Donker met veel lichtjes.

zaterdag 4 oktober 2014


Soms zijn er goeie weken en soms minder goeie, dat is bij u hopelijk ook zo. Enfin, niet dat ik u slechte weken toewens, dat niet. Eerder: weten dat niet elke dag een feestje is voor iedereen, dat brengt wel wat rust in mijn eigen chaotische hoofd.

Soms zijn er weken die al op maandag een knoop in mijn maag leggen, goed voor eindeloos gepieker. Soms blijkt zo'n week achteraf gezien niet zo hels als aanvankelijk gedacht. Soms blijkt zo'n week doorspekt met zoveel fijne dingen. Het donker in mijn hoofd verdreven door zoveel kleine lichtjes.

Hoera voor…

· een zoon die voor het eerst dit schooljaar niet zeurt over de zwemles. Die geen pruillip trekt als ik naar hem zwaai, maar enthousiast terugzwaait.
· vriendinnen die ge altijd kunt bellen en handdoekgewijs ter hulp schieten als uw kinderen er tot 2x toe in slagen hun drinkbus om te stoten. Nét boven het huiswerk. In het zwembad. En de badhanddoek voor de jongste dus én het huiswerk én de vloer mag opdrogen.
· flinke kinderen die anderhalf uur in een wachtzaal in het ziekenhuis zitten waar ab-so-luut niets te beleven valt en mij toch niet de oren van mijn hoofd zeuren ook al heeft mijn eigen - ondertussen uitgehongerde - hoofd verdraaid veel zin om een zaag te spannen.
· prachtige zonsopgangen op weg naar het werk.
· de oudste die nog altijd met zoveel plezier danst. De glimlach als hij buiten komt is goud waard.
· het heftige geknik van de jongste als je niet kan geloven dat hij die tekening helemaal zelf heeft gemaakt.
· mijn benen die mij zonder protest weer vlotjes 10 kilometer ver krijgen.
· herfstavonden waarop je tot middernacht op het dakterras van de Vooruit kan zitten, in goed gezelschap en mét Roomer.
· veel volk op het werk en zoveel energie voelen dat zelfs 10 uur werken niet voelt als een opgave.
· onverwachts vrije dagen voor mezelf en de kinderen.
· zotte beslissingen om Nick Cave in Londen te gaan zien. Of toch niet in Londen. Of misschien ook helemaal niet. En dan toch - zomaar, plots - beslissen om toch te gaan. En tickets te hebben. Ik sleurde haar bijna door de draad van contentement, die Vink!
· Rozebroeken op de middag. Voor het heerlijke gevoel dat ik krijg als ik door het water glijd. Minder hoera voor mijn bovenlijf en de teres major die na amper 4 keer deftig baantjes trekken alweer zo hard veranderen dat vestimentaire problemen weer mijn deel worden.
· kinderen die toch plots dé sport vinden en zo zorgen voor onverwachts rustige zaterdagvoormiddagen.
· grootouders die hen meenemen naar Harry Malter. En dan naar huis.

Hoera voor tijd voor ons. Voor wandelen en bos en boek. Voor plannen.

deweek

9 opmerkingen:

  1. Ook hier zijn er weken met ups en downs lijk bij jou.Hopelijk meer leuke dingen maar dat hoort bij het leven,hé!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoera voor bloggers die schrijven over hoera-momenten!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Soms krijgt het een dikke middelvinger... maar soms toch ook een hoera, het leven!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Daar gooi ik met graagte Mr. Big gewijs een dubbele 'abso-fucking-lutely' tegenaan!

      Verwijderen
  4. - jou, die weer eens wat vaker een blogberichtje schrijft ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Mmmmmmm Roomer!!!!
    Minder lang leve voor de Rozenbroeken op een vroege maandagavond wanneer baantjes trekken net iets minder evident wordt. Maar ja, we zijn er dan toch al voor de dochter. En van die teres major daar heb ik precies niet zoveel last van ;)

    BeantwoordenVerwijderen