Het kind dat niet wilde slapen. Part? I lost count.

dinsdag 3 juli 2012


Bijna twee jaar geleden schreef ik mijn ingehouden ergernis en extreme vermoeidheid al van me af. Dat hielp. Anderhalf jaar geleden keerde het tij en sliep mijn slechte slaper mooi de nacht door. Wat een luxe. Die duurde tot ongeveer een maand geleden. Toen besliste het kind namelijk dat het bang was. Zomaar. Omdat het alleen was. Of bang van 'iets' dat het niet kon benoemen. Of het had nog geen kusjes gekregen. Of het wilde nog een knuffel. Of het moest nog iets vertellen. Of plassen. Of drinken. Of zijn neus was vuil. U kent dat wel, die excuses. Of niet natuurlijk, dat kan ook. Zeg dan maar 'dank u' op uw blote knieën.

Het kind heeft ondertussen twee tactieken ontwikkeld. Ofwel zit het spel op de wagen bij bedtijd en sleep ik mezelf een vijftal keer uit de zetel om te vragen wat er scheelt. En om remedies te verzinnen voor bovengestelde problemen. Het kind werd nochtans reeds eerder ingepeperd dat het niet mocht roepen om futiliteiten. Het kind weet nochtans als de beste wat futiliteiten wil zeggen. Ge zoudt die oogskes eens moeten zien blinken als ik 'niet roepen' uitspreek. Het kwajongensgehalte skyrockets. High.
De andere tactiek die ondertussen reeds danig werd gefinetuned is het ochtendlijke feestje. Om broer en zus niet wakker te maken wordt het kind al eens het ouderlijke bed in gehesen. Geen oplossing, dat. Het kind wroet, draait, neemt uw hals in een houdgreep voor een knuffel, kriebelt of verzint de meest waanzinnige verhalen. Hardop, uiteraard. Slapen? Wohow! Het is toch al klaar buiten?

En dus stel ik mezelf, vrienden en u altegader nogal wat vragen:

• Hoe laat ik mijn kind doorslapen?
• Hoe laat ik mijn kind langer slapen?
• Moet ik mijn jongste vroeger in bed stoppen en de oudste later?
• Moet ik hem toch alleen leggen, zodat hij 'rustig' slaapt of is het toch beter bij broer of zus?
• Kan hij effectief bang zijn als hij bij broer/zus op de kamer slaapt?
• Slaapt hij überhaupt wel genoeg voor een vierjarige? En bij uitbreiding: is het normaal dat een negenjarige niet voor negen uur de slaap kan vatten?

En vooral: zal dat altijd zo'n slechte slaper zijn? Worden slechte slapers ooit nog goede slapers?

Alle pedagogisch en minder pedagogisch verantwoorde oplossingen waarbij ik niet uit mijn sloffen moet schieten zijn welkom.

Trouwens, wedden dat hij dit weekend op verplaatsing als een roosje slaapt?

62 opmerkingen:

  1. o, zo herkenbaar!!! hier gaat het over dochterlief, in maart 5 geworden: mss heeft de leeftijd er iets mee te maken??? alhoewel zoonlief heeft altijd goed geslapen! ook hier die foefkes van nog een kusje, nog een knuffel, laten roepen & tieren tot k dan toch maar s ga kijken of de buren denken dat we het kind verwaarlozen ;-) ... niks helpt :-( k zit hier ook aan het einde van mijn trukskes, dus k ga dit bericht op de voet volgen of er toch "de truk" uit de hoed komt!
    & dat s inderdaad vermoeiend op het einde van de dag dit nog moeten doorstaan ... terwijl ge eigenlijk een rustig avondje gepland had ;-)
    veel sterkte!
    liefs, mimi xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dat "bang" zijn, gaat hier in fases en dat was ooit de reden om onze twee oudsten samen op de kamer te leggen. En dat gaat eigenlijk wonderwel.

    De jongste, dat is een ander verhaal. Lelijk vind ik dat, iedereen om 6u wakker koteren en 2u later mag ik het dametje terug in bed leggen... En doorslapen... dat lukte bij de andere twee als er geen borstvoeding meer aan te pas kwam. Maar zover ben ik nog niet.

    Die van mij zijn natuurlijk nog wat jonger, maar ik zou het samen slapen eens proberen, als de broer en zus akkoord zijn, natuurlijk...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Dag Oon,

    Ik heb zelf geen kinderen, dus ik kan er echt niet over oordelen wat wel en niet werkt. Maar een aantal weken geleden stond er een artikel in de Gazet Van Antwerpen dat over een soortgelijk probleem ging. Misschien dat het je kan helpen... ?
    http://www.gva.be/regio-antwerpen-zuid/rumst/slaapprobleem-lore-3-opgelost-met-lessen-in-uza.aspx

    Veel succes ermee!
    Karolien

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Oplossing die bij ons geholpen heeft: beloningssysteem (denk aan leven met liv). In zijn kamer op zijn deur plakten we een blad met daarop de te verwachten beloning. Dat kon vanalles zijn van speeltuin tot knutselgerief of ijsje. Het duurde precies drie nachten en toen was de cirkel doorbroken en het probleem van de baan.

    Mijn kinderen sliepen in de zomer inderdaad ook veel minder. Het is nog heel lang licht en dat nodigt niet uit om te gaan slapen. Zolang ze overdag nog gewoon functioneerden, leek me dat niet zo erg. Vervelend was het soms wel, al dat gezeur over slapen en niet moe zijn...

    Succes en sterkte! En bedenk dat de meeste pubers met geen stokken uit hun bed te krijgen zijn! Je kunt dus aftellen;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nog vergeten: dat het blad op de deur plakte, had een heel ontradend effect: hij zag het duidelijk als hij zijn kamer uit wou. Leeftijd van de zoon toen: 3 jaar

      Verwijderen
    2. Wij hebben ook een beloningssysteem voor ons driejarig dochtertje. Ze heeft 3 jaar zonder enige problemen doorgeslapen. En plots zo'n maand geleden begon het. Uit bed komen, roepen voor niets, mama moet haar in bed steken, niet papa, ...Dus ook beloningssysteem uitgevonden. Als ze flink slaapt en dus niet uit haar bedje komt krijgt ze een blij gezichtje (want dan is iedereen in huis blij). 5 blije gezichtjes is een beloning. Dat werkt soms... Als ze 's nachts roept voor niets, dan zegt ze direct "ik wil wel een blij gezichtje..." Ze weet het dus goed genoeg. Maar het blad aan de deur hangen is wel nog een heel goed idee. Dan ziet ze het hangen als ze uit de kamer sluipt. Dat probeer ik vanavond al! Merci!

      Verwijderen
    3. Amaai Dees probeer ik ook! Hier bij mijn driejarige ook dat probleem!

