Marcelleke

zondag 30 mei 2010


Na het zien van Miestaflets mooie creaties en het lezen van haar duidelijke handleiding waagde ik mij gisteren voor het eerst aan letters uit strijkvelours. Daar had ik mij tot dan toe altijd beleefd van afgehouden. Dankzij haar methode, echter, was het een fluitje van een cent.
Ook Marleineke maakt trouwens een zalige t-shirt voor Gustje.

En toen begon het te regenen en verhuisde het marcelleke naar de kast (vandaar de plooien).

De jacht op een Kids-ID

vrijdag 28 mei 2010


Er is al heel wat over geblogd. Hier en hier en hier kon u ook al wat ergernissen en tips allerhande lezen. Ik was gewaarschuwd, en toch ergerde ik mij te pletter.

Na schooltijd spurtte ik naar het gemeentehuis. Dat leek me een goed idee. Dichter dan een bezoekje aan de Zuid en minder druk. Dat klopte al allebei. So far, so good. En toen begon het.
* het mens/dienstdoende ambtenaar vond de kwaliteit van de foto's niet goed. De resolutie was hier het probleem niet, maar de achtergrond, die was niet wit genoeg. Kan zijn. Edoch. In vergelijking met de foto van haar dochter, zagen mijn kinderen er wel uit zoals ze echt zijn. Wat is dan het belangrijkste? Enfin, 'Brussel' zou daarover beslissen. Zucht.
* En wederom 'zucht', want Het. Ging. Tergend. Traag. Ik kan me niet herinneren dat ik op de Zuid ooit die bedenking heb gemaakt, maar nu bewogen en spraken die beambten werkelijk in slow motion. Hallucinant. Grappig bijna, ware het niet dat het niet echt goede reclame is voor onze ambtenarij.
* En de kers op de taart? Wel, mevrouw was wel zo vriendelijk om uit te leggen hoe die Kids-ID functioneerde. Maar hoe houdt een lagereschoolkind dat zijn vakantie grotendeels in zwembroek doorbrengt in godsnaam een Kids-ID op zak? Om van kleuters en baby's nog maar te zwijgen. Heeft iemand daar eigenlijk over nagedacht? Of ben ik gewoon de enige die het hele systeem niet begrijpt? En toen wist mevrouw ook helemaal niets meer te zeggen.

Seventies baby

donderdag 27 mei 2010


Vanmiddag mijn Moeder op bezoek gehad. Om te kuisen. Ah ja, dat doen moeders als hun kinders blokken. Ook al zijn ze dan al 15 jaar het huis uit. Maar soit, daar wilde ik het eigenlijk niet over hebben.
Mijn moeder, dus. Ze had twee fotoalbums mee. Op bestelling van het klein grut dat hun moeder wel eens in haar blote derrière op een schapenvelleke wilde zien liggen. Bad luck, want aan schapenvellefoto's deden mijn ouders niet mee. Wel aan allerlei seventiestrends, iets waar ik nu met een mix van melancholie en jaloezie naar kijk. Everything's lost! Geen schatten meer op zolder. Of toch. Een paar kleren van toen ik een 'kleintje' was. (Tussen aanhalingstekens, jawel. Ik was bij geboorte namelijk 59 cm lang en 4250 gram droog aan de haak.)

Eigenlijk, feitelijk, wil ik wel eens weten hoe het andere seventieskinders verging. Liselabelotje, hoe was dat bij u, wetende dat we amper een jaarkwartaaltje in leeftijd verschillen. En mama van Emma en Mona, gij zijn ook een seventieskindeke. En van u, Kerygma, weet ik dat eigenlijk niet, maar ik ga ervan uit van wel.
En tot slot, Tante Hilde. Naar u ben ik wreed curieus. Pak dit stokske, als ge wilt en laat u eens goed gaan.

't Is weer voorbij, die mooie zomer

dinsdag 25 mei 2010


Het zit er alweer op, die mooie zonnige dagen. Gedaan ermee. Wie weet wanneer we nog eens zo'n zalig weekend hebben. Ook gisteren viel nog te pruimen, al kwam de zon rijkelijk laat door dat wolkendek piepen. Ideaal om buiten te blokken wegens niet te warm. Dat de afgelopen dagen er ook nog voor zorgden dat mijn flesje bruinen-zonder-zon weer de achterwand van de badkamerkast kon zoenen was mooi meegenomen. Toch bleef ik meestal binnen. Om wegwaaiende bladen te vermijden en mijn hoofd te beschermen tegen het kermisgejoel en bijbehorende schlagers. Maar ondanks dat waagde ik me toch even buiten, met als gevolg: een Birkenstock patroon op mijn wreef gebrand. Zucht.

