zaterdag 22 december 2012

Ik zie mij in haar.

Het moet niet altijd veel tra-la-la zijn, dacht ze wellicht en bewees met die ene zin dat ze wel degelijk mijn dochter is. Fysiek een doorslagje van haar vader is het soms beangstigend hoe erg ze op mij lijkt. Ik zie mijn kleine zelf in haar. Koppig, vastberaden, dwars door zee. Soms furieus en foeterend. En een beetje onzeker, dat ook.

We voelen vaak hetzelfde. Denken volgens hetzelfde stramien. Ik kan haar gedachten volgen. Kijk niet raar op van vreemde sprongen. Soms weet ze me mateloos te irriteren, maar als ik nadenk over wat me dan zo ergert, dan besef ik dat ze gewoon is zoals ik. En dat ik haar met een grote graad van waarschijnlijkheid ook van tijd tot tijd mateloos irriteer. Niettemin doen we dapper voort met het elkaar ontdekken, dat kleine meisje en ik. Dus toen ze een 'gewoon' rokje vroeg en eens niet zo'n meisje-meisje ding kon ik haar wel volgen.

Soms is mijn meisje gewoon een stoere jongen met een rokje aan. Mijn kleine ik.

Het stofje was ideaal om een schare aan cardigans mee te combineren. Het mooiste vind ik de combinatie met geel.

met geel

Het meisje gaat voor oranje. Vooral in combinatie met het gele strikje.

met oranje
strik

En als deze trui past, is het rokje vast al een minirokje geworden. Maar ach, met zo'n benen als die van haar komt ze daar nog wel mee weg. Dat heeft ze dus niet van mij, die benen. Gelukkig maar.

te groot met rood

Haar haar dat heeft ze dan wel weer van mij. Dunne flutstaartjes. Bij mij ook in een vlechtje 30 jaar geleden. Alleen die fantastische kleurschakeringen heeft ze van haar vader.

vlecht

De jongens zijn hier echt mixjes van ons allebei. Zijn er nog moeders die dat zo uitgesproken zien en herkennen bij hun kinderen? Kinderen die fysiek de ene ouder zijn en qua karakter volledig de andere ouder?

26 opmerkingen:

  1. Toen ik zwanger was van onze oudste zoon liet ik een 3D-echo doen en toen was het al duidelijk: helemaal de papa! en de papa is helemaal een kopie van de opa!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Tussen mijn vijf kinderen zit er zo eentje tussen....de oudste zoon is fysiek helemaal de echtgenoot ( knapperd), maar qua karakter helemaal mijn kant van de familie ( a-sportief, eigenzinnig tot en met en een liefhebber van het betere denk-en prulwerk! ) de oudste is een kopietje van mij ( lange benen, piereverdriet -haar, empathisch, knutselfreak ) de tweede dochter is dan weer een kopietje van haar vader ( dikke donkere haren die dankzij de typische vaderskantweerborstel over haar karbonkelogen hangen, supersociaal en een uitblinker op ieder vlak)
    Van de jongste twee zijn we nog niet helemaal zeker....zoon Lexx is net zo'n knapperd als z'n vader en ook een allemansvriend maar ook zoooo koppig ( misschien komt dat wel door de levensfase waarin hij zit ) .....en tot slot Leau, de jongste dochter...die lijkt precies fysiek het meeste op dochter nummer twee maar het karakter is voorlopig nog een mix ( kan dat eigenlijk " voorlopig "?)

    Dus ja, ik ben ook moeder van zo'n kind dat fysiek de ene is en qua karakter helemaal de andere!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi rokje! Ik vind de combinatie met oranje ook het mooist, net als jouw dochter!
    Hier zie ik vooral bij de karaktertjes dat de oudste dochter en de zoon meer hun papa zijn en de jongste dochter is meer mij.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. De zoon is van de Gilbert en de dochter is van mij. Vanbinnen en vanbuiten.
    Hij heeft zijn vaders gezicht, bouw, neus en tenen. Ook het buitenbloed en fietsgen.
    Zij heeft mijn bouw, nu al! Haar neus gaat ze ooit ook vervloeken, zoals ik doe. Ze heeft soms verdriet voor niks en de liefde voor boekjes.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Zo grappig: een tijdje geleden heb ik een van katoen patroon met net dezelfde stof ook met geel gecombineerd.
    En o ja, hier zijn onze meisjes ook heel verschillend!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Mijn dochter lijkt ook erg op mij, zowel uiterlijk als karakter. Een foto van mij toen ik haar leeftijd had, deed zelfs mijn vader twijfelen vorige week.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Een knappe dochter in ieder geval... en ja die gele combinatie is de leukste!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Fysiek zijn het twee mix-jes. En ik weet het zelf nog niet zo goed, maar volgens mijn moeder is de jongste een kind zoals ik toen ik klein was. Ik zie het enkel in de manier waarop ze haar neus fronst als ze lacht.