      Verwijderen
  5. Tsja, ik heb eigenlijk helemaal geen tips. Zo doen wij het, mss heb je daar wat aan: ze gaan altijd (of ze nu samen slapen of niet) apart slapen, met min een half uur verschil. In ons geval wil dat zeggen, de jongste ts 19 en 19u30 naar boven, de oudste tegen 20u. En voor 's morgens heeft de jongste sedert kort een wekkertje met zo'n lichtje dat aangaat als het tijd is om op te staan. In het begin was het een beetje wennen voor hem, maar nu lukt dat aardig. Klokslag 7u hoor ik "mama" roepen en geen seconde vroeger :-) En dan vlug opstaan, of hij breekt alsnog het kot af...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. ging hier ook een tijdje goed, als dochterlief moe s & in dat half uurke in slaap valt ;-)

      Verwijderen
  6. Hier geen ervaring met slaapproblemen, maar wel iets om over na te denken: zoek externe hulp. Door de hele hype rond supernanny enzoverder lijkt de kloof naar externe hulp mij net groter geworden, door al die extreme voorbeelden. Maar wij volgen af en toe een lezing rond een 'probleem' dat zich in de opvoeding stelt. Of mailen naar het steunpunt opvoedingsondersteuning. En ik zou er echt niet voor terugschrikken om eens op gesprek te gaan, mocht er iets zich blijven voordoen. Ik heb er tot nu toe enkel positieve ervaringen mee.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Deze tip wil ik zelf zeker ook onthouden voor als we nog eens een 'moeilijk moment' hebben met onze jongens ...

      Verwijderen
  7. bij ons hielp : "het konijn" en nu blijft hij stillekes liggen tot dat konijn wakker is. Wat niet wil zeggen dat ik er 's nachts nooit meer uit moet, helaas.
    En ja de truc op verplaatsing, reken maar van yes dat ze doorslapen dan en uitslapen kunnen ze dan ook ;-)

    het konijn : http://www.babyproductvanhetjaar.nl/slapen/kinderwekker/kidsleep-kinderwekker/

    BeantwoordenVerwijderen
  8. hahaha ik moet wel lachen hoor liken die draken van mij wel.
    ik doe sochtends voor hun hun tv aan (de scart gaat er savonds uit en smorgens mag ie even aan anders zxijn ze inerdaad erg vroeg)

    en verder kan ik zeggen gewoon heel duidelijk zijn als er niks is gewoon niet meer reageren want als ze je eenmaal aan het lopen hebben blijf je aan het lopen.
    dat samen slapen ineens bang zijn ,drinken willen extra knuffel of kus is allemaal smoes en wij mama's trappen daar nog wel eens in niet doen dus.

    bij ons komen de kinderen ook van hun kamer af (alledrie hebben een beperking) dus daar zit nu een haakje op ze kunnen de deur een klein stukje open doen en dan kunnen ze roepen als er echt iets is en anders negeer ik ze gewoon in het begin duurde dat geroep wel 2 uur want ja ze waren gewend dat mama steeds kwam maar nu duurdt het zn 15 min en dan denken ze pfffffffff mama luisterd niet (maar mama luisterd natuurlijk wel voor het geval dat er wat gebeurd of aan de hand is)

    vroeg wakker daar ontkom je trouwens niet aan wat e ook kan proberen is melatonine dat is een lichaamseigen stofje dat kan je bij de drogist halen die zet in de hersenen het slaap effect in gang. ( pas op het is geen slaapmiddel alleen zorgt het ervoor dat ze het gaan aanmaken)
    hiermee slapen kinderen beter door s'nachts en ze vallen beter in slaap. oa wat ook wil helpen is niet meer in bed nemen heel stellig je loopt dan wel 1 of 2 weken zelf met slaap gebrek maar gewoon steeds naar eigen bed terug brengen ,hier mogen ze alleen in bed als ze bang zijn voor het onweer (en alleen als ze zelf wakker worden ik maak ze niet wakker) of als ze ziek zijn.

    veel succes ermee hoor en volg vooral je eigen moeder gevoel

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Mijn 4-jarig maakt gelukkig geen problemen bij het naar bed gaan, maar is wel altijd om 6u wakker, liedjes zingen, met z'n knuffels verhaaltjes vertellen,...
    Het konijn helpt hier niet, bij broers hielp het op die leeftijd wel, dus dat zal kindsgebonden misschien wel en misschien niet helpen.
    Het inslaap-probleel, roepen en excuses verzinnen hebben we hier wel bij de oudste 8, bijna 9, intussen weten we ondertussen welke reeks hij afgaat van excuses en zorgen we ervoor dat we alles afgelopen hebben voor hij naar bed gaat.
    En het feit dat een 9 (hier bijna 9)-jarige om 9u nog niet slaapt, is ook zo, maar hij zit wel in bed en heeft intussen ook geleerd om stil te zijn. Het lijkt nu wel gebeterd te zijn met "relaxatie-oefeningen" (=handen op de buik, ademhaling voelen en de blauwe lucht zien, vogeltjes horen fluiten, water horen kabbelen,...), maar dit is pas heel kort, dus hopelijk blijft het helpen.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wij hebben ook een wekker ingeschakeld! Bij ons is het een koe... Werkt super goed!!! Zo lang de koe niet danst moet ze in haar bed blijven. We hebben de tijd telkens een beetje verlaat, van half 6 naar 7u. Niet te veel in 1keer want anders is het geduld op om nog te wachten. Na een half jaar hebben we de koe zelfs niet meer nodig...

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Als de zoon hier bang is, drijven we samen 'het ding' weg door het raam. We focussen ons erop en zeggen dat het 'weg moet vliegen' door het raam en we 'zien' het wegvliegen, altijd maar verder en verder, het stipje wordt alsmaar kleiner en kleiner ... En dan kunnen we weer rustig gaan slapen. Of als de zoon in bed ligt te wenen om een sombere gedachte bv (zijn knuffels vragen hem bv wat ze moeten doen als hij dood is), dan hebben we hem geleerd dat hij hen moet vertellen over alle leuke dingen die ze wel al samen gedaan hebben, dat hij alleen de baas is over zijn gedachten en hij alleen kan beslissen om te om te buigen naar positieve gedachten. Het 's nachts wakker worden (en ook wel niet willen inslapen) bij de andere zoon, werd hem 'afgeleerd' door resoluut aan zijn deur buiten te blijven staan, om de welgeteld 5 minuten ofzo binnen gaan, bijna zonder aankijken hem neerleggen en zeggen : 'nu is het bedtijd, we gaan nu slapen.' Geen knuffel, en terug weg en deur dicht. Het was serieus op de tanden bijten de eerste dagen, maar uiteindelijk heeft het wel zijn effect gehad, de tijd dat het in beslag neemt mindert en na een paar dagen had hij het door (wij hadden hier een verlofperiode voor uitgekozen, zodat we hier zelf ook tijd voor konden uittrekken).

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik wil hier toch even op reageren..
      Het feit dat je bevestigt dat er een "ding" is hebben ze redenen genoeg om bang te zijn!!!Nooit meegaan in hun verhaal wat het ook mag zijn.
      Als ouder reageer best: bang??hoe kan je nu bang
      zijn? het bestaat niet eens!!
      Wat je bv ook niet mag doen is meekijken onder hun bed want dan geef je weer bevestiging dat er "iets" kan onder zitten!
      Dit wou ik even kwijt;-)

      Verwijderen
    2. Ja, ik kan me daar wel in vinden. We zijn ook meer het type 'maar dat bestaat toch niet' ouders dan de 'maar je moet daar niet bang voor zijn' ouders.
      Je mag gerust zijn, Vero!

