De traagste swap ever

zaterdag 31 juli 2010


U merkte het al, hier valt dezer dagen amper iets te beleven. Het knopje om de vakantiemodus uit te zetten heb ik nog niet gevonden. Niet dat dat moet, natuurlijk, want we zijn nog maar halverwege. Edoch. Af en toe kriebelt het om terug achter de machine te kruipen, maar met drie joelende kinderen in de buurt, zie ik er zelfs al tegenop om mijn machine uit te halen. Ja, naaien, dat gebeurt hier nog steeds in de living. Geen schone naaikamer voor mij. En daar moet ik de eerstkomende 15 jaar niet van dromen, want de vier kamers hier in huis zijn nog wel een tijdje bezet.

Maar goed, het kriebelde dus. Ik trok mijn naaikast open en zag een paar onafgewerkte dingen liggen. Iets wat ik beloofde aan haar en waar ik mijn deel van de ruil al van heb ontvangen. Deze leuke verjaardagskaartjes. Met échte vlagjes!


Bij deze: hartelijk bedankt, Melissa!

En dus verzamelde ik mijn moed en werkte dit af: twee placemats met op de ommezijde een verwijzing naar de swapster.

Véél beter, dus

woensdag 28 juli 2010


Na de kommer en kwel van de eerste 24 uur (en dan vergat ik nog te vermelden dat kleine Zoon op een half uur twee keer het zwembad in sukkelde, maar gelukkig snel kon opgevist worden *hart gaat nog van bonkebonkebonk bij het gedacht alleen al*) begon de écht vakantie.

Een vakantie in de schone natuur...


(en ik pas bij thuiskomst de vogel spotte die ik voor 'vlek' gehouden had)

... waarin ondergetekende elke dag urenlang kon kletsen met haar vriendin...


... de meiden nét hetzelfde deden en zich uiteraard ook ontfermden over hun kroost...


... de kleine boeven niet veel meer nodig hadden dan een bootje met water...


... de grote vent iedereen stiekem in de gaten hield en onverwachts toesloeg...


... het meisie zich ontpopte tot een echte gazelle (zo snel dat moeder niet kon volgen)...


... ze bij het zien van water altijd binnen de 2 seconden in hun ondergoed stonden...


... ondergetekende met veel plezier haar archaïsch fototoestelding doorschoof naar de volgende generatie en zich bij thuiskomst prompt "the real stuff" aanschafte...


... en 's avonds iedereen uitgeput in slaap viel.

Waarom het alleen maar beter kon worden

maandag 26 juli 2010


Een mens gaat op vakantie om te ontspannen. Deze mens toch. Maar van dat ontspannen kwam de eerste 24 uur bitter weinig in huis. Toegegeven, de eerste 12 uur daarvan spendeerden we in de auto, maar niettemin. Waarom het alleen maar beter kon worden na die eerste uren? Awel, hierom:

- We moesten dwars door Duitsland. Wat wij over het hoofd hadden gezien is dat Duitsland nogal veel Balkanmensen huisvest en die uiteraard beslist hadden om uitgerekend dat weekend huiswaarts keerden. Resultaat: parkings overvol, met meer Zuid-Oost-Europese mensen dan je hier in Gent tegenkomt.
- De parkings waren bijgevolg (allé, ik weet niet of dat bijgevolg was, of gewoon standaard zo) ontzettend smerig. Het getuigde in elk geval bitter weinig van die Deutsche Gründlichkeit.
- De kleine Zoon krijste een half uur "Ik Wil Mijn BUMBA!!!!", terwijl hij eigenlijk amper geïnteresseerd is in dat gele creatuur, en wij uit pure frustratie bijna tegen de vangrail wilden knallen. Wat we uiteraard niet deden, want dat zou op het thuisfront nog een paar hartinfarcten hebben opgeleverd. Wegens "Ziedewel da ge niet zo ver op vakantie moet gaan!" en "Wamoetewijnuzonderonskleinkindersdoen?" én wegens het feit dat ik het (bewust) vergeten was om een pechverhelping in het buitenland te regelen.
- De grote Zoon het nodig vond om zichzelf, zijn autostoel, de vloer van de auto én zowat alles in zijn dichte nabijheid onder te kotsen, ook al lagen er een verzameling kotszakjes rond hem uitgestald. Dat was een schoon beeld. Onder de blikken van onze Turkse medemens uw auto staan uitschrobben met het schandalig dure water uit de shop en uw laatste rol wc papier. Volgende keer wordt het toch een pilleke Touristil, denk ik. Eruit groeien? I don't think so.
- Het Lief veels te weinig sandwichkes had gesmeerd en niets is zo mottig als u moeten concentreren op de weg met razende honger. Dat is goed om klop te geven van zodra dat er iets verkeerd gaat.
- Want ja, er ging uiteraard nog iets verkeerd. Na 900 kilometer vonden ze het nodig ons nog twee keer om te leiden langs kleine kronkelbaantjes, wel 40 kilometer lang. Wat ons na 40 kilometer terug in hetzelfde dorpje bracht, maar dan aan de andere kant. Aaaarghhhhh!!!

