Gelukkig zijn

donderdag 28 oktober 2010


Soms overvalt het me. Plots. Het besef dat ik toch echt wel gelukkig moet zijn. Niet 'moet' in de zin van moeten, maar gewoon 'ben'. Ik heb alles wat mijn hartje begeert. Niet dat ik geen verzuchtingen meer heb, o nee. Ik ben ook maar een kind van mijn tijd, misvormd door de maatschappij. Ook ik heb een wishlist, en wat voor een. Meestal kan ik daar goed aan weerstaan. Soms niet. Vreemd genoeg doen die aankopen me altijd even beseffen dat het niet iedereen gegeven is om tig euro aan Sinterklaascadeaus te besteden. Om uw goesting aan stofjes te kopen. Om uw kinders te kleden met designerlabeltjes in de nek.

Soms komt het besef onverwachts. De chauffage opendraaien en warmte voelen. Niet hoeven te kijken op een minuutje meer of minder onder een hete douche (regenwater, mensen, voor u begint te steigeren). Altijd uw kar kunnen volladen en niet moeten rekenen tot het einde van de maand.

Vaker komt het besef bij niet-materiële zaken. Het geel-oranje-rood-goud-bruin-paarse schilderij dat ik dagelijks mag bewonderen, gratis en voor niets, vanuit mijn luie stoel. De geur van versgebakken brood er zomaar bovenop.
De echte handgeschreven brief waar ik haast van moest blozen. Met zoveel flair geschreven door een gelijkgestemde ziel.
Op de koffie gaan bij een wondermooie persoonlijkheid. Meningen delen, met wederzijds respect. En ze bakt taart voor me. Dat is genieten.

En soms... Soms gaan geluk en verdriet hand in hand. Want Zoon, mocht je dit ooit lezen... Ondanks de discussies die we voeren, de boze voeten op de vloer, het tegenspreken en je eigen zin doen, weet ik dat het gewoon groeien is. Jij weg van die kleine jongen en ik steeds verder weg van alles wat naar baby ruikt. Je zoekt steeds weer nieuwe grenzen op. Dat vraagt wat tijd, vent, maar we passen ons steeds weer aan. Jij aan je oudjes, ik aan dat mondige kind met zijn eigen visie, verlangens en gedachten. En ondanks dat alles ik ben blij dat je er bent en dat ik je moeder mag zijn.

22 opmerkingen:

  1. Mooi geschreven... Gaat leuk zijn als hij dit later leest.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat mooi... en inderdaad mooi voor nu en nog mooier voor later!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat mooi opgeschreven. Heel herkenbaar ook.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een mooi stukje. En zeer waar. We zijn allemaal gelukzakken.. Mijn brief? Blij dat je 'm leuk vond.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Heel mooi lieve Oontje.Jij bent er ééntje naar mijn hart!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik ben er zeker van dat je zoon dat later met een brede glimlach zal lezen!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Herkenbaar en bijzonder mooi gechreven! Zucht en even beseffen ik ben best gelukkig met de ups en de downs in het leven net als jij en die lieve zoon van je.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. ohh, mooi geschreven en heel herkenbaar.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Deugdelijk om zoiets herkenbaar te lezen, mooi geschreven, woow.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. hmmm, helemaal waar en ook ik kijk uit naar je eerste reeks columns ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  11. zucht, natte ogen hier... (bol van de hormonen, zuks kan mijn hart niet meer verdragen zonder een traantje...)

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ik zit nog niet in die fase met mijn zoon maar boy-oh-boy, ik voel het zo aankomen. Ik ga dit stukje bookmarken om later nog een paar keer opnieuw te kunnen lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Ik zal die taart écht voor je bakken, en ze met mijn fiets tot aan je deur brengen. Beloofd.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Maar schatteke, dat hoeft toch niet! Ik ben al doodcontent met een babbel.

    BeantwoordenVerwijderen