      Verwijderen
    3. Oh, ik denk eigenlijk dat het net omgekeerd is. (En een beetje rondzoeken bevestigt mijn vermoeden.) Bang zijn voor 'een monster' ofzo is een fantasierijke manier van een kind om andere angsten te verwerken en om te leren met angst omgaan. Ik las net op verschillende plaatsten dat je dat net nooit mag minimaliseren, omdat het feit dat jij niet meegaat in zijn fantasie, er juist voor zorgt dat hij nog minder vertrouwen krijgt in 'slapen is veilig'.

      Verwijderen
    4. Oh, jong, Riet, zo moeilijk allemaal! Al vermoed ik dat hij - aan zijn blinkende ogen te zien - toch meer het smoezenverzinnende kind is.

      Verwijderen
    5. Tja, je zal als moeder uiteraard wel perfect het onderscheid kunnen maken tussen deugnieterij en echte angst. En ik kan me iets voorstellen bij die snoeten. ;-) Misschien osteopathie? Klinkt wat zweverig, maar ik hoorde ooit van een een osteopaat die relaxatie-oefeningen met kinderen deed om zelf te leren in te slapen. Maar vraag me nu niet meer waar.

      Verwijderen
    6. Mja... Ik ging ooit een keer of 3 met het kind naar een ostheopate en het kind ging helemaal door het lint nog voor ze hem goed en wel vast had. Hij was wel nog een baby, toen.
      Als we die weg bewandelen, dan moeten we iemand anders vinden, want het klikte toch precies niet echt tussen ons beide partijen :)

      Verwijderen
    7. De juiste manier van reageren is een combinatie van de twee: nooit de angst van je kind ontkennen, want op die leeftijd is dat heel echt voor hen. als jij bijvoorbeeld in een verhaal een boze heks speelt, dan ben jij in het hoofd van het kind een boze heks. Tot je zegt: ik ben weer mama. Zo werkt een kleuterbrein. (er is recent een experiment geweest met een juf die zich helemaal in zwarte piet verkleedde onder de ogen van de kleuters, piet speelde en zich daarna weer omkleedde terwijl ze het zagen. De kinderen vertelde de juf achteraf dat zwarte piet er was geweest terwijl zij weg was. Om maar te zeggen: kleuters hebben nog geen onderscheid realiteit/fantasie)

      Enfin. Wat dan wel? Bevestig dat je begrijpt dat het kindje bang is, maar vertel ook dat je zeker bent dat het niet nodig is. "Oh, denk jij dat er een monster onder je bed zit? Dan ben jij vast bang. Maar ik ben zeker dat er geen monster is, hoor, want hier in huis zitten helemaal geen monsters. Monsters wonen in een ver land en die komen nooit tot in ons huis. Als je toch zou wakker worden en je bent bang, dan kan je ook nog de toverspreuk doen . Als je die zegt, dan gaan de monsters zeker weg, als er al zouden zitten" Bij ons is het "ksssssjt, draken". Ik hoor haar dat soms 's nachts fluisteren. En dan verder slapen :)

      Verwijderen
  12. Mijn net-10-jarige roept altijd nog eens om 9u, dan ligt ze meestal al anderhalfuur in bed. Normaal dus? Met de oudste zoon ook een paar ander mouwen hoor. Ik deel de mening van Riet: hulp zoeken, niks verkeerd mee. Je steekt er altijd wat van op.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Wat vervelend ! Zelf hebben wij hier met onze oudste (nu 12) nog nooit problemen gehad, die gaat om half 9 naar bed en om 7.15 gaat haar wekker. In het weekend slaapt ze altijd heerlijk uit, die kan zo dik 12 uur achter elkaar slapen.
    Maar zoonlief (bijna 9) is wel een ander verhaal, ook constant roepen want dorst, plassen, moet nog iets vertellen, het is wel een echte piekeraar, heeft ook regelmatig last van nachtangst (is wat anders dan nachtmerrie), met geen stok wakker te krijgen maar wel schreeuwen en heeeeeeeeeel bang zijn. Volgens mij groeien ze daar overheen.
    Wat dat in slaap vallen betreft, hij kan nu roepen wat ie wil maar ik ga echt niet meer naar boven en dan is het binnen no time stil (en je voelt echt wel aan wanneer er écht iets aan de hand is natuurlijk).
    Het zal heus goedkomen met je knul !

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. O ja! Dat hebben de jongens bij ons ook af en toe. Wakker zijn en toch niet, en helemaal in hun eigen wereld zitten en niet tot hen kunnen doordringen. En de oudste is ook een grote piekeraar. Hm.
      Ik hoop dat ze er allebei overheen groeien.

      Verwijderen
  14. Ik mag hier eigenlijk niet klagen, maar deed het natuurlijk wel als er eens een moeilijke slaapperiode was. Onze oudste heeft nooit problemen gemaakt ivm slapen. Maar we hadden wel onze basisvoorzorgen genomen natuurlijk. Geen speelgoed of andere prikkels in de slaapkamer, donker, stil. Altijd op zelfde uur na zelfde ritueeltje (dus ook in weekend, op feestje...) naar bed. Maar ik veronderstel dat je dat wel al allemaal doet. De tweede dat is een ander paar mouwen. Hij is nog maar net 3 en gaat samen slapen met de bijna 5-jarige. Hij heeft gewoon veel minder slaap nodig. En elke avond is het ambiance bij bedtijd. Maar we laten geen toevallige middagdutjes toe (auto) hoe hard het ook is om hem wakker te maken als hij ingedut is. We werken ook met het konijn en moeten ons gewoon veel boos maken nadat we alle andere excuses de revue hebben laten passeren. Uiteindelijk heeft dat wel een beetje geholpen. En nummer 3 slaapt voorlopig behoorlijk, ik hoop dat dat zo blijft. Ik hoop voor u dat de ultieme tip die voor u werkt snel uit de bus valt, want ik gun u echt rustige avonden, nachten en ochtenden.

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Heeft hij geen knuffelbeertje of zo? Als Elise "het uithangt" dan neem ik voor een minuut haar knuffelbeer af, hek van dam en 't kot te klein natuurlijk, maar ze krijgt hem enkel maar terug als ze belooft te slapen. En verder zijn wij een krak in onze kinderen negeren denk'k... Of dat pedagogisch verantwoord is weet ik niet, maar we hebben best wel goeie slapers!

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Goh, nog zo'n verhaal. Ons meisje slaapt nu twee maanden door na ruim anderhalf jaar spoken (en veel drinken) 's nachts.
    Ook een borstverslaafde trouwens <3.
    Enige tip die ik nog kan toevoegen is de slaapkamer echt heel goed verduisteren (zodat hij niet weet wanneer het licht is, te laat en te vroeg in de zomer). Dat scheelt hier alles.
    En eventueel zo'n wekker met een wakker wordend beestje erop, of de cijfers leren herkennen en leren dat hij pas mag roepen of uit bed komen als het "tijd" is?

