De zee, deel 2

zondag 29 juli 2012


Na dag 1 waren ze het weer gewoon. De zee, dat is altijd een blij weerzien, ook al lijkt dat in eerste instantie niet zo.

Dag 2 gaf zon. Véél zon. Het Lief ging mee, net als 1 schop en 1 emmer. Niet deftig geëquipeerd, dus, en het Lief overwoog serieus om de spade van mijn vader mee te nemen, kwestie van het kastelenbouwen efficiënt aan te pakken. Maar geef toe, met een spade op het strand, dat is toch echt geen gezicht?

De broeken gingen meteen uit, en ja, kind 1 en 2 waren ook aanwezig, mocht u zich afvragen of ik ze ergens ondergedolven had.

Die strandkabientjes, daar verzin ik altijd hele verhalen bij. Een beetje schots en scheef, verroeste slotjes, en al die families die al jaren terugkomen naar dat ene plekje.

zee15

Als je dat stukje flatgebouw wegdenkt, dan zitten we toch gewoon ergens ver weg? Niet?

zee14

Ziet! De andere kant! Wie moet op reis als het hier mooi weer is? Wij niet. Wij gaan gewoon naar Zeebrugge, zo dicht mogelijk bij de haven. Met een enòrm strand én bovendien de 'dichtste zee', van bij mijn ouders gezien. Ideaal voor onze autorithatende nakomelingen.

zee9

Het kind met de gespierde kuiten begon als snel te schuppen. En hevelde de schop na enkele steken over in de handen van de vader. Fotograaf van dienst zijn, dat heeft zo zijn voordelen.

zee17

Er werd gebouwd, in opperste concentratie.

zee16

En hij zag dat het goed was.

zee10

Maar toen hij nog wat decoratie ging zoeken in zee, zag hij wat, en riep hij zijn vader erbij.

zee11

"Kijk eens, papa! Kijk eens! Een monster!"

zee12

Waarlijk! Een zeemonster van 1 bij 1 cm. Ziet u het?

zee13

Pimp je eigen naaisel

vrijdag 27 juli 2012


Een hele tijd geleden maakte ik een eenvoudig rokje voor O. Een rokje dat wat verloren op de strijkplank bleef liggen, wekenlang. In eerste instantie vond ik het wel een geslaagde combinatie, maar uiteindelijk bleek het ding bij geen enkel kledingstuk uit haar kast te passen. En bij nader inzien was het ook gewoon lelijk.

Toen mocht het kind mee op soldentocht en kocht ik dit bloesje. Allé, zìj nam het vast en liet het niet meer los. "Het sprong in mijn armen, mama!" klonk het. Als uw kinderen ook al uw eigen vocabularium overnemen, dan kunt ge toch niet nee zeggen? Zelfs niet als het een maat 140 is en uw sprietje slechts een 116 draagt.
En kijk, ook dit kledingstuk bleek bij niets uit haar kast te passen. Het viel zelfs het Lief op, die zuchtte: "Tja, dan zal je nòg een rokje voor haar moeten maken, hé."
Maar u ziet ook wel dat het hier wat stilletjes is. Niet dat we sippend van een cocktail aan de rand van het zwembad liggen te lummelen (I wish!). Nee, nee, hier wordt na het officiële werkgedeelte ook volop tijd achter de computer en de naaimachine doorgebracht. Tijd voor nòg een rokje had ik dus niet.

Maar dat rokje dat zo zielig op de strijkplank lag, bleek daar van kleur wel bij te passen. En zo tornde ik 300 cm stiksel los. Twee lijntjes van 150 cm. Verse paspel eraan, en hop! Een nieuwe outfit was geboren. Veel te groot, maar dat deert niet. Volgend jaar moeten wij ook nog kleren hebben.

Het staat haar, die kleuren.

te groot
after
moodboard
te groot

En zie, ook ik kan gedrochten voortbrengen. Dat had u niet gedacht, hé?

before

Bloesje: Fred & Ginger
Schoenen: Beau10
Stof rok: De Strik

Strand bij guur weer

maandag 23 juli 2012


Op dag 1 van onze paar dagen op mijn geboortegrond, troonde ik de kinderen mee naar zee. "Naar zee!" kweelden ze, "het is altijd zo koud en de wind waait zo hard als jij ons meeneemt naar zee." "Tuttut," zei ik, maar ze hadden natuurlijk wel een punt. Als ik naar zee ga is dat op momenten waarop er niemand anders zo gek is om naar zee te gaan. In de herfst, bijvoorbeeld. Of in de winter. Of deze zomer, als het regent en nog vroeg is en nog te fris voor de toerist.