Maar eens dat gepasseerd was, werd het alleen maar beter. Stralend weer, flinke kinders, goed gezelschap, waterpret in 't zwembad en het meer, vissen rond de voeten, uitstapjes, ijsjes... Zoals vakantie zijn moet. Voilà!

Het werd een vakantie waarin:
- Dochter zichzelf plots in gang kon schommelen, maar geen zin had om te leren fietsen.
- kleine Zoon lange, blonde krullen kreeg, nog een grotere clown werd dan hij al was en to-taal geen zin had om te slapen op verplaatsing.
- grote Zoon zich een goede stapper toonde en een grote, flinke 7-jarige
- ik mijn boek kon uitlezen (met veel rologen, ik geef het toe), me nog door een stapel Humo's wrocht en na welgeteld 5 seconden als een blok viel voor de digitale reflex + tele van mijn vriendin.
- het Lief te weinig boeken meehad, te weinig slaap kreeg en te weinig lekker kon eten (ah ja, want we waren nu eenmaal niet in Frankrijk).
- we de vakantiebestemming voor volgend jaar vastlegden. Ierland, met wat geluk. At last.

Ik ga op reis en ik neem mee...

donderdag 15 juli 2010


Pulp! Yes! Een boek dat mij niet van mijn sokken zal blazen, noch voor enige intellectuele hoogstandjes zal zorgen. Maar allé, op de momenten waarop ik niet achter mijn kroost zal aanhollen of hen boven water hoef te houden in het zwembad, hoop ik toch een boek te kunnen uitlezen. Ook al is het à rato van 2 pagina's per uur. Daarom, en geheel daarom heb ik mij in die boekenwinkel zonder naam voor de luttele som van twee eurotses het boek "Van min negen naar plus een!" aangeschaft, van niemand minder dan Jools Oliver. Wenkbrauwgefrons is toegelaten. Zowel over het boek als over de auteur. Die is in de Vlaanders wellicht beter bekend als mevrouw Jamie Oliver. Ik las er ooit een stukje uit in een of ander vrouwenblad en vond dat toen wel ok. Toen, zijnde zowat 5 jaar geleden, toen de zwangerschapshormonen mijn lijf nog in overvloed bevolkten.

Dus. Voor 't zelfde geld ben ik volledig afgekickt van die zwangerschaps- en babyverhalen, wat me eigenlijk niet zou verbazen. Met andere woorden: het kan goed zijn dat ik het een hoop gezwets vind. But even if, dan hoop ik dat het me toch enige tijd van het kindergekweel zal houden, ook al is dat wellicht ijdele hoop en zal die 'enige tijd' wellicht vlotjes uit te drukken zijn in seconden. "Ssstt, mama leest!" + bijbehorende blik should do the trick. I hope.

Anyhow, ik kijk écht uit naar de vakantie, mocht dit ondertussen niet duidelijk zijn geworden.
De Arty family meets de Sporty family. Benieuwd wat dat gaat geven.


P.S. En voor degenen die zich afvragen waarom ik er steevast Engelse tussenwerpsels en idiomen tussengooi: omdat dat als taalkundige gewoon altijd eerst in me opkomt en ik soms zelfs geen Nederlands equivalent kan bedenken. Beetje overdreven, maar you get the gist. (Opzoeken wat dat betekent is niet verboden.)

Maar kijk!

maandag 12 juli 2010


Een award! Dank je wel, Miss Stik!