    En dan ga ik duimen dat ze hier niet ineens ook "bang" wordt over een jaartje en dan weer structureel gaat spoken... Sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Ik wil je niet ontmoedigen en zou de tip van Riet zeker gebruiken maar ik herinner me van zolang ik het me kan herinneren dat ik ook niet of amper kon/kan slapen.
    Als tweejarige stond ik boven aan de trap met die boodschap en nu ga ik zelf nooit meer boven aan de trap staan maar het slapen hier is altijd een probleem geweest. Een geluk: ik kan er tegen. Ik wist me als kleine, buiten dat gezaag in de eerste uren dat ik wakker lag en dus uit mijn bed kwam, 's morgens altijd bezig te houden en naarmate ik ouder werd ook vanaf ik in bed lag. Boeken, handwerken (genaaid dat ik heb, stiekem, in bed!)... A volonté :-).
    En nu, zovele jaren later is dat nog niet veranderd. Niet dat ik mijn naaimachine meeneem in mijn bed he! Maar slapen blijft een probleem. Ik weet niet of slechte slapers ooit evolueren naar goeie slapers.

    Maar voor jou als mama kan ik me inbeelden dat het lastig is voor jullie en voor de andere kinderen in huis. Maar zijn zelfstandigheid ook daarin laten ontplooien lijkt me niet zo'n slecht idee. Vroeg wakker, ok, maar er bestaan ongetwijfeld truukjes zodat hij zichzelf kan entertainen ipv jullie of de rest van het huis.

    Veel succes!
    Annick

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Ook nog even een antwoord van een inmiddels 30-jarige die als kind slecht sliep en als volwassenen nog steeds. Tsja, klinkt erg en dat is het ook wel een beetje. Als kind maakte ik mezelf én mijn ouders horendol: niet kunnen slapen, bang, piekeren, liever beneden zijn bij pa en ma. En nu ook als getrouwde volwassene: wakker van elk geluid, veel malen in bed, slapeloosheid. Maar over één ding kan ik je geruststellen. Een negatief effect hoeft het niet te hebben. Ik heb altijd goed gepresteerd op school, heb een goede opleiding gehad en mijn huidige werk lijdt niet onder mijn bizarre slaapritme (bloggen, daar lijdt mijn werk dan weer wel onder, ha!). De ene mens heeft meer slaap nodig dan de ander. Een vriendin van mij moet 's avonds om 9u naar bed om 's ochtends weer fris te zijn. Pff! Ik kan met die paar uurtjes wel toe.

    Tip voor je kind! Wat bij mij erg hielp als kind, was de 'druk' van het slapen weghalen. Ik mocht lezen zo lang ik wilde (resultaat: viel altijd met boek en al in slaap en kwam niet uit bed!), ik mocht altijd een muziekje luisteren (resultaat: zodra het casettebandje was afgelopen sliep ik, er is nu vast wel wat iPodderigs te verzinnen??) en als ik eens écht niet kon slapen, ach morgen weer een dag. Wat mijn moeder zegt is waarheid gebleken: kun je niet slapen, rust dan maar uit.

    Sterkte!
    Esther.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zo is dat! Mijn moeder zei me net hetzelfde vroeger. Ik heb ook veel wakker gelegen, niet zozeer als kind, wel als puber.

      Onze oudste dochter sliep als baby heel snel door (8 weken was ze) en als kind van zodra ze haar hoofdkussen voelde (weliswaar na het avondritueel van voorlezen).
      Nu ze 13 is en voelt dat het zorgeloze kind in haar verdwijnt, piekert ze, ligt wakker, woelt, komt zelfs 's nachts opnieuw even kort naast me in bed liggen.
      Vroeg of laat gaan slapen, maakt geen verschil. Ze gaat doorgaans rond 21h30 in bed.
      Als ze echt niet kan slapen en er moedeloos van wordt, laat ik ze iets 'doen' zodat het gepieker stopt. Gewoon even opstaan en tekenen of wat lezen. En vooral niet boos worden dat ze je weer eens wekt, maar geruststellen: even minder slapen, zelfs een paar nachten, is niet erg. Rusten is ook al veel. Als het slapen op zich al stress geeft, dan is het einde zoek, denk ik.
      Ze slaapt ook het best in haar eigen kamer en haar eigen bed en heeft een voorkeur voor één bepaald dekbedovertrek, want dat voelt zo zacht. Ze heeft een hekel aan logeerfeestjes en slapen bij haar zussen lukt ook niet meer.
      Dus het verhaal kan ook omgekeerd: van een goeie naar een slechte slaper.
      Ieder heeft een ander slaapritme en niet iedereen slaapt even diep, dus samenslapen met broer of zus is volgens mij niet altijd een goed idee.
      Een vast en duidelijk slaapritueel is dat volgens mij wel, toch bij kleinere kinderen.
      Als het echt problematisch wordt, zou 'k professionele hulp zoeken. Dit zijn ook maar getuigenissen. Niet dat dat niks waard is, maar voor jouw kind levert het misschien geen oplossing.

      Verwijderen
  19. Geduld hebben zal het enige zijn dat zal helpen en volhouden. Onze 7-jarige slaapt hier pas een maandje ganse nachten door. Momenteel slaapt hij bij zijn broer op de kamer (vroeger werkte dat niet, nu blijkbaar wel).
    Pasklare oplossingen bestaan niet! Het karakter van het kind kan je de situatie wel leren begrijpen. Bij ons werkte geen enkel trucje, beloning, vroeger/later gaan slapen,....
    Volgens hem konden zijn ogen gewoon niet toegaan 's nachts.
    En nu weten we zeker dat zijn breintje 's nachts gewoon overuren draaide, hij had de off-knop gewoon nog niet gevonden.

    BeantwoordenVerwijderen
  20. voor onze dochter (4) hebben wij een digitale wekker gekocht, en de laatste 2 cijfers afgeplakt. Wanneer zij een 7 ziet staan mag ze eruit.
    En wij zijn al jaar en dag aan het stickers plakken. Voor iedere goede nacht 1, bij 15, 25, 50, 70 (zover zijn we dus al) een kadootje (beloning)

    het helpt over het algemeen aardig, ze slaapt weer hele nachten door in haar eigen bed..
    Maar voordat ze slaapt ben ik ook al 4x heen en weer gelopen.. ( ik beloof haar bij het naar bed gaan nog 2 of 3x een kusje te komen geven, wanneer zij lief blijft liggen)
    sterkte ermee!