Het waaide. Venijnig hard. Die zandkorrels tegen mijn kuiten, dat schuurt, maar ik gaf - uiteraard - geen krimp. Na wat gemopper van hun kant en wat 'ksjksj, hophop' van mijn kant begonnen ze de pret ervan in te zien. Een onmetelijke vlakte om te rennen, boeien die ideaal waren om gek op te doen, water in kelletjes* en aardig wat golven door de strakke wind.

Eerst deden wij een beetje van fotoshoot, lekker dicht bij elkaar.

zee6

Als ons haar bijna wegwaait, dan schrijven wij onze naam.

zee8

Het was een speldekussenstrand, vandaag.

zee3a

Tiens, dat lijkt niet zo ver door een telelens.

zee5a

Ik hou mijn haar goed vast en knijp mijn ogen tot spleetjes.

zee4a

Hoodie jongen.

zee7

Zoek de oogjes.

zee1a

En toen ging onze broek uit, en waren we niet meer te houden.

zee2a

* die 'vijvertjes' net voor de zee, waar ik het Nederlandse woord dus niet voor weet.

London with kid

zaterdag 21 juli 2012


De kogel is door de kerk. De zoon en ik gaan naar Londen. Wij alleen, ja. En neen, er zit geen haar in de boter tussen het Lief en mijzelve. Ik beloofde de zoon al meer dan een jaar eens een mama-zoon dag. Wij twee, een hele dag. Vorig jaar kwam ik die belofte niet na, dus maken we er nu maar meteen een hele trip van.

Maar nu het nadert, begint die kleine onrust de kop op te steken. Moet ik dat niet plannen? Zo echt, van 's ochtends tot 's avonds? Wat gaat wij heelder dagen doen?
Wat gaan we bezoeken? Wat lukt met een zoon van 9? Wat is interessant voor die leeftijd? Waar zijn leuke eetgelegenheden?

Alle tips, weetjes en verhalen over city-tripping met kinderen welkom!



image by Sean Sims

Over paardenbloemen. En fotoadvies.

woensdag 18 juli 2012


Paardenbloemen, ik haatte ze. Met de paplepel binnengekregen. Ik herinner me mijn vader die ze te lijf ging met een schroevendraaier om toch maar de wortel mee te hebben, zodat ze ons gazon niet konden stukmaken. Uiteraard hield ik ook van blazen. Als ik ze vond, tenminste. Thuis dus niet.

De anti-paardenbloemenattitude zit me zo ingebakken dat ik ook nu nog elke knop, elke bloem en zeker elke blaasbloem uittrek en de planten zelf ook verwoed uit mijn tuin probeer te houden. Maar met buren zonder deze attitude is dit eigenlijk een hopeloze zaak.

Toen deze blog ontstond stootte ik snel (en vooral geheel toevallig) via Flickr op Mr. Din, die prachtige, maar vooral heel inspirerende foto's maakt. Ze sporen me aan om nog vaker te experimenteren met mijn toestel. Niet dat ik zoveel tijd heb, maar soms moét het gewoon. Een goed moment. Goesting. Het perfecte licht.

Het begon met een gewone paardenbloem. Recht uit den hof van de buren gestolen.

paardenbloem

Daarnaast stond nog een ander exemplaar. Zo eentje dat ik eigenlijk liever niet zie, tuinsgewijs.

paardenbloem

Ik nam ze mee naar binnen en legde ze op een schaaltje.

paardebloem

En op een tweede schaaltje.

paardenbloem

En op de tafel. Ziet hoe ingenieus dat in elkaar zit!

paardenbloem

En toen werd ik een beetje week en haalde ik ze voorzichtig uit elkaar, die bol. Overwoog even om ze te laten waaien, maar besliste toch maar van niet. Teveel experimenteren op 1 dag hoeft nu ook weer niet.

zaadjes

Volgens haar hoef ik geen workshop te volgen. Hoewel dat mijn ego natuurlijk wel streelt, heb ik toch nood aan meer kennis. Over de technische kant van de zaak. Over lenzen.
Iemand die daar een mouw kan aan passen?

