't Moet niet altijd voor uw eigen zijn

Ik naaide deze week volop voor een ander. Meerdere anderen zelfs. Voor swaps die ik veel te lang had laten liggen. De post bracht vele mooie dingen en mijn enveloppen bleven leeg. Toen swap nummer 3 zich aandiende moest er gehandeld worden, want voor ik mezelf toesta deze fantastisch mooie prent van Mus een plekje te geven, moesten eerst zij en zij tevreden worden gesteld.

Niet echt child/smosproof, u weze gewaarschuwd!

Let it Smow!

Het zit gebookmarked op de Mac, maar ook in mijn hoofd. Voor altijd. Geen week gaat voorbij zonder dat ik er eens ga snuisteren. Even alles vergeten. Het aanbod wisselt amper, ik ken het op mijn duimpje. Bij Smow vind ik zowat alles mooi. Als ik een heel groot huis had, en veel geld, dan kocht ik alles. En nodigde ik iedereen uit en werd het een groot feest.

Maar dat groot huis en dat vele geld, dat zal niet voor dit leven zijn. En dat hoeft ook niet. We komen helemaal niets te kort, zijn blij met wat we hebben. Maar geef toe, eens wegdromen kan wel fijn zijn. Bovendien is het bijna Sinterklaas en daarna Kerst, dus lijstjes maken, dat behoort gewoon tot deze tijd van het jaar. Toch?

Wat er zoal op mijn lijstje staat? Deze kapstok bijvoorbeeld. Of deze, voor de kinderen.
En stoelen... nog zo een zwak punt. De stoelen die ik adoreer, die zie ik overal rondom mij. Bij vrienden, op het werk. Ze zijn strak, stijlvol en zitten dan ook nog eens fantastisch. En ook al zou ik ze mij kunnen permitteren, ik koop ze alsnog niet. Uit vrees dat ik een andere stoel nog mooier vind. Want deze rode Eames, daar word ik ook een beetje week van. Maar zit die wel zo goed? En ga ik die over pakweg een jaar of 5 ook nog zo fantastisch vinden?

U wuift dit weg als een luxeprobleem. Gelijk hebt u. En dus wordt het niets. Simpel as that. Ik droom nog wel wat voort. En laat het lijstjes maken in deze tijd van het jaar voorlopig aan de kroost over.

El Star

Ofte, het vestje uit een restje. Die fleece, die moest op. En omdat het met fleece snel werken is, stikte ik dit vestje in een wip in elkaar. Ik deed langer over het knippen van stof en sterren dan over het naaien zelf. Het patroon komt alweer uit haar Japanse boekje. Het resultaat mag dan wel niet zo stijlvol zijn als haar eigenste exemplaar, het is wel helemaal in de stijl van de zoon.

Na de blauwe broek, de groene broeken en de gele broek, nu dus het rode vestje. Zei ik niet dat het een kleurrijke winter wordt?







Het model zag het precies niet zitten, of toch niet meteen.

Little Red Riding Hood

Zondagmorgen begon met een Japans boekje op de bank, met een half oog de intrede van de Sint volgend. Al snel hield ik sintengedoe voor bekeken. Het boekje bevatte immers een schat aan patroontjes, waaronder dat voor een cape, en ja, een roodkapjescape stond al een tijdje op de planning. Ik had mezelf nog de tijd gegeven tot carnaval 2011 - het moeten niet altijd prinsessen zijn - maar die rode rol fleece nam zoveel plaats in dat ik er eigenlijk al een tijdje mottig van liep. Bovendien moest ik plaats maken voor de stofjes die nog onderweg zijn. Oh joy!



Ik knoeide een beetje met het patroon, de mantel werd langer, de kap kleiner. Als voering gebruikte ik de kabouterstof die ik ooit in een vlaag van zinsverbijstering - online - had gekocht en die ik bij nader inzien echt niet mooi vond. Voor een voering kon het er nog mee door, ik hoef er tenminste niet op te kijken. Al kan je de cape eigenlijk ook aan twee zijden dragen, maar dat heb ik haar nog niet verteld.



En alsof de goden ermee gemoeid waren, vond ik nog een metertje Roodkapjeslint dat ik ooit had gekocht, niet wetend wat ik er ooit mee zou doen. Het zag er gewoon lief uit, u kent dat wel. Dat lint stikte ik op een reep fleece en naaide ik tussen de fleece en de voering. Zo gepiept.