    BeantwoordenVerwijderen
  21. ik heb absoluut niet dé tip in petto, wat ik wel weet zijn de dingen die ik heb meegenomen uit het STOP 4-7 project (Gitte had het wat moeilijk en is dit gaan volgen) Eigenlijk moet je beginnen met observeren. Wanneer, waarom, wat ging er aan vooraf, wat zijn de omstandigheden.... Van hieruit kan je dan proberen om de oorzaak eruit te halen: aandacht(heeel vaak het geval) of echt een probleem. Wat voor een kind ook vaak helpt is ze zelf een oplossing voor het probleem laten bedenken omdat ze dan meer geneigd zijn om te participeren en het ook uit te voeren. En dat mogen zeker meerdere oplossingen zijn waar zowel jij als je kind blij mee is. Duidelijke afspraken maken wat kan en niet kan en hieraan een beloningssysteem verbinden, liefst geen strafsysteem omdat hiermee weer aandacht wordt gegeven aan negatief gedrag. En aandacht is wat ze nu meestal net willen ;-). Hier heeft de jongste zo soms haar avondjes en mijn ervaring heeft geleerd dat ze altijd terugstoppen en naar boven lopen geen zin had, want dan werd ik boos, zij ook en de oudste alweer wakker. Wat ik nu soms doe is ze gewoon opnieuw naar beneden halen, ik zeg wel duidelijk dat ik het niet fijn vind dat ze zo onrustig is en dat ze alleen naar beneden mag om even rustig te worden. Vervolgens negeer ik haar compleet, waarna ze meestal vanzelf naar boven gaat of in de zetel in slaap valt. Maar ik denk dat er zeker geen pasklare oplossingen bestaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Ik was als kind een hele slechte slaper: niet moe, blijven nadenken, nog andere dingen willen doen, ... De afspraak was dat ik niet uit mijn kamer mocht komen, en dus hield ik me daar dan bezig met lezen / verhaaltjes maken / spelen. Ik kan mij niet herinneren dat mijn ouders voor de rest iets speciaals gedaan hebben, behalve héél véél geduld hebben. Het groeide er op termijn uit (maar dat is misschien niet het antwoord dat je NU wil horen).
    Misschien ook echt duidelijke afspraken maken, gecombineerd met een beloningssysteem?

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Oh, vreselijk, slecht slapende kinderen. En van pure miserie en oververmoeidheid geef je maar toe, of zo verging het ons hier toch. Beide kinders hebben hier wel inslaap- en doorslaap-problemen gehad als ze "jong" waren.
    Bij beiden hebben we op een gegeven moment de 4-minuten regel toegepast (om de 4 minuten even gaan kijken, eventueel tut of knuffel geven maar niet echt contact maken en dan terug buiten, geleidelijk aan kan je de tijdspanne verlengen). Kato sliep na 1 zo'n nacht door, bij Lukas hebben we dit een paar weken moeten volhouden. Tips: zorg dat je uitgeslapen bent als je dit wil doen (stuur de kinderen eens uit logeren zodat jullie kunnen bijslapen), geef vooral niet halverwege de nacht op want dan leren kinderen alleen maar dat ze langer moeten volhouden om hun zin te krijgen, wissel af met je partner (om de beurt een nacht of zo).
    De oudste (bijna 4) probeert het slapengaan zo lang mogelijk te rekken en is er 's morgens als de kippen bij (meestal 6u, soms ook al 5u, heel soms 7u en uitzonderlijk 7u30). Later in bed leggen heeft bij haar ook geen effect op langer slapen, haar biologische klok is gewoon zo ingesteld. Dus hebben we ons er maar bij neergelegd.
    's Avonds gaan ze beiden rond 20u30-21u slapen. Dochterlief heeft een potje op de kamer én een flesje water (geen extra excuus om nog even naar beneden te komen). Verder houden we ook een avondritueel aan: pyjama aan terwijl ze een kwartiertje tv kijkt, naar toilet en tanden poetsen, naar de kamer, slaapwel zeggen tegen de broer, een verhaaltje en dan flink slapen. Als ze al een paar keer geroepen heeft (ik heb nog dorst vb), dan spreek ik met haar af: nu ga je slapen, ik kom niet meer als je nog roept. Dit heb ik 1x moeten hard maken (viel uiteindelijk na een uur in slaap), nu weet ze wel dat ik het meen.
    Veel succes!

    BeantwoordenVerwijderen
  24. Onze oudste dochter (nu 6, bijna 7 heeft altijd goed geslapen. Maar er was een periode dat ze op de meest onmogelijke uren dacht dat het ochtend was.Daar heeft een wekker met een aapje (dreambaby) hulp geboden. de jongste was veel moeilijker. Die heeft periodes gehad van nachtelijk brullen, waarbij ze na alle trucken eindigde in de keuken in en reisbedje. Wat daarna hielp was het aandoen van een slaapzak; ze sliep tot enkele maanden geleden altijd in een slaapzak.( ze wordt volgende maand 5.) En toen sliep ze weer door. Heel veel succes!

    BeantwoordenVerwijderen
  25. Mijn advies:
    - Zorgen dat je zoon zich overdag goed kan uitleven, fysiek
    - Een rustig, duidelijk slaapritueel 's avonds, zodat je zoon weet dat bedtijd nadert - eventueel op de klok tonen wanneer hij in bed moet en het licht uit gaat en hij stil moet zijn
    - Naar bed brengen met een korte, duidelijke boodschap: slaapwel, tot morgen, en 1 knuffel en 1 zoentje
    - Als hij roept met excuses (drinken, nog een kusje of een knuffel): niet op antwoorden, geen remedies zoeken, rustig weer in bed leggen, slaapwel wensen en de kamer verlaten
    - Als je zoon écht bang is, moet je natuurlijk wel kort geruststellen (ik kies ook voor de manier van Vero)
    - En een beloningssysteem! Absolute aanrader! Maar dan wel heel strikt toepassen, niet 'onderhandelen'.
    Veel succes! Ik ben zeker dat dit geen probleem hoeft te blijven.

    BeantwoordenVerwijderen
  26. Wat een herkenbaar verhaal...onze oudste heeft ook ruim drie jaar niet doorgeslapen, we hebben van alles geprobeerd. Een vast ritme voor het slapen gaan, een ander bed, boos worden en niet meer heen gaan, er bij gaan liggen enz.....Ik kan je helaas niet DE tip geven want ik geloof niet die bestaat.
    Bij onze dochter werd het een stuk beter na een aantal bezoeken aan de chiropractor en verder heeft gebed veel geholpen.
    Onze jongste is ook geen goeie slaper maar bij haar is het duidelijk aandacht vragen wanneer ze wakker is. Bij haar is het gewoon negeren en laten huilen soms wel twee uur lang maar na twee avonden is het over en kunnen we allemaal weer lekker slapen.
    ik wens je heel veel succes en veel heerlijke nachten!!

    BeantwoordenVerwijderen
  27. Ik denk dat de meeste tips al gegeven zijn. :) Het is allemaal heel herkenbaar. 'Mamaaaaa, ik moet nog iets vertellen' en dan zie ik hem denken en staat hij rond te draaien en te verzinnen wat hij kan zeggen. :D
    Zolang ik kordaat blijf hangt hij het niet te lang uit, nu toch niet meer, vroeger tastte hij mijn/onze grenzen meer af.
    Maar zoals al gezegd werd, geen schrik hebben om hulp te vragen. Wij hebben ook hulp van een kinderpsycholoog moeten inschakelen omdat Dennis rond 20u (hij gaat slapen tussen 18 en 18.30) wakker wordt in paniek en hij rondloopt zonder dat hij zich bewust is van wat er gebeurt. Ze denkt aan nachtangst (pavor nocturnus) maar ze is nog niet helemaal zeker. Dus als ge echt niet meer weet wat doen, vraag hulp. :)

    BeantwoordenVerwijderen
  28. Wij hebben er hier zo eentje rondhuppelen die maar al te graag wakker is en dan de volgende dag uit vermoeidheid gewoon op de speelplaats in slaap valt.(genant als de juf u dat komt vertellen :-)) Ter compensatie hebben we er ook eentje gekregen die je altijd in bed moogt leggen, ze zal altijd braaf wachten tot haar oogjes dichtvallen :-)En aangezien ik niet de meest consequente mama ben...Mijn regel is dat ze in hun eigen bed in slaap moeten vallen, als ze 's nachts wakker worden mogen ze bij ons komen liggen(uit gemakzucht). Ik ga er namelijk van uit dat een kind niet voor zijn plezier 's nachts wakker wordt en al zeker niet gepland. Ze mogen van mij in hun bed nog wat boekjes lezen en als ze zeggen dat ze niet kunnen slapen zeg ik dat ze dat niet moet doen, gewoon hun ogen dicht doen is al goed genoeg ;-). Veel courage gewenst met de slechte nachten!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik kan me er wel iets bij voorstellen :)
      En merci!