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Hmm, hier moet het nog een beetje blijken. Ze leek het meest op papa, uiterlijk, maar stiekem denk ik vaak dat ik met mijzelf te doen heb.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Ha, 't is de dag van de familiale bedenkingen precies. Ik snap je volledig: Stien en ik...zo keihard dezelfde!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Onze oudste zoon lijkt fysisch vrij goed op mij en op mijn vader zaliger (jammer voor hem maar ik kan er ook niets aan veranderen). Ik 'zie' in zijn karakter ook een paar trekjes van mij maar ook een heleboel die noch bij mij noch bij mijn man passen.Onze dochter lijkt meer op de familie van mijn man maar ze heeft wel mijn haarkleur. Haar karakter is totaal anders of dat van onze oudste zoon en ik heb geen enkele maar dan ook geen enkele gemeenschappelijke karaktertrek met haar. Haar koppigheid en eigenwijsheid heeft ze dan weer van haar vader.....De jongste is wat betreft uiterlijk en karakter een mix tussen mijn man en mij. Tja, elk kind is 'anders' en uniek

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Nils lijkt verschrikkelijk hard op mij met het hoofd en het karakter. Dat lijf is compleet dat van zijn pa. Thor heeft Yves' hoofd en lijf en waar dat karakter vandaan komt daar zijn we nog niet uit. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Mijn oudste zoon lijkt heel erg op mijn pa, fysiek, maar qua karakter is hij helemaal mij! De tweede is dan van karakter helemaal zijn pa (en ja, eigenlijk zijn die twee jongens dus net als mijn man en ik wit en zwart!), maar fysiek lijkt hij dan weer totaal niet op zijn papa. De twee jongste zijn engelinnetjes. Vreemd om zo met jezelf geconfronteerd te worden, he :-).

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Zowel zoon als dochter lijken fysiek keihard op de papa. Het karakter van de dochter is een beetje een mengeling van de twee. De zoon, daar zijn we nog niet uit, hij is dan ook pas één...

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Ik schijn een perfect verdeelde mix tussen beiden te zijn en over eigen gebroed kan ik nog niks zeggen. Maar wel: schoon. En dat gaat dan over de verwoording van uw gedachten. En over de dochter.

    BeantwoordenVerwijderen
  16. Mona is helemaal mij vanbuiten, Imaani is hetzelfde als ik vanbinnen. Hoe ouder ze wordt, hoe meer ik denk: "dit ben ik gewoonweg, hoe ze denkt en voelt, helemaal hetzelfde". Mona haar karakter kunnen we voorlopig niet eenduidig toewijzen aan de een of de ander. Wat ik wel al heel vaak zei is dat Imaani, mocht je haar karakter proberen omschrijven, een stabiele lijn is met af en toe wat golving, terwijl Mona van piek naar dal racet, razendsnel en vaak onvoorspelbaar, maar toch zo typisch haar :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  17. Het is een mooie meid die dochter van u!
    Hier merken we ook wel bepaalde trekjes van onszelf in de kindjes.
    Van uiterlijk waren mijn genen blijkbaar het sterkste (blond met blauwe ogen en de papa heeft zwart haar met heel donkerbruine ogen): de zoon heeft blond haar en groene ogen en de dochter heeft blond haar met hele lichte bruine-groene ogen.
    De zoon lijkt uiterlijk heel hard op mij en in zijn karakter kan ik mij ook wel vinden met dan af en toe dat hevig jongenskarakter er tussen dat ik dan weer niet herken natuurlijk :-p
    De dochter is een echte mengeling, zowel trekken van de papa als van mij, zelfs omstaanders vinden het moeilijk om te zeggen op wie ze lijkt, maar haar karakter is zeker en vast de papa! Heel hevig, een dame met pit en weet wat ze wilt, maar ze kan oh zo lief zijn ook :-)

