Lezen. Haat en liefde.

dinsdag 28 februari 2012


Of ze elke vakantiedag minstens 10 minuten kon oefenen. Mijn maag draaide een rondje en even dacht ik dat het over het verkeerde kind ging. Maar nee, daar stond het, netjes ingevuld op de stippellijn. O. leest te traag. Dat stond er voor de vakantie.

Daar gaan we weer, dacht ik eerst. En ook: waarom doet hij mijn kind dat aan? Waarom is haar gewone tempo niet snel genoeg? Waarom moét alles überhaupt snel? Mijn kind dat zo graag leest. Dat spontaan een boek neemt en even wegduikt. Waarom moét ik haar nu aanmanen om sneller te lezen? Waarom zij?

Met de zoon waren we namelijk al eens door diezelfde ellendige tijd gegaan. Te traag, op een briefje. Terwijl het kind alleen maar probeerde om keihard gewoon perfect te zijn. Het resultaat: het kind las niet graag. Het bleef sukkelen tot dit jaar. Toen hij hét boek vond en de juf hem met veel liefde aanmoedigde haalde hij toch het hoogste niveau. Sindsdien ziet hij lezen al een beetje minder als een opgave.

De gemoederen zijn ondertussen bedaard. Het litteken op mijn moederhart al half geheeld. Het kind doet dapper voort. Al duidelijk met iets minder plezier. Mijn hart bloedt opnieuw.

Vandaag kwam ze thuis met een 'iets leuks, mam!'. Het lezen gaat al veel vlotter. Hm. Jammer dat het plezier er ondertussen wel wat af gaat.

Zijn vos.

zaterdag 25 februari 2012


"Mama? Mama? Ma-ham! Mag ik ook een keer op jouw machine?"

Honderd keer. Excuseer, duizend keer. Steeds maar weer. Vooral wanneer het niet uitkomt. Of komt het eigenlijk ooit wel uit?
Soit, het moest gedaan zijn. Zijn eigen projecten werden afgebakend. Zijn rug recht, voet op het pedaal. Trots, maar ook een beetje aarzelend. 'Haal ik die bocht wel, mam?' Ja, jong, ge haalt die bocht. Heb vertrouwen.

Toen ik dit vosje zag, wist ik dan ook meteen dat dit het volgende project ging worden. Fox werd ineengezet met bergen liefde en een hoop gladde vulling.

fox op vos

Je kan het doek ook gewoon als vaatdoek gebruiken.

fox doekfox knipi doet het zelffox fox

Er volgen nog meer vossen, trouwens.

Ook zin gekregen in een vos? Wij haalden die van ons hier.

(Dé)portation à la piscine

woensdag 22 februari 2012


Op maandagavond gaan de oudsten zwemmen. Serieus onder dwang, want alhoewel ze het goed doen, is het absoluut niet hun favoriete bezigheid. De kleine man en ikzelve zijn dan bankzitters in het dompige, en bij wijlen zelfs ademsnoerend warme zwembad. Ook niet onze favoriete bezigheid, maar beide partijen verschillen hierin grondig van mening en willen dus grif wisselen met de andere.

Elke week weer voltrekt zich hetzelfde scenario. Meneer F wil een hele lading auto's meenemen om zich vrolijk door dat uur bankzitten te worstelen. Voorlopig gebeurt dat in een soortement hobo sack die het levenslicht zag toen Dana wellicht zelf nog met auto'tjes speelde. Dat is 1.
Twee. Na het zwemmen wordt er nog even gespeeld. Maar om dan ook nog op ons zwemplank en -vliezen te letten? Ho maar! Nee, nee, we weten iets beters, we dumpen alles gewoon kliedernat in ons moeders armen. Keer op keer dezelfde miserie.

Vanaf volgende week wordt alles net iets efficiënter én stijlvoller getransporteerd.

vossentas2vossentas3autozakje1vossentas1vosencars

Zet u schrap. Het échte aftellen is begonnen.

dinsdag 21 februari 2012


Het nadert! Het nadert! U kijkt er, zo lees ik, net zo hard naar uit als wijzelf. Van Katoen zit onder ons vel, en onder dat van vele enthousiaste vrijwilligers en sympathisanten, dat is zeker. Dat wordt afkicken na 14 april.