      Verwijderen
  29. Niet bij je in bed nemen, echt niet. Ik heb al groots v mensen die met hun achtjarige dochter in bed liggen, elke nacht. Ik was elke dag om vijf uur wakker, keek in boekjes, hield me bezig, op vrijdag m mijn ma om zes u nr groente markt. Nooit veel geslapen, wel zeer goed. Liever wakker om te leven dan te verslapen. Mr niet in bed nemen, echt niet. Dan zou ik wel om drie u wakker geworden zijn

    BeantwoordenVerwijderen
  30. Hier ook een gigantisch slecht slaper, 15 maand nu. En een moeilijke slaper van 4. Zowat het ganse arsenaal aan mogelijke tips staan er wel.
    Onze 2 kinderen hebben vaak in ons bed geslapen. Voeten armen en poepen overal. Maar elke minuut die je zelf kan pakken is meegenomen. Nu ligt de jongste nog in onze kamer, eigen bed of ons bed. De oudste heeft een mega groot bed, twijfelaar. Daar gaan we bij liggen ... Plek genoeg. Als ze in slaap is gaan we, als we zelf wakker worden, terug naar ons eigen bed.
    Het plan is ... Inslapen in eigen bed, dan ... Alles om zo snel mogelijk zelf weer te slapen. De andere kinderen, partner en buren moeten ook niet wakker worden.

    Maar ik wl in onze kamer een matras leggen, als het slapen om een of andere reden niet lukt, kan er daar geslapen worden. Toch veiligheid, toch afstand ...


    Oo die slaap ... Heilig, te weinig ... Succes

    BeantwoordenVerwijderen
  31. Zo herkenbaar...

    Hier een zo'n van bijna 4 die bij zijn grote broer op de kamer slaapt, koning is van de redenen-om-uit-bed-te-komen, bang is en vooral moeilijk inslaapt.

    Zijn angsten zijn volgens mij echt (zelfs al slaapt hij bij zijn broer). Hij weet momenteel niet meer wat echt is en wat niet en waar hij bang voor moet zijn en wat niet (dino's, zwarte panters, monstertjes,...). Wij gaan daar voor een stuk in mee door uit te leggen en door monsters weg te toveren (en we leren hem zelf ook toveren).

    De excuses worden voor een stuk de kop ingedrukt door een verplicht toiletbezoek, een waterfles in zijn bed en voordien de duidelijke mededeling dat hij geen eten meer krijgt (maar er zijn natuurlijk nog 154 redenen om uit je bed te komen).

    Zijn probleem is eigenlijk hoofdzakelijk inslapen. Moest hij zich eens vijf minuten overgeven aan de slaap, dan slaapt hij want hij is wel moe. Een paar maand geleden heeft hij van opa een lapje gekregen voor over zijn ogen, en dat helpt wonderbaarlijk. Hij wil het niet altijd op zetten, maar als hij het opzet, dan slaapt hij binnen een paar minuten.

    Wat we ook gedaan hebben, is hem een een beetje later in bed steken zodat hij zeker moe is, en zo de cirkel doorbroken wordt en dan terug geleidelijk aan wat vroeger naar bed.

    Als hij 's nachts aan ons bed staat, dan mag hij erbij kruipen en 's ochtends mogen ze van ons TV kijken (de oudste is altijd eerst wakker en die kan dat zelf aansteken).

    Succes ermee!

    BeantwoordenVerwijderen
  32. Ik denk dat er geen regels zijn voor het aantal uren slaap dat een kind nodig heeft.
    En ik denk ook niet dat een kleuter zomaar strategiëen verzint om niet te moeten slapen en zou er dus vanuit gaan dat hij idd ergens 'bang' van is of jou om een andere reden nog even nodig heeft. Of misschien is hij nog niet moe.
    Wanneer mijn zoon (3en een half) zegt niet moe te zijn, dan stel ik bedtijd nog even uit. Slapen als je moe bent, net zoals eten als je honger hebt enzo.
    Als het echt een strijd wordt, ben je nog verder van huis.
    Nu ja, dat is zoals ik het doe hé. Ik besef dat dat nogal ingaat tegen de gangbare meningen daarover

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik snap je redenering. Maar ik ben zelf iemand die relatief vroeg gaat slapen en als mijn kinderen elke avond allemaal tot 20.00-20.30u beneden blijven, dan blijft er naar mijn gevoel geen 'rustpunt' meer over voor mezelf en mijn Lief.

      Verwijderen
    2. snap ik. ik droom soms ook van lange avonden met de moeder-modus uit. tja. succes.

      Verwijderen
  33. Ik heb het zelf nog nooit gedaan en ik weet niet of ik (of jij) erin geloof, maar een paar collega's van mij zweren bij bach-bloesems. Ge hebt er die helpen tegen nachtmerries, tegen piekeren bij het slapengaan,....

    BeantwoordenVerwijderen
  34. Bij ons hier ook dikke miserie. En wij negeren zoals zovelen zeggen, maar dan komt ze gewoon naar beneden. Mijn straf is dan soms dat de deur op slot gaat, daar wordt ze hysterisch van en als ik de deur dan weer opendoe, geeft ze zich meestal over.

    Zo voelt het echt, zij tegen mij, en ik moet mij heel kwaad maken en dan heeft ze pas door dat het niet gaat lukken. Het vreet energie. En ze doet des te lastiger als ze meer moe is. Ze zegt wel dat ze niet moe is, maar dat klopt absoluut niet. Ze moet zich gewoon "willen" overgeven, aan ons en aan de slaap. Ze heeft nogal een sterk karakter, die dochter van ons.

    En het helpt bij ons ook niet dat ze samen moet slapen bij haar broer. In ons nieuwe huis slapen ze apart, ik leef dus op hoop.

    Ik weet dat je bij de gezinsbond een gastspreker bij je thuis kan uitnodigen die dan over een bepaald onderwerp spreekt, en je nodigt ook andere ouders uit. Misschien moet ik dat toch eens doen, over moeilijk gaan slapen. Kom je dan ook? :) Maar nee, serieus, misschien moeten we dat gewoon doen. En het feit van er met elkaar over te kunnen praten en te weten dat je niet de enige bent, geeft mij ook altijd weer energie om verder te doen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. ik heb al gemaild, maar voorlopig nog geen antwoord...