Maar kijk, deze wou ik u niet onthouden: duidelijk geen (as)wolkje aan de lucht!

Op proef

zondag 23 mei 2010


In de categorie: hoe-brei-ik-een-mooi-einde-aan-een-kl***-bloknamiddag: maak eens een kleedje!
Na een middag boven de boeken hangen moést ik echt iets doen om mijn motivatie weer wat op te krikken. Bij gebrek aan een stoffenvoorraad (ik mag van mezelf pas stof kopen als de examens achter de rug zijn) gebruikte ik een lapje rode stof dat ik gisteren van buurvrouw M. kreeg. Het kleedje is een proefexemplaar en de stof is iets te dik om mooi te vallen (denk ik toch, dochter is uit logeren), maar het is allemaal gelukt. Mijn eerste keer met beleg, trouwens. Uiteraard is alles nog ruim voor verbetering vatbaar, maar ik sla steevast een "dat-doe-ik-de-volgende-keer-beter" lijstje op in mijn hoofd.
Niettemin... Ook al besef ik maar al te goed dat ik bijlange nog niet kan tippen aan al dat creatieve geweld dat me virtueel omringt, it made my day.

Rommel?

zaterdag 22 mei 2010


Het rommelmarktseizoen is weer begonnen! Vandaag in onze straat. Elk jaar is het het meest prachtig weer en hebben alle buren op het einde van de dag gegarandeerd zongebrande snoeten en schouders. Nu dus ook. Die rommelmarkt is toch wat speciaals. Ik kijk er elk jaar weer met gemengde gevoelens naar uit. Aan de ene kant hou ik wel van rommelmarkten en zeker als je gezellig met de buren buiten zit, maar aan de andere kant zie ik er ook wel tegenop om alles uit de kelder te halen, uit te stallen en er dan de hele tijd bij te blijven zitten. En ook al begint het officieel maar om 10.00u, iets na achten slenterden de eerste passanten al door de straat (om van de professionele rommelmarktgangers nog te zwijgen). Ik had me voorgenomen me eens niet te laten opjagen, eerst eens zelf op mijn gemak alles te gaan bekijken en dan pas al mijn boel buiten te zetten. Niet dus. Tegen dat ik de kans had eens rond te kijken, was het mooiste al gaan lopen. Allé, dat denk ik toch. Maar misschien zijn mijn eisen/verlangens gewoon niet realistisch? Gelukkig deed ik de beste deals bij de buren. Bij buurvrouw M. scoorde ik twee lappen stof. Een oranje velourstof en een rode lap katoen. Van dat velour maak ik een winterbroek voor F. en Dochter krijgt een rood kleedje. Of het een proefexemplaar of een echt draagbaar kleedske zal worden, dat zal de tijd moeten uitwijzen. Bij buurvrouw K. haar oma scoorde ik de belofte op een hele zal stof. Dat menske heeft heel haar leven genaaid en is nu aan het uitbollen. Ik kijk er al naar uit!
Tot slot kocht ik ook het 'Handboek voor zelfmaakmode' uit 1991. De tekeningen zijn nogal oubollig, maar de principes zullen nog wel dezelfde zijn, hoop ik. Ideaal om wat bij te leren!

Fee is twee

vrijdag 21 mei 2010


Het was stil in huis, vanmorgen. Stiller dan anders. Té stil voor een verjaardag, dat zeker. Na alweer een woelige nacht mét kind in bed zat ik nogal suffig aan de keukentafel. Het Lief had een vroegdienst en had wat extra slaap ook wel kunnen gebruiken. Maar onze kleinste koter heeft daar vannacht weer anders over beslist. Iedere moeder die al eens met een baby/peuter naast zich heeft geslapen weet hoe het is (voor de anderen: neem het van mij aan). Een handje in je haar, op zoek naar konijn. Een lijfje dat je volgt, ook al lig je op de rand van het bed. Een gloeiend hoofd dat zo dicht mogelijk bij dat van jou wil liggen. En omdat hij nu totaal alle besef van tijd kwijt is, een kind dat midden in de nacht kwekt: "Mamaaaa! Ikke boek Zuul leze!" (Jules, dus) of "Waar is papa? Papa lapen? Oofje voelen!" En probeer hem dan maar van uw Lief te houden. Needless to say dat dit niet op fluistertoon was. Perdolan works wonders, dat wel. Maar soit, we waren vanmorgen niet in zo'n feeststemming. Op de twee oudsten na, dat spreekt. Gelukkig ebde dat duffe gevoel weg in de loop van de dag en ook de jarige kwam er een beetje door en duwde zelfs een stukje taart achter zijn kiezen.