'Maar wat gaat daar nu precies allemaal gebeuren?' vraagt men ons steeds vaker. Awel, vanaf vanavond kunt u alles terugvinden op de Van Katoen site. Check het programma en rep u als de vliegende bliksem naar de workshops, als u een doe-mens bent, tenminste, dat zijn naaivaardigheden wel nog wat wil aanscherpen. Indien niet, geen nood. Het wordt een langgerekt feestje. Mark my words.

Die workshops, zegt u, moet ik daar snel voor zijn? Vast wel, mijn beste lezer. Kijkt u eens naar die namen! U wordt begeleid door de crème de la crème. Zag u trouwens ook dat we uw klein mannen absoluut niet vergeten zijn? Kinderworkshops waar uw bloedjes hun creatief hartje kunnen ophalen, onder leiding van klinkende namen als mevrouw Vlijtig en mevrouw Lily-Balou zelve.
Is jouw kind nog wat te jong om alleen een workshop te volgen? Niet getreurd, de mensen van De Banier bieden twee (groot)ouder - kind workshops aan waar jullie samen aan de slag kunnen gaan.

Is jouw kind met geen stokken aan te porren tot een workshop? De kinderrandanimatie biedt je kroost vast wél iets wat zijn of haar goedkeuring weet weg te dragen. Terwijl jij een workshop volgt, of de shops leegkoopt, laat je je kroost er even zijn hart ophalen. Met papa in de mannenhoek wordt het een onvergetelijke dag voor het hele gezin.


Benieuwd naar wat er nog verder te beleven valt? Neem dan zeker een kijkje bij de collega's!

Roodkapje, gerecycleerd en een beetje nieuw

donderdag 16 februari 2012


Carnaval, dat is in tegenstelling tot haar gezin, totaal niet aan ons besteed. Verkleden, dat doen wij wel graag, zolang het maar binnen de veilige muren van ons eigen huis is. Mijn kinderen verlangen dus niet naar carnaval. Of toch niet uitgesproken.

De oudste, die gaat gewoon als zichzelf. Dat vindt hij al speciaal genoeg. De jongste wou een konijn zijn, maar bij gebrek aan een konijnenpak nam hij zonder morren vrede met 'piraat'.

De dochter wist al snel dat het weer 'roodkapje' ging worden, net als vorig jaar. Dat was haar blijkbaar goed bevallen en bespaarde mij weer extra naaiwerk. Maar een roodkapje, helemaal in het rood, met een blauwe boekentas, dat lijkt maar gek. Dus maakte ik voor haar een boekentas voor 1 dag. In het rood. Ik gebruikte deze handleiding. De tas is omkeerbaar, zit snel in elkaar en is perfect voor beginners. Het kind was doodcontent.

Bij gebrek aan eigen labels maakte ik een lusje, waar we met textielstift in de bollen haar naam zullen schrijven.

tas voor roodkapjetastas

Zo ziet een overenthousiast, half-verkleed roodkapje eruit:

roodkapje

En zo ziet een volledig verkleedde clown eruit:

clown

Ik zei het toch...

Valentine

dinsdag 14 februari 2012


Het Lief en ik zijn zo onderhand de helft van ons leven samen. Of toch bijna. In onze beginjaren waren wij grote schrijvers en dat is nooit helemaal gestopt. De frequentie is minder, maar op belangrijke momenten schrijven wij elkaar.

Deze kaart is gebaseerd op wat ik lang geleden op Etsy zag, en zelfs in het pre-Pinterest tijdperk was ze opmerkelijk genoeg om te blijven hangen.

Pakkend in alle eenvoud.

Happy Valentine, Lief.

heartsheartshearts

(De hartjes zijn op papier gestikt. Het grote hart is een knutselwerk van de jongste.)

Oon en het memorabel koude weekend.

maandag 13 februari 2012


Oon en co zochten afgelopen weekend andere oorden op. Noordelijker oorden. En koudere ook, helaas. Het Lief - hij die immer koud heeft - voelde zich een beetje schuldig over zijn lange uithuizigheid, de afgelopen maanden, en boekte dan maar een weekendje weg. Tijd voor ons vijf, zonder computer, zonder huishouden en eigenlijk ook een beetje zonder warmte, maar dat wist hij toen nog niet.