Poppenpampers (wat een woord)

maandag 16 juli 2012


Het moeten niet altijd kleren zijn, moet ze gedacht hebben toen ze, na een njet op haar vraag om nieuwe poppenpampers van dat roze poppenmerk, voorstelde om er zelf te maken.
Niet slecht gezien, kind. Niet slecht gezien. Recycleren, minder afval, milieubewust en al.

pampers

We nemen dus twee restjes en knippen het patroon uit.
Stop dat papieren patroon eens tussen die plastieken benen. Elke pop is anders, en geloof me, ik heb er veel in mijn handen gehad. Knip indien nodig nog wat bij. En zorg ervoor dat de flappen ver genoeg over de buik kunnen komen. Gewoon wat verlengen en you're done.

pamper

Leg met de goede kanten op elkaar en stik rondomrond. Laat een zo klein mogelijk keergat. Keergaten, altijd een uitdaging.

pamper

Stik een lang stuk velcro over de buik en twee kortere stukken in de zij. Door met het lange stuk te werken, past het ding - hopelijk - voor meerdere formaten van poppen.

pamper

Als je wil kan het alle randen doorstikken, maar dat deed ik niet.

pamper

We klokken af op nog geen 10 minuten.

pamper

Voilà! Aan u.

Top of flop?

vrijdag 13 juli 2012


Is het een Ierse vlag? Is het een geval van bad colour blocking? Hebben mijn hersencellen verkeerde verbanden gelegd? Hebben mijn collega's bij de IJverige Wijven me toch zo ver gekregen dat ik voor zotte combinaties ging? Moet er toch nog iets wits bij?

Wat er ook van zij, ik weet niet wat ik ermee aan moet. Een een zegt wauw, de ander niets. Het zag er nochtans goed uit in mijn hoofd. En op de kapstok ook. Alleen aan mijn kind... Lijkt ze niet op een lolly? Of ben ik gewoon niet klaar voor dat waar ik dacht wel klaar voor te zijn?

En most importantly: het kind heeft geen schoenen die daaronder passen. Dus, als iemand nog een groen of oranje paar in een maat 30 weet staan, roep maar.

Allé, zeg eens eerlijk. Mag mijn kind hiermee de straat op?

cbjurkcbjurk2cbjurk1

stof: Sjiekebiele

Gezocht: model!

woensdag 11 juli 2012


Indien u de afgelopen dagen niet online was of geen kranten las, dan hebt u het misschien gemist. In dat geval hebt u nog wat bij te lezen.

Voor zoveel plannen en zoveel kleren in zoveel maten hebben wij onszelf al behoorlijk rijkelijk voorzien van eigen kinders, maar voor sommige projecten zoeken wij verder dan ons eigen nest en doen we een beroep op jullie.

Wij zoeken nog:

• een meisje dat in een maatje 134-140 past
• een meisje met een maatje 92
• twee baby's van maximum 2 maanden oud (we doen onszelf wat aan, ja)

Op 10 augustus worden alle beelden voor het boek geschoten door een professionele fotograaf. Dit gaat door in de gebouwen van Stichting Kunstboek in Oostkamp, bij Brugge.

Heb jij een kind met speciale trekken? Bruin? Oosters? Weelderige krullen? Venitiaans blond? Of zo'n überschattig kakelvers bolleken? Stuur ons een mailtje met daarin een duidelijke foto van je kind, de kleding- en schoenmaat en we laten je zo snel mogelijk iets weten.


Soldensubstituten

maandag 9 juli 2012


Op de dag waarop menig vrouwmens zich naar het centrum van de stad haastte of in een paar welgemikte kliks online die felbegeerde kledingstukken probeerde te scoren vulde ondergetekende eveneens haar winkelmandjes. T-shirten met korte mouwen voor de jongste zoon werden à volonté ingeladen, wegens een pas ontdekt acuut gebrek eraan. Vervolgens sloot ze de sites en tobde ze nog wat verder. Niet veel later vulde ze opnieuw een mandje, liet de cursor een paar keer om het 'verzenden' knopje dansen en gooide dan de boel weer dicht.

