De riem eraf.

maandag 24 september 2012


We trokken er even de stekker uit, het Lief en ik. Twee dagen. Of eigenlijk maar anderhalve dag, want yours truly werd na de middag boeksgewijs weer achter het scherm getrokken.

Die anderhalve dag was absoluut de moeite. Beetje strandwandelen, beetje lezen, genieten van de laatste mooie dagen (zo bleek later). Babbelen, dat ook, want daarvoor ontbrak het de laatste maanden absoluut aan tijd. En ook: beetje veel emoties verwerken. Zo eens de riem eraf gooien, dat is nefast voor mijn poging om die zorgvuldig dichtgeknoopte zak emoties voor mezelf te houden.

Met niets op de agenda ging het hoofd in overdrive. Die gedachten, herinneringen... Kleine dingen die genoeg waren om de kraan open te draaien. Pijn dat dat deed. Ik begreep plots zo goed wat mijn moeder bedoelt als ze 's avonds aan de telefoon eens zegt: 'Het ging niet, vandaag.' Het ging namelijk ook niet. Soms is niet denken, en altijd maar doordoen een gemakkelijker keuze. Maar geen oplossing, I know.

weg1
nobathing

Maar kijk, het boek is er bijna, bijna. Ik heb alweer eens een halve dag om mijn eigen rotzooi op te ruimen en er ligt een stapel geknipte projecten klaar. Olé!

13 opmerkingen:

  1. Lieve Oon,
    Ik wens je veel goede moed. Ik hoop dat de mooie herinneringen je wat troost kunnen bieden.
    Liefs...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Laat de geboorte van jullie boek jou en je mama alvast veel energie en sterkte bezorgen!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. En eens goed uitwaaien aan zee brengt toch ook veel rust en troost...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Het was heel goed, en de wolken boven mijn hoofd zijn weer weggetrokken.
    Bedankt voor jullie lieve woorden!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik begrijp je... veel sterkte... alles komt goed!
    x

    BeantwoordenVerwijderen
  6. ik ken da hzr zijn soms kleine dingen die je direkt uit je lood slagen je bent een sterke vrouw maar verdriet da moet slijten en herinneringeren die worden mooi mn papa is plotseling overleden nu 4 jaar en elke dag zelfs de bomma die er al 20 jaar niemeer is zijn altijd bij mij ik voel da mssn omdat ik ook heel hard op ze trek het was moeder en vader mijn broer bn ik ook kwijt en de rest vd familie woont keiver dus ik voel mij veel alleen en geen enkel woord kan dan troost bieden de kinderen die dan zagen vent ambetant maar ik zeg je komt er jij hebt een sterk karakter maar ik weet ook al ken ik je nie een hart van goud die voor iedereen klaarstaat zo zijn er nieveel meer geloof mij ik heb mijn part al gehad maar ij blijft in de goedheid de simpele dinge geloven en dat maakt je een mooi persoon ik hoop dat ik je hiermee een hart onder de riem heb kunnen steken ! van iemand die het ook heeft meegemaakt en vergeet nie in deze periode elk huisje hft zijn kruisje natuurlijk weegt da van ons altijd zwaarder en hebben we geen boodschap aan de andere maar keep the spirit op jij bent de max

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Weet dat je altijd welkom bent voor een luisterend oor en een kop thee.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Die dagen waarop het niet gaat, moet je toelaten. (Je hebt trouwens geen keuze.) En de volgende dag gaat het dan misschien weer wel. Sterkte.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Hoe lastig ook, wel fijn dat je je lief hebt om al die emoties tegen te gooien!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Herkenbaar. Soms gaat het gewoon niet. En dat is geen schande, dat is gewoon zo. Ik heb van die dagen dat ik nog van het kleinste dingske loop te bleiten. Knuffel!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Soms moet je alles even laten waaien, gedachten en tranen inclusief.
    *knuffel*

    BeantwoordenVerwijderen