zicht. Ik wil het ook wel. Denk ik. Dat we in de afgelopen 707 dagen (zo oud is de jongste dus) welgeteld 3 keer hebben kunnen doorslapen (op verplaatsing, uiteraard) draagt bij tot die beslissing. Dat mijn lichaam het welletjes vindt geeft de doorslag. Alhoewel. Het hoofd zegt "genoeg", het hart bloedt. The end of an era, you know. Mijn baby, die al lang geen baby meer is, maar tijdens het drinken zich wel nog zo gedraagt, wordt groot. En net als ik mijmerend door het dakraam naar de bomen kijk en bedenk dat die met hun nieuwe blaadjes het zicht op de snelweg bijna volledig hebben weggenomen, haalt de dochter me terug naar de realiteit.

Zij: Mama? Ga jij dan nooit meer melk hebben in je borstjes?
Ik: Nee, schat. Dan is het voor altijd gedaan.
Zij: Ook niet als ik in de Zebraklas zit?
Ik: Nee, zelfs niet als je in de Zebraklas zit.
Zij: En ook niet als ik groot ben?
Ik: Nee, als jij groot bent, krijg je zelf baby's en kan je ze ook melk geven.
Zij: Maar ik wil geen baby's!
Ik: Hoezo? Ik dacht dat je wel kindjes wou.
Zij (droog): Baby's zijn geen kindjes. Ik wil kindjes die naar school gaan.
Ik: Maar dat gaat toch niet? Zo'n groot kindje past toch niet in een buik? Alle mama's krijgen toch eerst baby's. Ken jij een mama die van een groot kind is bevallen?
Zij: Ik! Dan krijg ik een superdikke buik en dan kan mijn kindje direct naar school.

Ik laat haar in de waan. Straks denkt ze nog dat haar baby met kleren aan wordt geboren. Boekentas alvast op de rug. Ik heb geen zin meer in discussies.
Kleine vent legt zijn handje op mijn wang en zegt: 'Mama Felix kijken.' Waarop we nog vijf minuten intens oogcontact hebben en ik emotioneel volledig week mijn jongste in bed leg en de trap af loop.

8 opmerkingen:

  1. Als slaapritueeltje knuffel ik mijn kleinste meisje tegenwoordig al zingend plat. En dat helpt wel tegen de melancholie ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik vind dat wel straf dat je het zo lang hebt volgehouden! Mooi verhaal en leuk dat je het opschreef zodat je het later nog eens kan lezen!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Snif. Nu krijg ik ook weer heimwee. Een groter kindje voeden is toch niet te vergelijken met een pasgeboren baby he.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. @ Miss Stik: dat is het zeker niet. Nu is het zò bewust, anders eerder reflexmatig. Het zal zeker steken als het eenmaal over is.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Getver... wat mooi. En dan heb ik het niet alleen over het gebeuren, dat mooi is met bakken; neen, ik heb het over hoe je dat hier schijnbaar achteloos bloggend op het net gooit. Ik zou het niet kunnen.
    En Bernard Dewulf heeft er net een prijs mee gewonnen.
    Just saying.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Dit lijkt alsof ik mijn eigen verhaal lees,...
    Mijn dochter van 2 drinkt nog gretig van mama's borst, al moet ik toegeven dat het woord gretig wel wat overdreven is.
    Maar het is zo bewust: mijn 'bosjes' zegt ze dan, en als het op is zegt ze 'gewoon': op, pap is op.
    Anderen zien een groot kind op mijn schoot liggen, en voor mij is ze dan terug even mijn 'baby'.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat mooi geschreven, ik heb zwabberbenen en een drupneus na het lezen van je stukje.

    Zusje is hier al 6 en een beetje en ik mis het voeden nog steeds, wat is dat toch prachtig om te mogen doen he, zelf voeden.....................

    XO Heidi

    BeantwoordenVerwijderen