Twee jaar geleden was het ook stil. Een stilte die alleen doorbroken werd door een soort gepiep dat alleen baby's kunnen voortbrengen. En door het geklik van een fototoestel. Even alleen op de wereld. De baby, het Lief en ik. Ook al was het de derde, we waren opnieuw met stomheid geslagen. Het was snel gegaan. En o, wat leek hij op Dochter. Hij was lief, en rook zoals alleen baby's ruiken. Later bleek dat kind ook nog eens het vrolijkste kind ever. Zo perfect, maar met een later nog te ontdekken slaapdefautje. Twee jaar geleden werd 21 mei nooit meer gewoon 21 mei. En daar hoort zowiezo een feestje bij. Moe of niet moe.


En dit was Zoon, twee jaar geleden, een paar uur oud.

Meuh!

donderdag 20 mei 2010


Het was een zware nacht. Tig keer opstaan voor de jongste die ons -hoera!- twee nachten op rij heeft laten doorslapen, maar nu heeft een of ander beestje zich meester gemaakt van zijn kleine, frêle lijfje en kreunde hij mij voortdurend wakker. Hij heeft de winter fantastisch doorstaan, en nu, welgeteld 36 uur voor zijn tweede verjaardag, laat zijn fysiek hem in de steek.
Het enige voordeel aan zieke peuters is dat ze veel slapen en dus op die momenten weinig aandacht vragen. Voor een blokkende moeder ideaal. En terwijl ik me met een suffe kop verdiepte in assessments, aggregatieniveaus, schooleffectiviteitsonderzoeken en internaliserende problemen, sliep mijn zoon de slaap der onschuldigen.
Toen ik even later een frisse neus ging halen, stond er 'zomaar' een koe in de tuin! Begon ik nu ook al te hallucineren? Ach nee. Het Lief had ook niet stilgezeten en de tuin omgetoverd tot wei voor dit dier met waanzinnig mooie ogen. (Ooit al eens een koe van dichtbij in de ogen gekeken? Zeker eens doen op uw volgende wandeling!) En koe, bijgot. Er kwam spontaan een langgerekte meeeeeuuuuuh in me op. Waarop het gekraak van de babyfoon me terug naar het nu haalde.

Hoe een poppenmoeder lijden kan

woensdag 19 mei 2010


In de categorie "Hoe-troost-je-een-verdrietige-poppenmoeder-vijf-minuten-voor bedtijd?": deze tip. Ik beloofde haar tegen de volgende ochtend wat extra poppenkleertjes. De poppen gaan hier doorgaans nogal bloot door het leven, ook al hebben ze een hele garderobe. Dochter bestelde wat broeken, want die jurkjes, die trok iedereen toch maar uit. En zo geschiedde. Nadat ze met natte wangetjes in bed was gestopt en de traantjes waren weggekust, zocht ik naar een manier om razendsnel poppenbroekjes te maken. Ik stootte daarbij op de website van Lil Blue Boo op een fantastisch makkelijk patroontje. Een broek uit een oude t-shirt! Eigenlijk bedoeld voor een kind, maar even makkelijk voor een pop. Makkelijker zelfs, want er moest zelfs geen elastiek in. Die poppenbuikjes zijn namelijk dik genoeg om die broek op te houden. En zo heeft de poppenmoeder op een half uur twee nieuwe broeken voor haar kind. En nu maar hopen dat ze het niet erg vindt dat ik twee van haar oude t-shirts heb verknipt...