* Als je dit compliment accepteert, is het de bedoeling dat je de 'award' op je blog zet met de naam van degene die je gekozen heeft en dat je het doorgeeft aan een aantal andere bloggers die je waardeert, laat ze ook even weten dat ze dit compliment ontvangen hebben. *

Ik geef hem met veel plezier door aan Miestaflet en de Oontand!

En ondertussen schuif ik volgend stofje onder mijn naaimachine:

"Groen is voor jongens,"

zaterdag 10 juli 2010


zei ze. En ze meende er elke letter van. Ik had het moeten weten, maar toen ik dit bloesje van Maan zag, was ik op slag verkocht. Wat een zalig merk! Mooie kleuren, geweldige prints, zalige stoffen. Ik zou het zò voor mezelf kopen.
Maar het bloesje, dus. Dat was donkergroen, met bolletjes in pistachekleur. Ik stond ermee in mijn handen en dacht. Speurde in gedachten haar kleerkast af naar een bijpassend stuk. Dat er niet was. Geen erg, dan maak ik zelf wel iets, bedacht ik toen. Heel optimistisch en wellicht ook een tikkeltje naïef, want tot dan had ik eigenlijk enkel een cirkelrok gefabriceerd. Maar zie, nooit wanhopen, een maand of twee later werd dit een tenuetje. Een rokje in een soort groen dat u vanzeleven nooit zo kopen, maar dat wonderwel bij die bollen past.

Citroentje

vrijdag 9 juli 2010


Wegens 'veel te warm' huppelt het klein grut hier al weken uiterst schaars gekleed door den hof. Maar omdat lijf en leden zo af en toe toch eens bedekt moeten worden, tikte ik in de rapte nog dit luchtige soldeke op de kop. Or so I thought. Aan de kassa bleek het toch iets te zijn van de nieuwe collectie, maar een hing een joekel van een label aan, maar daarop duidelijk '3'. Meer ging ik daar niet aan geven, want het was gekocht met één doel voor ogen: customizen, ofte: verknippen tot het past op het lijf van mijn dochter. Het bleek namelijk een model te zijn, waar mijn sprietje twee keer naast elkaar in paste. Niet mooi voor haar frêle lijfje. En dus haalde ik de naden open en nam het aan beide kanten 11 centimeter in, zodat het niet uitwaaierde, maar recht naar beneden liep.
Zomers, luchtig, zonnig en lief. That's my girl.

This life should last forever

woensdag 7 juli 2010


Wat doen wij sinds 1 juli heelder dagen? Als we niet de hort op zijn, dan plonzen we, eten we ijs met kilo's aardbeien, doen we allerlei onnozele dingen (zoals in de speelgoedbakken kruipen) en halen we heel graag àlle Duplo en àlle Playmobil uit de kast. En als we moe zijn, proberen we nog een tekening te maken. Of vallen we in slaap op schoot.

En wat doe ik? Kijken. Vooral kijken. En zien dat het goed is. En als ik uitgekeken ben, een beetje prullen met stof. Of met Photoshop. En een beetje het huishouden doen. Poging tot (niet lezen, Lief!). En als ik moe ben, dan vlij ik me naast het Lief neder.





Aaaah, vakantie!

Tricotrokje

maandag 5 juli 2010


Tijdens mijn laatste bezoek bij die lieve zongebruinde zussen zag ik op de stapels 'overschotjes' het lapje liggen. Ik had er meteen een plan voor in gedachten. Bij thuiskomst claimde Dochter het echter meteen voor zichzelf, maar ik vond het geen kindermotiefje, dus deze keer ging ik niet plooien.
Bij A.S. Adventure kocht ik ooit een rokje in tricot dat ik thuis alle dagen zou dragen. Dat model kreeg ik niet uit het minuskule lapje stof, maar een minder zwierig, meer A-lijn exemplaar ging wel. Stikken in tricot viel behoorlijk mee, alleen was het wat zoeken naar de juiste spanning van de onderdraad.

En tijdens het naaien bedacht ik dat ik beter 7 jaar geleden was begonnen. Niet alleen omdat ik dan al veel meer kleren had kunnen maken voor mijn kinderen, maar vooral omdat ik dan geen fortuin aan zwangerschapskledij had uitgegeven.
Tricot, dat rekt en dat zit zalig. Zwanger of niet.