      Verwijderen
  35. Bij onze 3-jarige vast slaapritueel (dat uur durft al eens te veranderen, in de week rond 20u) met toilet, drinken, verhaaltje, instoppen, 1 kus en 1 knuffel. Als er komt 'ik wil nog niet slapen', dan antwoord ik gewoon 'dan maar rusten met je ogen dicht'. De deur blijft op een kier, maar er staat een hekje voor de deur (na nachtelijk rondzwerven op trappen en zo). Als hij er uit komt geen reactie, gewoon rustig bij arm nemen en 'begeleiden' richting bed. Ondertussen heeft hij dat al door zodat hij zelf terug in bed kruipt. Toedekken, niets zeggen, rustig blijven en blijven doen. In het begin is dat aan de deur staan en dat 20 keer doen, huilbuien en andere reacties negeren, maar na paar dagen gaat het vanzelf. Af en toe probeert hij nog eens, maar na 1 nacht meestal terug in orde. 'S ochtends slaapt hij meestal net lang genoeg, als hij echt te vroeg wakker is, dan roepen we dat hij nog een beetje op zijn bed moet liggen of stilletjes nog wat mag spelen en dan valt die vaak nog voor efkes terug in slaap. Geen idee over het voor jouw zonen helpt, maar ik vind het wel geruststellend dat ik mezelf niet meer kwaad moet maken. Over de angst weet ik (nog?) niets.

    BeantwoordenVerwijderen
  36. Een slechte slaper is inderdaad de hel. Maar zoals jein zien zijn er 1001 tips voor evenveel kinderen. De oorzaak van het slechte slapen is zo divers, is het angst? Is het koppig? Is het weinig nood aan slaap? Is het een aangeloerde gewoonte? Er zijn zoveel vragen waarop het belangrijk is een antwoord te vinden voor je de juiste oplossing kan vinden. Maar waarom zou je er verder blijven onder afzien? Misschien kan je er beter bij een kinderpsycholoog gaan over spreken en samen naar een antwoord zoeken zodat de rust voor iedereen kan terugkeren en jullie kunnen genieten van een fijne deugddoende vakantie.

    BeantwoordenVerwijderen
  37. Tja, slaapproblemen bij kinderen, een onderwerp waar zo ontzettend veel over te zeggen valt...
    Ik mag persoonlijk niet klagen, onze dochters slapen eigenlijk wel vrij goed.
    Maar professioneel krijg ik wel te maken met kinderen met in- en/of doorslaapproblemen...

    Al die excuses om niet te moeten slapen zijn heel vaak gewoon een manier om aandacht te krijgen. Of dat nu positieve of negatieve aandacht is, maakt niet uit, aandacht is aandacht voor een kind! Dus telkens als je erop ingaat, ook al is dat dan door kwaad te worden, krijgt het gewoon zijn goesting... Zoals bij heel veel opvoedingskwesties: negeren van negatief gedrag is de beste manier om dit negatief gedrag te laten uitdoven... Concreet: niet gaan kijken of reageren op het moment dat zoonlief dit nodig vindt, maar op vastgestelde momenten. De 4-minutenregel is hiervan een heel mooi voorbeeld! Dit biedt voorspelbaarheid aan een kind, en stelt gerust (mama komt sowieso nog eens kijken, als ik nu roep of niet).
    Het feit dat zoonlief al heeft doorgeslapen, is teken dat hij het kàn. Zijn er bepaalde uitlokkende factoren geweest waardoor het nu ineens niet meer lukt? Dit is niet altijd makkelijk te achterhalen, maar wel eens zinvol om bij stil te staan. (Wij hebben hier een ander probleem: dochter van 5 en een half plast sinds een 2-tal maanden terug geregeld in haar broek overdag... Even nadenken bracht wel verheldering, ik ben sinds begin mei terug voltijds aan 't werk na 4 maanden ouderschapsverlof...)
    Als het louter en alleen een 'gedragskwestie' of 'aandacht-vraag-kwestie' is (en dat betekent niet dat hij anders geen aandacht genoeg krijgt hé!!!), dan zijn beloningssystemen zeer zinvol. Al moeten die dan natuurlijk wel juist gebruikt worden... Een haalbaar doel stellen, mét kans op succes, daar zit vaak een probleem. Je moet niet direct àlles willen, elke verandering, hoe klein ook, is een stap in de goeie richting! Duidelijk afspraken en heel concrete doelen zijn zo belangrijk. Vb. een beloning na 4 of 5 goeie avonden in de week om te beginnen, en een goeie avond is een avond waarop mama max. 3 keer terugkomt. Ik zeg hier nu zomaar iets, vooraleer die doelen voorop te stellen zou je eerst eens goed moeten observeren en inventariseren wat er precies allemaal gebeurt nu op een moeilijke inslaapavond... En dan stilletjes aan afbouwen. Belonen hoeft trouwens helemaal niet materieel te zijn! Kinderen kunnen zo genieten van gewoon even privé-tijd met mama of papa, of een zelf-gekozen spelletje met het ganse gezin, of een uitstapje naar het zwembad of noem maar op.

    BeantwoordenVerwijderen
  38. Met angsten moet je inderdaad wel voorzichtig zijn. 'Ik ben bang, mama' kan zoveel betekenen! Meegaan in angsten voor dingen die er niet zijn (zoals monsters) is inderdaad geen goed idee, hierin volg ik Vero helemaal! Maar anderzijds kan dit zinnetje ook heel wat onderliggende dingen betekenen, dus negeren of 'wegredeneren' is ook niet echt goed, zoals Riet terecht opmerkt. Ik denk dat je als mama wel het onderscheid kan maken tussen échte angst en 'aandacht-vragende' angst. Dit laatste? Niet te veel op ingaan. Bij echte angst kan het soms al een immens verschil maken door gewoon die angst te erkennen... 'Jij bent echt wel bang hé'... En dan kan je een gesprekje hebben hierover, en beredeneren waarom je wel of niet bang kan zijn voor dit of dat. (Ik had onlangs een kindje bij mij op therapie terwijl het enorm aan het onweren was buiten. Het kind was panisch van angst. Alleen al zeggen: 'je bent echt bang hé', deed de blik bij dat kindje op slag veranderen... Uitleggen dat ze gerust bang mag zijn, maar dat we samen eens zouden nadenken over waarom en wat en hoe, stelde haar gerust. Mama vertelde dat ze enkele dagen later, bij een ander onweer, aan het raam ging kijken naar de bliksems... Toch mooi hé!) Bang zijn màg dus wel degelijk, alleen moeten we leren daarmee om te gaan. Het feit dat een kind weet dat het bang mag zijn, zorgt er vaak al voor dat het minder angstig is, hoe gek dit ook klinkt. Er als mama (en papa ;-)) voor open staan, biedt het kind ook vertrouwen in jou, het weet dat het met zijn of haar zorgen bij jou terecht kan.