Adopteer eens een paard

dinsdag 18 mei 2010


Zoon heeft een liefde voor paarden. Al lang. Al heel lang. Eigenlijk van zodra hij 'paard' kon zeggen. Die liefde wisselt af en toe met zijn liefde voor poezen, maar door de band genomen is ze heel standvastig. Het lag dus voor de hand dat we ooit iets met paarden zouden doen. Rijlessen wil hij (nog) niet, hoewel we daar al herhaaldelijk op aandrongen. Toen zijn verjaardag eraan zat te komen en we tegelijk nog aan het bekomen waren van een overdosis sint- en kerstcadeautjes kwam het Lief met volgend idee op de proppen. In plaats van het zoveelste stuk speelgoed kreeg hij een paard cadeau. Geen volbloed paard in een manège met alles erop en eraan. Nee, een paard dat echte zorgen nodig heeft. In Laarne vangt The Old Horses Lodge oude/verwaarloosde/in beslag genomen paarden op. Ze draaien grotendeels op bijdragen van sympathisanten en helpende handen van vrijwilligers. Voor een klein bedrag kan je meter of peter worden van een dier en dan mag je altijd gaan kijken, of helpen met voederen, of borstelen, of eens een ritje maken (al kunnen niet alle paarden dat aan). Leuk voor het klein grut!
Elke eerste zondag van de maand gooien ze de deuren open voor iedereen. Dus als u van 't Gentse bent en eens wil kijken: 6 juni is hét moment.

Mannenzaak

zaterdag 15 mei 2010


Na twee rokjes voor Dochter, zaten de mannen hier ten huize al danig op hun honger. Het Lief had al eens voorzichtig gepolst of ik ook eens iets voor hem kon maken. Een iPodzakske, dat zag hij wel zitten. Hij had het al helemaal in zijn hoofd. Zijn testosteron had nog net voldoende weerwerk kunnen bieden of hij had al een patroontje getekend. En dus flanste ik op een avond nonchalant een iPodzakske in elkaar. Met een zelfgemaakt biais. Dat ging - ik zou zeggen: natuurlijk - niet allemaal van een leien dakje. Toen ik eraan begon was het Lief niet thuis. De iPod dus ook niet, dat spreekt. Op tinternet gezocht naar de afmetingen van dat ding. Gemeten, geknipt en gestikt. Tot het Lief thuiskwam en vond dat het toch wel aan de kleine kant was. En toch eigenlijk, misschien, een beetje niet helemaal was zoals hij wou. Hm. Dus maakte ik - volgens zijn patroon - een nieuw zakske. Ik diepte mijn eigen Nano'tje uit de kast, laadde het vol met Kapitein Winokio en de luisterverhalen van het Geluidshuis en maakte van dat eerste ontwerp een zakske voor de Nano. En gaf het vervolgens aan Zoon. Die wel content was.


Voor de volledigheid: aan dat zakske van het Lief moeten nog drukknopen komen, maar wegens 'geen drukknopentang in huis' en 'feest in het verschiet' heb ik dat maar uitgesteld tot een latere datum.

Kleur voor den hof

vrijdag 14 mei 2010


Toen ik jaren geleden dit vrolijke tuinstoelenmerk ontdekte, sloeg mijn hoofd dit ergens op, diep in de donkere krochten van mijn brein. Op geregelde tijdstippen wordt de verbinding met dit stukje data weer gemaakt. Dan surf ik even naar de site, en denk dan keihard terug aan de zalige vakantie vorig jaar, toen we koffietjes dronken op het terras van "Marie" in Céret. De stoelen en banken zijn everywhere in Frankrijk. In Parijs, 15 jaar geleden bijgot, stonden ze al in ik-weet-niet-meer-welk-park. Toen pikten mijn ogen ze al op.
En nu, na huis kopen, kinders krijgen én verbouwen (tegelijk, dat laatste, daar draaien we hier onze hand niet voor om *roloogt*), zouden ze hier zò mooi staan. Enig probleem: ik kan niet kiezen welk kleur ik wil. Again. Veel verschillende kleuren? Fel of neutraal? Er is gewoon zo veel moois in de wereld. Zucht. Maar eigenlijk is het dromen en denken en twijfelen en dubben ook al een deel van het plezier. Niet?
Voor de rest, niets dan lof. Ze zitten goed, zijn volledig recycleerbaar, met ecologische verf beschilderd en al. Dat kan u hier lezen. En geef toe: van al die vrolijke kleurtjes wordt een mens toch op slag vrolijk?


fotomateriaal: Fermob

Feest?

donderdag 13 mei 2010


Vandaag is Zoons dag. De dag waar hij al lang naar uitkijkt. De dag waar hij zenuwen voor heeft, waarbij hij probeert om daar vooral niets van te laten zien. Een dag die voor de nodige discussies heeft gezorgd, die achteraf bekeken weer nergens voor nodig zullen zijn geweest. Om maar te zeggen: vandaag is 't hier feest. Of dat zou toch moeten, want het weer laat het serieus afweten. We zullen daar staan, kortgerokt en in in zomershort (niet het Lief, nee). Brrr. Zondag is het nog eens feest, met hopen kinders erbij. Laat ons bidden hopen dat het tegen dan wel zomer is.

