Ook Oon werd geraakt.

dinsdag 9 oktober 2012


"Oktober is de maand waarin de bestrijding van borstkanker in de kijker wordt gezet." Of ik de actie van Stichting tegen Kanker ook onder mijn bloglezers kon bekendmaken, stond er vriendelijk in de mail. Auch. De nog jonge wonde opnieuw wat verder opengehaald.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik twijfelde. Misschien net omdat het nog zo vers is. En ik geen behoefte voelde om dat nog maar eens op te rakelen. Maar toen ik alle pro's en con's had opgelijst, bleek er maar 1 iets te tellen. Dat er geld nodig is, verdorie. Veel geld, zodat ooit, misschien, ooit, al die mensen hun strijd niet voor niets zullen strijden.

Ook mijn vader was bij de verliezers. Geen borstkanker, maar kanker is kanker, het suckt altijd. Zijn eindstrijd was kort, zijn strijd onvoorstelbaar lang. Twaalf was ik, toen het verdict viel. Ik zie mezelf nog staan, op de speelplaats, in tranen, omdat ik dacht mijn vader snel kwijt te zijn. Dat gebeurde niet. Hij vocht zich erdoor. Maar het zwaard bleef hangen. Boven zijn hoofd. Boven mijn kinderziel. Op ons hoede voor elk vreemd symptoom, bij elke nieuwe controle.
De ziekte keerde terug, vele jaren later, op een andere plaats. Ook deze keer won zijn lijf. De derde keer was er teveel aan. Twee. En. Twintig jaar. Tweeëntwintig jaar met dat zwaard. Dat maakt al wonden along the way, geloof mij.

Ik ben nog elke dag blij voor al die jaren die ik wél nog met hem heb gehad.
Niet iedereen heeft zoveel geluk.

Omdat kankeronderzoek nog lang niet is afgerond zamelt Stichting tegen Kanker centen in. Via www.ikbengeraakt.be kan je iets doneren. Dat kan al vanaf 5 euro. Je kan er zelfs je eigen steunteam oprichten, iets waartoe ik mij - vergeef het me - momenteel niet geroepen voel. Zij heeft er wel een, dus als je iets kan missen, sluit je aan.

13 opmerkingen:

  1. Chapeau, knap dat je dit toch doet! Veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zeer aangrijpend en pas te begrijpen als je het zelf meemaakt... onze steun heb je!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. dat is dan moedig van jou.
    Ik ben mijn moeder nu twee jaar kwijt ze was nog geen 60.
    ik huil er nog even erg om en ik ben er nog steeds kappot van.Ze maakte het twee keer mee dat K. woord. Ik steun dan ook waar ik kan. Katrien

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Heftig blijft het, ook mijn paps heeft de strijd verloren tegen die rotziekte. Nooit en te nimmer zal ik die hele heftige tijd en dat gevecht vergeten. Het heeft ons gemaakt tot wie we nu zijn, dankbaar voor iedere dag in gezondheid. x Syl

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Als ik nog maar aan het woord denk, krijg ik kippenvel.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Moedig dat je het hier vertelt! Raakt mij iedere keer weer enorm. Zelf (na lange en zeer lange strijd) mijn vader en moeder verloren aan..... :-(
    Sterkte voor iedereen die er mee te maken heeft!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. ik ben geraakt door jouw tekstje...

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik hb ht zelf meegemaakt en bn nog geen 40hb4jonge kids maar kan spijtig genoeg niks extras missen maar staan ze aan de colryut dan geef ik ewl altijd meer eigenlijk wil ik da vies woord mt een k nie meer horen zeker nu ht mssn terug is maar toch petje af voor alke vrijgevige

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Kon het hier moeilijk droog houden... Ik word meestal vrolijk van de berichtjes op tal van blogs, maar ook dit is het leven... Heel veel sterkte in deze periode. Vijftien jaar geleden verloor ik mijn lievelingsoom aan kanker. Ik was amper 12, hij nog geen 50... Dit is uiteraard niet te vergelijken met je eigen vader, maar het heeft me ook getekend. Je leert er mee leven, maar er blijft een lege plek. Ik probeer zo veel mogelijk aan onze mooie momenten te denken, al is dat niet altijd even makkelijk. Heel veel sterkte!

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Moedig, krachtig, goed dat je dit schreef. Het raakt me zeker. Meestal kom ik hier alleen lezen en niet schrijven. Maar deze keer moest het gewoon. Vorige zaterdag een bevriende schoolporrtmama begraven van net geen 40, volgende zaterdag de fijne man van een collega die wordt begraven. Het kerft in je ziel ...
    Dank voor je getuigenis, Carla

    BeantwoordenVerwijderen
  11. 12 jaar? Oh Oon. Ik ben plaatsvervangend blij voor alle jaren van geluk, en voel ondertussen een warm traantje langs mijn wang. Gewoon, omdat ge zo schoon kunt schrijven. En omdat ik mijne papa niet zou kunnen missen.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ik hoû van ogen, door weemoed gewijd;
    Ik hou van ogen, die hebben geschreid.
    Die hunkerend uitzien van groot gemis
    Of starlings staren van droefenis.

    Ik hoû van ogen, die, prachtig-spontaan.
    Van grote smart naar geluk willen gaan
    En moe, van gemijmer in avondlijk land,
    Weer blikk'ren als ruiten, waar zonlicht in brandt!

    Maar godd'lijk de kijkers, die schreiens gereed,
    Schitt'ren en zingen hoog boven hun leed;
    - 't Zijn zij, die der zielen ellende bevroên -,
    Die lachen..., om de andren geen zeer te doen
    Alice Nahon

    BeantwoordenVerwijderen