De wedstrijd.

vrijdag 31 oktober 2014


'Je hebt een medaille gewonnen, mama!' riepen de thuisblijvers in koor. Waar, ik had een medaille 'gewonnen', maar met een 686e plek kan dat bezwaarlijk meer genoemd worden dan een mooie herinnering aan een fijne dag. De gevolgen van dat ja zeggen vielen dus heel erg mee. Ik die dacht een week niet te slapen van alle muizenissen in mijn hoofd fietste mooi rond alle vragen heen. Mijn lijf gaf zelf te kennen wat kon en wat niet. Perfect.

· op woensdag liep ik nog 11 kilometer. Met veel tegenwind én een pijnlijke rug.
· op donderdag had ik kniepijn en probeerde ik vooral te denken dat het in mijn hoofd zat.
· diezelfde donderdag vond mijn maag het ook nodig om heel gek te doen. En dan bedoel ik ook héél gek.
· zwemmen op vrijdag werd geskipt. Wegens de maag én de knieën. Ge kunt niet alles willen, nietwaar?
· op vrijdag mocht ik van haar ook zo'n armding lenen voor mijn telefoon. Ideaal. Merci!
· op zaterdag had ik veel kinders in huis. Verhuisde ik een kast zonder de inhoud eruit te halen en kuiste ik het hele huis.

Maar het werd beter.

Op zaterdagavond waren plots alle kinderen het huis uit. Onverwachts. Geen gedoe met uursveranderingen, gewoon uitslapen!
Op zondagvoormiddag waren we helemaal alleen. Koffie. Krant. Boekje lezen. Benen omhoog.

En toen werd het zo geregeld dat F de kidsrun meeliep (wat ik miste, helaas), waardoor wij allebei met een medaille huiswaarts mochten keren. Topdag!

En de wedstrijd?

Ik liep mijn eigen tempo. Aan het lijntje in Mapmyrun te zien, een mooi standvastig tempo, ook al was het in mijn hoofd een en al chaos. Dat slalommen in die eerste kilometers... niet zo mijn ding. Gelukkig vond ik al snel wat mensen die min of meer hetzelfde tempo liepen, maar het stoorde me ook niet als ze plots verdwenen (voor of achter). Ik was zo afgeleid als wat (wat een verschil met alleen lopen!), hoorde mijn muziek amper, besliste bij elke tussentijd dat ik best wat trager mocht, maar het ging vlot, dus ik liep door.

Bij de bevoorrading op 7 km haalde ik iemand in die al kilometerslang in mijn gezichtsveld liep. We liepen naast elkaar, zelfde pas, zelfde tempo en bleven zo lopen tot het einde. Enfin, tot 100 meter voor het einde, want toen liep ik me vast, waarna ik weer moest slalommen om toch nog een spurtje te trekken en onder die 58 minuten te eindigen. Zonder haar had ik wellicht wat gas teruggenomen. Uiteindelijk klokten we af op 57:46, of 5:43 per kilometer. Niet slecht. Ik was content. Alleen ugh dat ik dat voor de zomer aan 5:30 liep. Hoe deed ik dat, zeg? 'Tijd en boterhammen, kind', had mijn vader vast gezegd. 'Tijd en boterhammen.'

8 opmerkingen:

  1. Proficiat met je tijd,je volhouden,je medaille en al de rest!Ik doe je dit niet na in elk geval.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Medaille meer dan verdiend!! Mooie prestatie wat velen je niet kunnen nadoen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Prachtig! Leuk dat het zo goed ging!
    Ik heb vandaag een wedstrijd gelopen in de kunstsneeuw-skipiste. Een parcours bergop met allerlei klauteropdrachten ertussen en ook wat ijskoud water! Gelukkig nadien buiten weer stralend weer - 35graden of zo.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Megasnel in mijn ogen ! Enne ... meedoen is belangrijker dan winnen geven we hen hier mee ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik zwier mijn been in de lucht en doe een cheerkreetje! Niet in het minst omdat ge meedeed aan een wedstrijd/ groepsloop! Flink zo!

    BeantwoordenVerwijderen