Mijn eerste award.

woensdag 12 mei 2010



Mijn hart maakte een sprongetje, sloeg een slagje over en ik moest eens heel diep zuchten (van gelukzaligheid) én glimlachen. Ik ben nog een groentje in blogland en kreeg toch een award van I., een dame die denkt dat we qua stijl wel overeenkomen, en to be honest, dat denk ik eigenlijk ook. Ik volg haar al een hele tijd, ze maakt mijn hoofd zot met allerlei leuke hebbedingen en heeft drie zonen, waarvan 1 specialleke waar ze terecht trots op is. Zeker eens gaans piepen, daar in Schriekstraat 44.
En nu moet/mag ik dus 10 dingen opnoemen die me gelukkig maken.

1. Mijn grote Zoon, die zo groot en wijs wordt. Die blij is met kleine dingen, zo open in het leven staat en gefascineerd is door de natuur. Mijn zoon die alle goeie dingen van zijn papa heeft en op weg is om een knappe tekenaar of danser te worden.
2. Mijn Dochter, die zo erg lijkt op mezelf, qua karakter dan. Ze is zo klein en fijn, maar staat altijd haar mannetje en zal net zo'n down-to-earth mama worden als ikzelf. Jezelf herkennen in een ander, dat schept een band.
3. Mijn kleine Zoon, die de allergrootste knuffelaar is die je maar kan denken. Die zijn armpjes rond je nek slaat, van plan om nooit meer los te komen. Die met de mooiste Droopy ogen 'bosje dinke?' vraagt, of 'mama, kuffele?
4. Mijn Lief, dat ik veel te weinig zie, maar met wie ik vanavond toch nog eens op zwier mag gaan. Gestolen momenten, bijna, zo zeldzaam in ons drukke leven.
5. Mijn vrienden, die ik bijgevolg ook veel te weinig zie, maar bij wie ik ook na een lange radiostilte altijd weer terecht kan. Love you all!
6. Door mijn huis lopen, liefst als het opgeruimd is, en dromen van alle plannen die ik nog wil uitvoeren, meubels of accessoires die ik nog wil kopen, ook al zal het er misschien nooit van komen. Dromen is fun!
7. Iets moois creëren. Of het nu foto's zijn, geboortekaartjes of uitnodigingen... Het geeft veel voldoening.
8. Mijn tuin zien, die prachtig groen staat na een deugddoend buitje, én mijn wortels zien schieten. Jammie! En bij uitbreiding een wandeling in de natuur. Genieten van De Stilte, iets wat zeldzaam blijkt te worden.
9. Sinds kort ook mijn naaimachine, waar ik nog niet bijster veel mee doe, maar dat komt wel, als het zomer wordt.
10. En zoals zovelen: bloggen, schrijven en lezen. Het werkt verslavend, inderdaad. En het is zò fijn.

Ik geef de award door aan Marie, omdat ze die diepe, mooie (moeder)gevoelens steevast perfect weet te verwoorden. Ook aan Harvest TwentyTen, omdat ze ook nog niet erg lang naait en toch al prachtige dingen van onder haar naaimachine weet te toveren. En ten slotte aan Polkadotjes, die wellicht al om de oren is geslaan met dergelijke awards, maar omdat ze me zo'n lieve lijkt, én behulpzaam, én down-to-earth is, en omdat ik met haar ooit nog eens een boompje wil opzetten over het onderwijs.
Bij deze, veel plezier ermee!

Moederdag n°7

maandag 10 mei 2010


Gisteren was het moederdag. Dat viel hier een ietsiepietsie in het water door allerhande communiebeslommeringen. We waren ook op verplaatsing, dus het was allemaal nét iets anders dan thuis. Niettemin werd ik bezongen en bedicht door groot en klein en wachtten er een aantal cadeautjes. Johei!