Swap n°3

zaterdag 3 juli 2010


Toen ik blogde over swap n°2, vroeg zij me meteen om n°3 te swappen. Zij, ook een autodidacte, met hele mooie en frisse maaksels. En niet te vergeten, dé persoon die met haar fantastische uitleg mij kon overhalen om toch eens letters te snijden uit flockfolie met dit en dit tot resultaat. Ik was dus meteen gewonnen voor een ruil.

Zij koos uit mijn stapel stofjes het mooie donkerblauwe met de oranje-witte bloemen. Zij wilde voor mijn Dochter een wikkelkleedje maken. Stel je voor!

Vanavond werd er geruild. Snel. Want als je maar even in het land bent, moet elke minuut nuttig besteed worden. De deur was amper in het slot gevallen of Dochter trok meteen haar kleren uit en het wikkeljurkje ging niet meer uit tot bedtijd. En toen ze in haar bedje lag, vroeg me meteen of ze het morgen weer aan mocht. Goedgekeurd? Wees maar zeker!


En alsof het allemaal nog niet mooi genoeg was, was er voor mij nog een mooi ritstasje in het Bulles Bleues stofje van Petit Pan. Een van mijn lievelingetjes. Hoe wist ze het? Het ging meteen mijn handtas in.

U raadt het al: ook swap 3 werd een succes.

En als u goed kijkt, ziet u dat ik dit rokje een (p)oontje label heeft. Niet exact zoals ik het zou willen, maar het is een begin. En goed genoeg tot ik mijn ideale label kan laten fabriceren. Al kan ik er meteen bij vertellen dat mijn afkeer van strijklabels alleen maar bevestigd werd. Misschien ben ik wel te veeleisend. Of te ouderwets. Of, ach wat, het hangt eraan.

Bizar

vrijdag 2 juli 2010


Mijn aarbeienplant krijgt vreemde kindertjes.
Lekker, dat wel.

En de winnaars zijn...


Random generator was een optie geweest, maar het is vakantie, we hebben tijd, dus kozen we voor de langzame methode. Naampjes schrijven, knippen, vouwen. Met twee helpers in de buurt was dat zo gefixt. Zij mochten uiteraard ook elk een naampje trekken en het werden:


Needle work voor pakketje 1 en Tess voor pakketje 2.

Mail me!

Het was, het is en het komt

donderdag 1 juli 2010


Dochter werd vijf vandaag, maar als je jarig bent op 1 juli is dat soms al wat moeilijker te vieren. Geen school, grootouders op vakantie, met wat pech je vrienden ook... En dus vierden we haar verjaardag in afleveringen. Zondag thuis, maandag op school, woensdag met de vriendjes van de klas en vandaag bij vriendjes op verplaatsing.

Ze wou cakejes. Vooral véél cakejes. Ik kocht een pak van 200 vormpjes en ze vroeg zich hardop af of dat wel voldoende zou zijn. It was.



Ze kreeg een lading roze cadeaus, maar het hoogtepunt was het nieuwe keukentje ter vervanging van een oud plastic rommelmarktding dat het Lief ooit eens in een kwade bui de vernieling had ingetrapt (wat serieus indruk had gemaakt en waar hij nog tot het einde van zijn dagen aan zal herinnerd worden). Aan dat keukentje mag vooralsnog niemand komen. Wat ik niet verwacht had van een vijfjarige en wat hier al tot de nodige discussies heeft geleid. Helaas.


Maar gelukkig is het ook mooi weer en dan leeft een mens zo goed als buiten. Een beetje dat zuiderse sfeertje proberen op te wekken met een pastis, taboulé en vooral véél water in de buurt. Tien keer per dag die zwembroek aan en uit. Natte voeten op uw pasgedweilde vloer en elke avond een wasmachine vol handdoeken en bezweette kleertjes. Maar dat is uiteraard niets bij de uren waterpret en de bijbehorende kindervreugd die dit weer met zich meebrengt. De vakantie kon niet beter starten.

Morgen beleven we weer wat minder leuke dingen. Dan moet Dochter onder de scanner voor een checkup van haar neus die vorige week nogal onzacht in aanraking kwam met een speeltuig op school.

En o ja, de give-away loopt morgenmiddag ten einde. Ik wou de jarige vandaag de gelukkigen laten trekken, maar na 7 uur buitenspelen en 3 uur autorijden was de fut er precies toch wat uit.