Toen de dag al ver gevorderd was besefte ze dat dit een geweldige waste of time was.
Ze kon beter die stapel tricot die zowat uit haar kast viel bij het openen van de deuren wat laten krimpen. Niet door die te warm te wassen, ah neen, maar door vastberaden aan het knippen te slaan. T-shirtbandwerk, you gotta love it.

Een dag later was de stapel t-shirts met korte mouwen van de jongste weer aangevuld...

t-shirt_bruineapent-shirt_kleurigeapent-shirt_trein

... en hadden we onze voorraad geboortecadeautjes ook weer opgekrikt.

babytshirts2

Proper met de overlock.

babytshirts1

Maar het beste van al was dit. Toevallig doorlopende prints. Bliss.

t-shirts_slang

Zwieren in 't groen

zaterdag 7 juli 2012


Met een simpele "Waarom was deze jurk niet mijn communiejurk?" was alles gezegd. She loved it.

Ik vond het stofje een paar weken geleden toen ik op zoek was naar iets anders. Het sprong bijna in mijn armen, maar was zo dun en fragiel dat ik het jurkje wel volledig moest voeren. Het hing hier wel twee weken op de kapstok, want toen het bijna af was, vond ik het precies niet meer zo waaw.

Ik dacht nog over een groen met wit riempje om dat grote groene vlak wat te breken, maar de dochter deed van 'aandoen!' en 'nu!'.

Nu ik het op het haar lijf zie ben ik uiteraard wel volledig bijgedraaid.
Ah ja. Isn't she lovely?

groene jurk

Schoon, schoon, delicaat stofje. Goed voor haperingen. Vooralsnog 0 op de teller na twee dagen dragen. Keeping fingers crossed.

groene jurk

Hier deed de dochter een suggestie voor styling. Het begint. Mijn alleenheerschappij over dit stuk virtuele wereld kalft langzaamaan af.

veel groen bij elkaar

Die pose belooft niet veel goeds voor over een jaar of 10. Of net wel. 't Is maar te zien vanuit wiens positie u het bekijkt.

groene jurk glamorously gedragen

Oon hoeft niet langer meer te zwijgen.

donderdag 5 juli 2012


Enkele weken na het einde van een heel intensief project vond ik een mail in Oons mailbox. Een mail waar ik om zuchtte en waardoor tegelijk een warm gevoel zich meester maakte van mijn borstkas.
Ik had de mail in kwestie pas gezien nadat zij me erop wees. Ze belde me haast in exstase. "Check uw mailbox! Nu!" Dat moeten zowat haar bewoordingen zijn geweest. Als u haar kent, dan begrijpt u dat het dringend was.

Zoals gezegd, mijn hart sloeg een slag over, mijn hart werd warm. Mijn hoofd tolde ook en ik zuchtte. Diep. Heel diep.

Om het feit dat ik hoopte op wat rust na die woelige maanden.
Om het feit dat ik een zomer met mijn gezin wilde doorbrengen.
Om het feit dat ik wist dat ik deze kans zou grijpen.
Om het feit dat ik al wist wat ik wilde, maar dat het 'baren' nog een lang en zwaar proces zou worden.
Om zoveel dingen die het hier veel te langdradig zouden laten worden.

Wat ik en zij dan wel gaan doen? We gaan met ontzettend veel goesting en een gezonde dosis zelfrelativering een verbintenis aan met Stichting Kunstboek en wagen onze voorzichtig ingehouden (maar toch uitbundige) stappen in de boekenwereld.

Wat het wordt? Een naaiboek. Maar uiteraard niet zomaar een boek.
Hoe het wordt? Mix de stijl van Stichting Kunstboek, Griet en mezelf en je krijgt een idee. Het gaat knallen, laat dat duidelijk wezen.

We hebben dus een boek. Het is nog maagdelijk blank, maar er wordt uit volle macht gewerkt aan het vullen van de pagina's. Maak alvast maar plaats in uw boekenrek!

boek