Van Dochter kreeg ik een juwelenkistje. Eentje dat me ertoe aanzet om eens in mijn eigen rommelbakje op zoek te gaan naar mijn mooiste stukken. Er zat een lief kaartje in met een versje, dat ze op de een of andere manier niet over haar lippen kreeg. Van Zoon een hanger met bolletjes uit fimoklei. Ze zijn nogal groot uitgevallen, waardoor je het gevoel krijgt dat je met een zware ketting rond je nek loopt. Maar lief was het natuurlijk wel. En alles is rood, dat maakt het extra fijn. In tegenstelling tot Dochter deed Zoon wel zijn best om me te imponeren met een lang gedicht, waaruit het volgende stukje komt:

"Als er eens geen mama's waren
dan zag 't er hopeloos uit.
'k Liep met gaten in mijn kleren
en met ongewassen snuit.
Vieze haren vuil en vet,
grauwe lakens op mijn bed."


Tja, dat doen mama's dus; kleren maken, hun kroost proper houden en hun huis ook (allé, dat zou moeten, maar dat lukt hier niet altijd). Ik vraag mij af welk versje de meester voor vaderdag uit zijn mouw zal schudden. Een timmerende, tuinierende of aan auto's sleutelende papa? Geen van de drie gaan het Lief hier goed af. Maar musiceren, tekenen en schilderen... daar heeft hij wel kaas van gegeten. Maar hé, het lof zingen van het Lief, dat is voor vaderdag. Van hem kreeg ik trouwens ook een mooie hanger. Met veel kleur! Gemaakt door de mensen uit zijn leefgroep. Die maken echt knappe dingen. Een 'echt' cadeau heb ik nog te goed. Hij kent me ondertussen al 14 jaar en weet dat ik nogal kieskeurig kan zijn. Na het débacle van de niet-gebruikte sauna-massage-verzorgingsbon laat hij me liever zelf kiezen. En net omdat ik niet kan kiezen twijfel ik al maanden over welke tas ik zou kopen. Een Freitag messenger bag (en in welk kleur dan?) of toch maar een 'gewone' NorthFace? Pfff, en ik ben niet eens een weegschaal... Wie zin heeft om mee te helpen kiezen: laat me jullie voorkeur maar weten!


Voor de fans: www.freitag.ch

Feeling kinda green

zondag 9 mei 2010


Hoewel ik enige tijd geleden hier beweerde dat ik midden in een rode/oranje periode zat, moet ik mezelf toch enige vragen beginnen te stellen wat betreft mijn geloofwaardigheid. Twee dagen op rij kocht ik voor de kinders een aantal groene dingen. Op een verkoop een aantal bovenstukskes (hé, Polkadotjes?) en gisteren wat stof om zelf de bijhorende rok/broek te maken.
Komt het door een (onbewust) jaloers gevoel bij het zien van al dat moois in blogland? Wie weet. Of door de hormonen die na een lange inactiviteit de boel weer op stelten zijn komen zetten in mijn lijf? Ach, laat ik het maar houden op het feit dat ik met die aankopen de zomer écht, écht tot de orde wil roepen. Warmte: nu!


Edoch. Toen ik vijf minuten geleden bij I. van Schriekstraat 44 deze poster zag, wist ik: "Er is niets mis met mijn hoofd. Ik hou nog steeds van rood." Dat is nu eens iets wat ik mezelf zal cadeau doen, zie. En voor wie ons kent, geef toe dat het hier wel past.


beeldmateriaal: Keep calm gallery

Gladjes

donderdag 6 mei 2010


Uit stoffennood én omdat alle mooie stofjes een paar muisklikken weg zijn, trok ik vanmorgen naar de Strik. U weet wel, die winkel waar ik duizend keer passeer en waar alle Gentse naaisters wel een straf verhaal over hebben. Buiten polkadotjesstof was er niet veel dat mijn nood kon lenigen, maar een polkadotjesrokje krijg Dochter al van Mme Li na de afspraak over de swap bij mijn eerste creatie. Er waren wel wat van die gladde Chinese look-alike stofjes waar ik eens aan voelde, ze te glad bevond voor een onervaren iemand als mezelf, en ik vervolgens lekker doorkuierde (al is dat niet waar, want kuieren in die winkel, dat is een contradictio in terminis. Maar geef toe, het bekt lekker.) Hoewel ik op het eerste gezicht nooit van mijn leven voor zo'n stofje zou vallen, maar omdat het zo kriebelde om te naaien én ik dacht dat Dochter het wel ok zou vinden, waagde ik mijn kans. Met het stofje, en ook om het woord tot het heerschap te richten dat de winkel bemande. Hij moet in een goede bui geweest zijn, of mij ingeschat hebben als iemand die er iets van wist (niet!), want hij was behoorlijk vriendelijk. Geen klachten, geen straffe verhalen. Dju, toch.