    Ze blijven toch heel speciaal hé die kinders van ons :-), zoveel liefde dat je daar voor voelt :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  18. Fysiek lijkt enkel de oudste dochter op mij, de andere 3 gaan meer naar hun vader, hoewel ik toch gelijkenissen zie tussen de 2 meisjes.
    Qua karakter ben ik blij dat wij ons optimisme hebben kunnen doorgeven, of dat met genen of opvoeding te maken heeft, weet ik niet. Voor de rest zie ik mijn kinderen vooral als zichzelf, unieke persoontjes met hun eigen trekjes, maar vooral volop in ontwikkeling.

    BeantwoordenVerwijderen
  19. Ik zie wel duidelijk trekjes in mijn kinderen en gelukkig zijn ze op hun manier ook weer zichzelf.

    BeantwoordenVerwijderen
  20. Knap rokje!

    Hier trekken de oudste en de jongste qua uiterlijk en karakter het meeste op de papa. En de middelsten het meeste op mij, qua uiterlijk en karakter. Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat we het hardste afzien met de 2 middelsten ;-). Maar ze trekken vooral op zichzelf. En toch is het heel duidelijk te zien aan allevier dat ze broer en zussen zijn. Zot he, die genen en hoe ze doorgegeven worden.

    BeantwoordenVerwijderen
  21. Ik heb ook zo'n dochter, ik kom mezelf 100x per dag tegen, en toch ontdek ik dan weer andere trekjes. Fijn, jezelf zo herkennen (en soms minder fijn ;-)) in je kinderen. Mooi rokje! Fijne kerstdagen!

    BeantwoordenVerwijderen
  22. Oh, zo herkenbaar. De dochter, onze nr 2, uiterlijk een kopie van de papa (supermooi kind), (jammer genoeg) innerlijk (teveel) een kopie van de mama. Wij komen elkaar veel tegen, teveel bij momenten. En dat botst soms heel hard. Als de gemoederen dan weer wat bedaard zijn, en ik er over nadenk, besef ik dat het kind er zelf niets aan kan doen dat ze dat temperament van mij geërfd heeft. En dan ben ik boos op mezelf dat ik zo weinig begrip toonde en me liet meeslepen in mijn en haar emoties. Gelukkig delen we ook dezelfde humor

    BeantwoordenVerwijderen
  23. Wat herkenbaar, zoals je het schrijft. Van onze vier kids is hier vooral oudste dochter een echte 'kopietje ik'. Inderdaad, ik kom mijzelf tegen in haar karakter. En als we dan een 'vonkje' ervaren, denk ik altijd aan het gedichtje dat míjn moeder vroeger in mijn poëziealbum schreef:
    'Soms is er een vonkje tussen ons, heel vlug.
    Dan zie ik dingen van mijzelf in jou terug.
    (...) Heel even maar,
    want jij en ik, mijn meiske, wij horen bij elkaar'.
    Dit gedichtje wil ik ook in mijn dochters album schrijven, het hoort zó bij ons. Qua uiterlijk is het net 'mij van vroeger', maar ook écht een papa's meiske.
    Heerlijk, dat je haar smaak herkent! Mooi rokje, en inderdaad super te combineren met allerlei vrolijke kleuren!
    Fijne dagen,
    Esrosa

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oh, zo'n tof gedichtje! Dat dekt de lading volledig.

      Verwijderen
  24. Aanwezig! Ik ben qua uiterlijk volledig mijn papa maar mensen die me niet echt kennen maar mijn mama wel, herkennen me door mij manier van doen. Die zou zo goed op die van mijn mama gelijken dat ze me er zelfs door herkennen als dochter van... Wel een heel leuk rokje, simpel maar mooi!

    BeantwoordenVerwijderen
  25. Mijn jongste is fysiek & innerlijk een mini-me.
    En wat snap ik nu goed dat mijn grote broers vroeger gek van me werden ;-0. (Nu maar hopen dat ze net als, ik met het ouder worden ook rustiger wordt).
    Bij de oudsten ligt het gecompliceerder. Als identieke tweeling ogen ze niet direct als papa, maar wel als de dochters van papa's zus. Gevalletje schoonfamilie dus.
    Maar innerlijk is de één gemakkelijk (papa) en de ander kritisch (mama).

    BeantwoordenVerwijderen