En het restje van het fleecedekentje? Dat werd verwerkt in het volgende project. Het was een vruchtbaar lang weekend. O ja.

Dots in de plooi

De prachtige (stolp)plooirokjes van Mama P. en Griet staken me de ogen uit. Zo mooi, zo stijlvol, zo perfect afgewerkt! Ik kwam niet verder dan wat kwijlen voor het scherm en shoppen op het www. Ah ja, ik ben namelijk een vrouw en wat doen vrouwen als ze gefrustreerd zijn? Juist, ja.

Ik zat namelijk opgescheept met een gigantische 'seamstress' block', naar analogie met de writer's block, iets waar ik precies nooit last van lijk te hebben. Maar gezien men met een dergelijke ingesteldheid nergens komt, gaf ik mezelf de spreekwoordelijke schop onder de kont, kocht nog een paar stofjes en zette me aan het werk.

En na wat uren zwoegen, was dit het resultaat.





En omdat ik dan toch bezig was, maakte ik meteen ook maar nummer twee.

Vixi style

Na dochters passage voor de lens van Barbara in de kleren van Very Vixi bleven er twee grote wensen over: de rode laarsjes en het veelkleurige bollenrokje. Ik zocht het halve land af naar die laarsjes en kon ze tenslotte overkopen van een lieve ziel. En hoewel dochters kast behoorlijk goed voorzien is van rokjes, kon ik toch niet weerstaan aan die smekende oogjes van mijn bloedje. Gelukkig had Vermiljoen de meteoren van Petit Pan nog in voorraad.

En zo togen we aan het werk. Wij, ja ja, iedereen werd ingeschakeld. Ik nam het rokje voor mijn rekening, de zoon mocht de rondjes knippen voor de zsazsabroche, en dochter mocht de knopen uitzoeken. Apetrots was hij, toen hij zijn rondjes aan elkaar mocht rijgen. Zijn eerste naaiproject! En zo promoveerde ik hem tot mijn persoonlijke naaihulpje. Wedden dat er nog een lading zsazsabroches komt?

Voor wie echte Very Vixi rokjes wil, stuur haar een maitje op info@veryvixi.be. Op Vixi's Facebookprofiel kan je modellen en stofjes bekijken.

Edit: dit zijn de botjes waar dochter als een blok voor viel.

Tussen Kunst en Kids

Het eerste kind dat een gat in de lucht springt bij het horen van: "Kom, kind, we gaan naar het museum," dat moet ik nog tegenkomen. Iedereen met kleuters weet dat die leeftijdscategorie moeilijk te mobiliseren is. En toch wilt ge uw kind laten nadenken over maatschappelijke thema's. Op hun niveau, dat spreekt. Maar toch. De meeste musea - toch hier in Gent - leveren echt inspanningen om in te spelen op de noden van alle leeftijdscategorieën, en toch blijft het niet evident.

Anders is het wanneer ge tegen uw kroost kunt zeggen: "Kom, gasten, trek uw botten aan, we gaan naar een museum waar het stinkt en ge u door een hoop afval mag worstelen." Wedden dat ze meteen geïnteresseerd zijn?

En zo trokken wij, hoogst onsexy geschoeid, naar het museum Dhondt - Dhaenens, alwaar wij me al onze zintuigen het laatste werk van Thomas Hirschhorn mochten ervaren.

En terwijl het jong geweld als dartele veulens over de honderdduizenden blikjes wipte, probeerden wij ons staande te houden, te kijken en onze benen niet te breken. Het bezoek duurde hooguit 20 minuten, maar tijdens de terugrit hadden we wel het gesprek waar ik op uit was. Kunst doet nadenken. Ook als je pas 5 bent.

Wie nog meer van Thomas Hirshhorn wil zien, rep u dan voor 27 februari 2011 naar het SMAK en het MSK.

Junkie in rehab

De kleine en ik, wij hebben beiden een orale fixatie. Hij voor zijn tuutje, ik voor zowat alles dat ook maar van ver ruikt naar de combinatie vet+suiker+veel calorieën. Voor u gaat denken dat ik een zielige, mezelf volvretende couch potato ben, zo erg is het nu ook weer niet. BMI-gewijs valt mij lijf nog opperbest binnen de grenzen van het aanvaardbare/normale/gezonde - of hoe u het ook wil noemen -, dank u wel. En toch.