Ik was amper terug thuis of het koude zweet brak me uit. Wat had ik me nu in het hoofd gehaald? Dat kan ik toch van mijn leven niet gestikt krijgen? Alleen het knippen al was een hele operatie. Het leek eindeloos te duren voor die perfecte cirkel uitgeknipt was. De stof was glad. Gladder dan glad. Had ik dat al vermeld? Stikken was ook niet evident, verre van zelfs, maar met wat assistentie lukte het toch. En inderdaad, stukken sneller dan het eerste rokje.

Het model was helaas niet in de stemming om rokjes te passen. Ze knikte eens goedkeurend, zeurde een kwartiertje en viel toen prompt in slaap in de zetel. Daar broedt wat.

Maar enfin. Ik wil best wel eens weten wat u ervan vindt, en of u uw kroost wel in zo'n wansmakelijk stofje de straat op wil jagen. Indien niet en u ziet er toch eentje lopen: 't is dat van mij. Niet dat het lang zal meegaan, vrees ik. (Dat rokje, niet de Dochter.) Een keer blijven haperen en het hele rokje is om zeep. Al zou het mij niet erg deren. Ik heb bewezen wat ik moest.

Dooie vogels en het S.M.A.K.


Gisterennamiddag in de auto, gesprek tussen Zoon en vriendin L.

Zij (tegen mij): Pas op, daar op de stoep ligt een dooie vogel.
Hij: Een dooie vogel?
Zij: Ja, een mus. Hij ligt daar al een paar dagen en ziet er helemaal vies uit. Iek!
Hij: Een dooie vogel is niet 'iek'. Dooie vogels zijn mooi. Alle vogels zijn mooi.
(Ik bewonder voorlopig nog Zoons liefde voor de natuur.)
Zij: Allé, daar is toch niets moois meer aan?
Hij: Ja, toch wel. Dan snij je dat buikje open, je haalt er het vlees en de benen uit en je steekt er wat kussenvulling in. Niet te veel, want dat is maar een heel klein lijfje. En dan kan je dat weer toenaaien. Mijn mama heeft veel naalden, én draad. En dan krijg je een opgezette vogel en kan je dat op je vensterbank op je kamer zetten.
(Zeven jaar. Opensnijden? Kussenvulling?)
Zij: Oh, jak! Zo'n vogel zou ik echt nooit willen. Dat is echt viiiiiiies!
Hij: Maar weet je dat niet meer? Op je verjaardagsfeestje in het S.M.A.K.? Dan moesten we op kussens lopen, allemaal, en toen toonde die mevrouw dat er onder die kussens drie dode vogels lagen.
Zij (gillend): Iiiiiiieeee. Ja! Dat was echt vies. Ik ga nooit meer naar zoiets kijken.
Hij: Ik wel. Dat was tof. Er was daar ook een ander halfdoorgesneden dier. En dan kon je de binnenkant van achter een glaasje zien.

Ok, nu vraag ik me nu toch ernstig af waar we in de fout zijn gegaan. En stel ik me vragen over de educatieve waarde van de dingen die ze de - toen nog - kleuters in het S.M.A.K voorschotelen. En bedenk ik dat ik ook dringend nog eens naar het S.M.A.K. moet. Mét kinders.

Tour de Gand

woensdag 5 mei 2010


Na een virtuele deal met Kamiel & Odille trok ik er vanmorgen op uit om tijdens mijn 'rondje stad' mijn lievelingsplekjes te schieten. Oudsten op school afgezet, jongste op de fiets vastgegespt en dan richting stad gepeddeld. Ik was nog maar amper de fietsbrug aan het Keizerspark over toen ik bedacht dat het toch wel wat frisjes was, en troosteloos bovendien, zo zonder zon. Gelukkig werden mijn bedenkingen door hierboven opgepikt en terwijl ik langs de Visserij fietste en zoon zonder ophouden "Boot! Kijk, mama, boot! En nog e boot!" kraaide, verscheen warempel een straaltje zon. De platanen stonden er nog op hun winsterste winters bij, maar ik kreeg plotsklaps een Gentse Feesten gevoel. Ter verduidelijking: langs die weg fietsen we altijd naar het Baudelopark, een fantastische plek om te feesten met kinderen.