En zo reden we vrijdagavond 150 kilometer naar een vakantiepark, zonder files en zonder gekibbel op de achterbank. Vakantieparken zijn oorden waar wij ons altijd angstvallig ver van af hebben gehouden. Het Lief in het bijzonder. Maar kijk, principes zijn er om overboord gegooid te worden, toch als het over vakantieparken gaat, en als uw kinders daar blij van worden, dan gaat een vader al eens overstag. Het park in kwestie zwengelde mijn afkeer voor tijgervellen en giraffenprints alleen maar aan. En van het bruine interieur - een beestige kleur, zeker en vast - werd een mens ook niet bepaald vrolijk. De verwarming was bovendien met geen stokken boven de 17 graden te krijgen, maar ach, dat was toch een unieke kans om moederkloeksgewijs met de kroost onder het dekbed op de bank te zitten, met een uitgestrekte arm reikend naar een lauw verwarmingselement? En hij-die-immer-koud-heeft, vraagt u zich misschien af? Wel, die had het voor een keer - o, ironie - eigenlijk best wel warm. Nederlands bloed in de aderen en een ijsvlakte, dat doet wat met een mens.

koud

Vader en zoon 1 vermaakten zich dus kostelijk op het dichtgevroren meer. Moeder waande zich na 15 jaar weer in Rusland, met berkenbomen, een sneeuwlandschap en bevroren ledematen. Alleen waren het deze keer niet de hare, maar die van haar jongste twee bonestaken. En onderweg zagen we ook nog een hoop beesten. Kouwelijke beesten. En als u heel goed kijkt, ook een babybeestje.

We overleefden het dus allemaal. Al ziet de jongste er, na 3 keer te zijn tegen de grond gegaan in het zwembad, er eerder uit alsof hij een martelweekend achter de rug heeft. Voor iedereen dus een memorabel weekend...

"Ik heb er wel genoeg, mam," zegt hij.

vrijdag 10 februari 2012


Ik ben tegenwoordig helemaal in hemdjesmodus. Overal zie ik stoffen waar ik mijn jongens wil in draaien. De dochter voelt de bui al hangen en zeurt onophoudelijk om jurkjes. Not good.

Maar kijk, na het sterrenhemd, het bloemenhemd, nu het bolletjeshemd. Het stofje komt uit de collectie van Anne Kurris en gebruikte ik ongeveer een jaar geleden ook al eens in een andere kleurencombinatie.

Deze keer moet u het echter zonder foto's met model stellen. Hij wil het niet aandoen. Niet. Hij vindt het wel ok, maar - zijn woorden -: "Ik heb er nu wel genoeg, mam." Toen ik voorstelde om het aan iemand anders te geven (that usually does the trick), zei hij zonder verpinken 'ja'. Auch. Ach wel, ik sjor het hem ooit wel eens aan.

Met paspel (te breed naar mijn zin), maar zonder borstzak (geen zin na de weerzin van de zoon). Zou ik er toch nog een borstzakje opzetten?

deftigAnne Kurris lookalikeAnne Kurris lookalikemet paspel

Dat groeit, die kinders.

woensdag 8 februari 2012


De tijd lijkt stil te staan in mijn hoofd. De weken gaan voorbij, veel te snel, en mijn hoofd hangt nog ergens in oktober.
Mijn kinders, daarentegen, die zijn niet blijven stilstaan. Die groeien. Jaja, roloogt u maar. Te korte mouwen of broekspijpen is voor mij soms een echte eye-opener. Mijn jongste twee zijn zo klein, en groeien zo traag, dat elke te korte broek of te korte mouw gepaard gaat met een blik van verwondering en lichte euforie.

Op momenten dat ik dat besef zwier ik ze stante pede tegen de muur, met een boek op hun hoofd, en meet hen na. Kan dat wel? Groeien. Ze. Echt?
De dochter deed bijna 7 jaar over een extra 70 cm, wat, gezien het feit dat ze het eerste jaar (ook slechts) 20 centimeter groeide, een enerverend traag tempo is. Zo traag dat een mens zou vergeten dat het kind effectief groeit. Maar kijk, het gebeurt dus wel.

Deze week was het vooral de jongste die - eerlijk waar - uit àl zijn broeken is gegroeid. En ook pyjamabroeken werden nu echt wel belachelijk kort. Tijd voor nieuw gerief.

dragon pajamasdragon pajamasdragon pajamas

Zoals u ziet hadden wij er niet echt zin in vandaag.

dragon pajamas

En omdat de labels op zijn en hij de voorkant niet van de achterkant kan onderscheiden, een flockselken.

dragon pajamas

Trouwens, de heerlijk 'ouderwetse' spons komt van Koekepeertje. Zie die lusjes. Pure nostalgie.