De laatste maanden raakte ik belachelijk verslaafd aan dat witte spul. Met de gekende gevolgen. Uiteraard. Maar niet alleen dat stoort me. Erger is het besef ergens afhankelijk van te zijn. Vandaar dat ik probeer - met een stevige nadruk op probeer - tot het einde van het jaar geen suiker meer te consumeren. Eens zien of dat de damage done wat kan herstellen. Eens testen of dat lijf - bijna halfway through its thirties - nog voldoende veerkracht heeft om terug te keren naar zijn oude proporties. Vorig jaar gunde ik mijn arme lijf eens zo'n rustpauze en dat deed goed. Wel met de bekende afkickverschijnselen de eerste week, maar uiteindelijk viel het nogal mee.

Wat de kleine daarmee te maken heeft, vraagt u zich af? Wel, die nam afscheid van zijn tuutje. Op nog geen 2,5 jaar moet hij het dus zonder die troostende zuigreflex stellen. Iets wat u misschien belachelijk vroeg lijkt, maar hé, hij doet het - weliswaar met lichte tegenzin - goed. We moeten er met z'n vieren alleen aan wennen dat hij nu nòg meer uren per dag al pratend doorbrengt. Ah ja, want "ik kan nie slapen, want tuutje is nie in mijn mond en dan doen mijn lipjes altijd zo" - doet vis na -. Een kind dat niet praat is wat, een praatvaar eerste klas is ook iets. Maar soit, zo'n prestatie neerzetten verdient wel wat moral support van uw moeder. Dus als de zoon zijn orale fixatie voor het tuutje kan overwinnen, dan moet ik dat toch ook kunnen. Al voel ik het aan mijn water dat ik wellicht veel meer moral support zal nodig hebben dan hij.

Dus, als ik u tegenkom en ik bijt uw neus er net niet af, denk dan maar dat ik een junkie ben. In rehab.

De IJverige Wijven gaan online

IJverige Wijven zijn fier op hun status en steken die niet onder stoelen of banken.
Ik ben een IJverig Wijf. En ik kom daarvoor uit met dit megahippe logo.


Alles over het doen en laten van de IJverige Wijven komt U vanaf nu hier te weten.

Brownies

Wie met dit herfstige weer - al dan niet na een stevige wandeling - nood heeft aan een stevige dosis comfort food, zie hier de redding. Het recept komt uit een boek over gezonde voeding, al vraag ik mij gelijk met u af wat er zo gezond is aan brownies. Deze zijn wel een tikje speciaal, gezien er geen bloem aan te pas komt. En ze zijn lekker, daar valt niet aan te twijfelen.



U hebt nodig:

150 gram pure chocolade
100 gram boter
1 theelepel instantespressokoffie
100 gram gehakte pijnboompitten
1 theelepel vanille-essence
4 eieren
100 gram rietsuiker

En zo maakt u het:

Verwarm de oven voor op 180° en vet een bakvorm in.
Smelt de chocolade en de boter in een kom en roer tot het mengsel glad is. Roer de koffie, pijnboompitten en vanille-essence er door.
Splits die eieren en klop de dooiers licht door het mengsel. Klop de eiwitten stijf.
Roer er voorzichtig de suiker doorheen.
Spatel het eiwit door het mengsel.
Schep in de bakvorm en bak in 20 à 25 minuten gaar.

Zoals u ziet, hier geen pijnboompitten in huis en ook geen vanille essence. Mét pijnboompitten is ook lekker, dat probeerden we vroeger al uit, maar u moet er wel van houden.
De brownie is ook nogal dun uitgevallen, maar dat ligt dan weer aan het formaat van mijn vorm, die eigenlijk te groot is voor de hoeveelheid.
Maar laat u dus zeker niet afschrikken.

Smakelijk!

Rimpel-Klimop-Rok

Na het zien van al die mooie rimpelrokjes, moest het er gewoon ook eens van komen. Ik begon met een rimpelwikkelrokje, maakte er nog een, en nog een, maar was toch niet helemaal tevreden. Maar... ik was bang van de rits. Ik zou dat nooit zo proper afgewerkt krijgen. Toch?

Oordeelt u zelf.







De blinde rits is niet zo blind als zou moeten, maar voor een eerste kan het er nog meer door.