Mijn favo straatje, hét straatje dat u zeker moet hebben gezien als u in Gent bent, kan ik u jammergenoeg niet tonen. De Jan Breydelstraat zag er namelijk niet op z'n best uit. Het Designmuseum volledig ingepakt, de mooiste bloemenwinkel van de binnenstad gesloten en de etalage van The Fallen Angels... wel, euh, niet zo royaal als anders. U hebt het nog van me te goed.

Een ander superstraatje (waar het hier ook al over ging) is de Serpentstraat. Twee keer een Zsazsa winkel om lekker in te snuisteren en steevast met iets naar buiten te komen, ook al heb je dat zoveelste kopje, of speelgoedje, of body'tje helemaal niet nodig. Ik kan het niet laten om er binnen te stappen en kom bijna altijd - niet als ik heel hard mijn best doe - met iets naar buiten. Ook leuk daar is Zoot, waar je o.a. Lovely Mariquita kan vinden. En ook top, maar dan in een ander assortiment is de fruitwinkel waar je knal op loopt als je de Serpentstraat uitkomt. Vandaag kon ik niet naast dat rek met kruiden kijken en moest ik toch even langslopen om de geur op te snuiven. "Mmmm, zomer!" dacht ik, maar het weer deelde die mening niet.


Na een uur had zoon er wel genoeg van. Handjes koud, neusje rood. Ik was dan nog zo dom om het woord 'melk' uit te spreken, met als gevolg dat hij de hele rit naar huis "Mejkje dinke! Felix wa-me mejkje dinke" heeft gejammerd, als ware het een mantra om zijn gedachten van zijn bevroren ledematen te halen.
Niettemin was het een leuk tochtje. Veel kleine straatjes gedaan, nieuwe winkeltjes ontdekt en nòg verliefder geworden op Gent. Het Lief zal al zijn overredingskracht aan de dag mogen leggen om mij nog terug naar de heimat te krijgen.

Zomergevoel bij regenweer

zondag 2 mei 2010


Vandaag een dagje grootouders gedaan. Zoon heeft bij oma & opa een nest poesjes en die moeten op tijd en stond bezocht worden. Stel je voor dat zìjn beestje hem niet meer herkent! En hoewel ik ab-so-luut geen poezenmens ben, maakten die kleintjes warempel toch warme gevoelens in mij los. Even schoot het idee door mijn hoofd om er toch eentje in huis te halen, maar ik weet dat op termijn zowel die kat, als mijn zoon een hoop verwijten naar hun hoofd geslingerd zouden krijgen (mezelf verwensend om die impulsieve beslissing, uiteraard), dus liet ik het idee maar gauw voor wat het was.

Dan doorgereden naar mijn ouders en terwijl zoon-dochter-zoon de woonkamer in een mum van tijd doorploegden en een spoor van vernieling achterlieten, repte ik mij naar Marché Bricolé , dé reden van mijn bezoekje aan Brugge. Gelukkig was het binnen, zo'n hondeweer! Uiteraard véél leuke dingen gezien, maar toch maar niets gekocht. Als dochter definitief in haar eigen kamer geïnstalleerd is, krijgt ze wat van Lola Life Lines. Daar vind ik toch mijn gading. Zij hopelijk ook.

Terug thuis vergrepen we ons aan een enorme berg aardbeiden. Het was er misschien het weer niet naar, maar 't smaakte toch. Verse aardbeien van de markt, daarvoor staat iedereen hier in een vingerknip aan tafel. De kroost weet ondertussen perfect welke ze niét moeten nemen, met als gevolg dat het lief en ik ons moeten reppen of we houden enkel de 'bleekskes' over.


En omdat ondergetekende er meestal zoveel koopt, blijft er ook steeds een portie over waarmee we zelf aarbeienyoghurt maken. Mmmm!




(True, de goede kijkers hebben het gezien, O. haar haren zijn nu kort. De foto is van vorige week, maar ik wilde u hem niet onthouden.)