Het afwasbare broodmandje

zondag 5 februari 2012


Sinds een jaar of zes bakken wij ons eigen brood. Eerst met de hand, later met een machine. Al gauw draaiden er twee machines, en bakten we de broden in de oven. Zelf bakken betekent ook zelf snijden, een garantie voor een ondergekruimelde keuken, elke ochtend weer.

Om die kruimels een beetje in bedwang te houden, werd het broodmandje geïntroduceerd. Dat hielp, maar het werd al snel een smerige bedoening. Stoffen broodmandjes in combinatie met rozijnen of chocolade - want ja, wij gaan uiteraard ook nog wel eens naar de bakker - zijn geen goed idee. Door het karton in het mandje kan het niet worden gewassen. Vandaar dat een oplossing zich opdrong in de vorm van een broodmandje in toile ciree. Afwasbaar en al.



Wil je zelf aan de slag? Hieronder vind je een stap voor stap werkbeschrijving. Ideaal voor beginners, of voor wie een snel-klaar project zoekt.
Het mandje hier is 40 op 40. De hoogte van de opstaande rand is 8 cm. Rondomrond reken je 1 cm naadwaarde.

1. Knip twee stukken stof. Je kiest zelf of je ook toile ciree gebruikt, maar het kan ook met twee kantoentjes.
De afmetingen spelen geen rol. Je ziet zelf welk formaat van mandje je handig lijkt.

2. Knip een stuk stevige vlieseline en strijk die op de stof. Niet op de toile, dus. Als je twee kantoentjes gebruikt, strijk de vlieseline dan op de stof waarvan je denkt dat het de buitenstof zal worden.


3. Knip 8 stukken stof van 4 cm breed en 15 tot 18 cm lang. Vouw de randen om, en plooi dan dubbel (zoals biais). Stik door.
Uiteraard kan je ook echt de lintjes gaan keren, maar dat is bij mijn gekochte broodmandjes ook nergens het geval.


4. Plaats de lintjes op gelijke afstand van de hoeken. Hier is dit op 8 cm van de hoek.


5. Stik de lintjes vast.


6. Stik drie zijden van het mandje.


7. Als versteviging verknipte ik een oude placemat. Ook karton kan. Of niets, maar dan is je mandje iets slapper.
De stukken placemat zijn 8 cm hoog. De lengte is afhankelijk van de lengte van je mandje.


8. Positioneer het eerste stuk langs de naad tegenover de open rand. Zorg dat het stuk in het midden ligt. Normaal is de afstand van de rand gelijk aan de hoogte van het stuk versteviging. Stik rondomrond, hier met onzichtbare draad. Een extra paar handen om alles op zijn plaats te houden is soms wel aan te raden.
Als je inzoomt op de foto kan je de draad wel zien. Doe dit voor de drie randen.


9. Strijk van de open rand de stof 1 cm om. (Niet de toile, uiteraard). Steek het stuk versteviging tussen de vouw en houdt goed vast. Als je alles goed hebt opgemeten, komt dit stuk net tussen de twee eerder geplaatste stukken in. Stik weer rondomrond.

10. Sluit de naad met de invisible closing seam of stik gewoon door langs de rand.

Strik de lintjes en klaar!

Kapotte vingers en koffie

donderdag 2 februari 2012


De zon deed me vanmiddag bijna de terrasdeuren openschuiven. Een blik op mijn door de kou gehavende vingers deed me besluiten dat ik ze beter om een kop koffie en een boek kon slaan.

Twee grote kannen, een met koffie en een met thee. Er zijn zo van die merken die je maar 1 keer hoeft te spotten, en je weet, dat blijf ik trouw. Toen we meer dan 10 jaar geleden onze eerste Stelton kan kregen, was het liefde op het eerste gezicht. Het ding bleek al die tijd onverslijtbaar, en ik weerstond de drang om er nog een nieuwe aan te schaffen. Tot op de dag dat ik de melkopschuimer wou kopen als cadeautje voor het Lief en dan toch maar overstag ging voor een nieuwe kan.

De melkopschuimer is trouwens absoluut het proberen waard. Ik drink mijn koffie altijd zwart, maar het Lief houdt wel van wat romige melk. Even de melk opwarmen en dan 'kloppen'. Het ziet er zalig uit.

koffie
steltonsstelton_milkfrother

*die keer dat het hartje lukte, was het uiteraard te donker voor een foto