    Voor kinderen vanaf 6 jaar bestaat er trouwens een heel goed boek: "Wat kun je doen als je niet durft te gaan slapen?" Je zoon is hier nu wel nog wat te jong voor, maar het kan voor jou misschien wel eens interessant zijn om het te lezen. Het is een soort werkboek, gedragstherapeutisch, bedoeld om samen met je kind te overlopen en in te vullen.
    http://www.cosmox.be/boeken/wat-kun-je-doen-als-je-niet-durft-te-gaan-slapen-d-huebner-9789085605737
    Er bestaan trouwens ook heel wat andere interessante boeken in die reeks, o.a. "Wat kun je doen als je te veel piekert." (Misschien interessant voor de oudste, als ik het zo lees? ;-))

    Het opstaan 's morgens, hierover heb ik al heel wat goeie tips gelezen: visualiseren wanneer hij wel of niet mag opstaan/uit de kamer komen, dus een wekkertje, is heel duidelijk voor jonge kindjes. Wij hebben er hier thuis eentje met een aap die de ogen open doet als het tijd is. Pas als het tijd is, mag hij uit de kamer komen. En dan ook met een beloningssysteem. Natuurlijk moet je hem wel een alternatief geven als hij wakker is vòòr hij uit de kamer mag! Een kind kan dat namelijk niet zo makkelijk zelf vinden... In boekjes kijken, een spelletje klaar leggen, een tekening om te kleuren, of wat dan ook. En als het lukt: niet alleen belonen met sticker of stempel, maar zo ontzettend overdreven positief bekrachtigen met woorden!! Je ziet kinderen dan zo 'groeien', heerlijk...

    Denk vooral niet dat je de enige bent met deze problemen, en al zeker niet dat je het als mama niet goed doet! Integendeel, het feit dat je op zoek gaat naar oplossingen, is teken dat je goed bezig bent! En aarzel inderdaad niet om professionele hulp te zoeken, daarvoor zijn we er hé... ;-)
    Ontzettend veel succes alvast!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  39. ok, ik ben dus anders dan velen hier, maar mijn dochter slaapt nu wel weer door na maaaaanden niet willen slapen etc...
    Ik ga er van uit dat er altijd een reden is waarom ze roept en ga dus altijd kijken, maar ik ga niet altijd mee in wat ze zegt: ze krijgt max twee keer wat drinken, en enkel een extra knuffel als ze wakker wordt uit een nachtmerrie of zo, dan heeft ze het echt wel nodig.
    Het is gewoon de leeftijd dat fantasie en werkelijkheid door elkaar lopen en ik zie dus geen probleem in meegaan in wat ze vertelt.
    Wat ik wel doe is overdag samen op zoek gaan naar hoe het monster kan verjaagd worden (dus niet 's avonds in bed maar overdag als ze wakker is en we het eens ter spraken brengen). En dat doen we dan ook, maar slechts één keer want dan is monster echt wel weg. Verder heb ik grote knuffelolifant gemaakt voor bij haar in bed en die waakt over haar nachten en aan hem kan ze haar grote verhalen kwijt als ze die toch nog kwijt wil 's avonds.
    Dit in combi met wat afspraken overdag: ik kondig slapenstijd aan met afgesproken teken (hier keukenwekker opzetten op pakweg kwartiertje) dan avondritueel en nog even een verhaaltje, in de zetel niet in bed. Verder overlopen we de dag even voor ze gaat slapen: wat was leuk wat was minder leuk enz... dan moet ze daar niet meer voor roepen hihi.
    Slaapkamer is enkel om te slapen dus geen speelgoed enz daar en ze slaapt duidelijk beter sinds ze een tentje boven haar bed heeft, madam heeft beschutting nodig.
    En nu? madam slaapt door, zonder één kik van 18.30 tot 7.30 en woensdag en in weekend nog eens 's middags. En in vakantie elke middag lange dut. Laat ik die dutjes weg, dan slaapt ze s nachts minder, te moe dus en dat uit zich in heeeeel wakker gedrag. (je leert je kind kennen he). Hoe meer ik haar dus laat slapen, hoe beter ze slaapt en hoe langer ze slaapt.
    Beloningen enz werken hier niet, straffen ook niet, naar haar luisteren wel, maar op een door ons gekozen moment en dus niet als middel om slapen gaan te rekken.

    BeantwoordenVerwijderen
  40. Hier ook twee meiskes met een haat- liefde verhouding met slapen. De oudste is er eentje die gewoon heel weinig slaap nodig heeft, als baby al. Sliep met tien maanden alleen nog maar een kort middagdutje en dan in de nacht een uurtje of twaalf. Toen de nachten korter werden, rigoreus het middagslaapje weggehaald (ze was net twee) en die tijd werd aan de nacht geplakt. Ze is nu vier en slaapt gemiddeld tien/elf uur per nacht. Dus om half acht slapen en om zes uur/half zeven weer present. Voor de avond weinig klagen, maar de ochtenden.... Haar zusje doet het precies andersom... Zeven maanden nu en nog laat in de avond komen voor een voeding. Meestal als we net in bed liggen. Dus gaat hier vaak om half een het licht uit om vervolgens weer om zes uur aan te gaan...
    We hebben nu een tijd met de oudste afgesproken dat ze naar ons toe mag komen(7uur) en dat werkt eigenlijk wel prima... Toch wel handig als ze vlot kloklezen!

    De oudste hebben wij vaak in bed genomen als er iets was, bang, ziek, niet kunnen slapen. In de wereld zijn hele volksstammen waar het heel normaal is om je kind in bed te nemen, terwijl het echt zien als het ergste wat je kunt doen. Ik heb altijd de filosofie aangehangen dat ik een leukere moeder ben als ik fatsoenlijk kan slapen ' snachts.... Als dat dan betekend dat we soms een klein meiske tussen ons in hebben, jammer dan.

    Mijn tip: houdt vol, er komen vast betere tijden.... Straks lig je weer wakker omdat ze uit zijn met vrienden en je niet weet wat ze allemaal doen. Dat weet je nu tenminste wel nog:-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Een vriendin zei me ooit: " dat is een fase, en fases gaan altijd over".

      Verwijderen
  41. Gelukkig zit het woord "bang" hier nog niet in het woordenboek, maar dat neemt niet weg dat er tegenwoordig weer bijna elke nacht 3 man in het ouderlijke bed ligt. Vorige nacht zaten we zelfs aan vier, tot ik uiteindelijk alleen overbleef (de echtgenoot is naar de zetel getrokken, de oudste terug naar zijn eigen bed en de jongste is me gevolgd naar zijn eigen bed, waarna ik wat later terug naar mijn bed verhuisde.). Kan je dus geen goeie raad geven. Merk wel dat de schoonmoeder de jongste nog een dutje laat doen en dat hij bij mijn vader nog makkelijk in de zetel in slaap valt. Maw. 's avonds is hij helemaal nog niet goed en de warmte van de laatste dagen, is natuurlijk ook niet bevorderlijk. Succes, als je het wondermiddel vindt, laat het me weten!

    BeantwoordenVerwijderen
  42. Bij ons hielp : naar de osteopaat gaan. De kleinste van 2,5 jaar sliep niet meer vast door. Werd altijd 1 of 2 keer wakker per nacht. Op aanraden van kennisen naar een osteopaat geweest en zijn 'nekje' zat vast (kiss-syndroom). Hij sliep ook altijd met zijn hoofdje tegen de spijlen van het bed. Dit doen ze om de druk op hun nek te verlichten! Het heeft meteen geholpen.

    BeantwoordenVerwijderen