De week

zaterdag 14 maart 2015


Precongresweken zijn altijd een beetje stressen, hoe goed ik de dingen ook altijd denk onder controle te hebben. Plots is het minder dan 2 weken tot D-day en heeft iedereen mij nodig. Help!

In zo'n weken gebeurt er hier dus bitter weinig. Toch bitter weinig blogbaars. De dagen dat ik leef op cafeïne en als een halve neuroot lijstjes afstreep komen mijn eigen huishouden ook wel ten goede. Na het werk doe ik thuis voort. Ik maakte een lijstje en profiteerde van het gevoel alles aan te kunnen. Tijd om extra's in het zo al zotte programma in te lassen!

Ik sleepte 2 kinderen naar de kapper. Niet bij de deur. Met de fiets. Toegegeven, ik gilde een paar keer de longen uit mijn lijf (remmen! remmen! remmen!!!!!) en mijn hart sloeg een paar keer een slag over along the way (serieus, gasten, zien jullie niet dat dat klein mannen zijn?). Niet evident, een snelle en een trage fietser begeleiden. Maar goed, iedereen leeft nog. En hun haar is geknipt.

Ik voorzag er ook 2 van nieuwe schoenen en heb 1 kind met 1/3 van zijn feestoutfit. Het is een begin, nietwaar? Ik stak drukwerk in gang (en bid op mijn blote knieën dat er geen tikfouten meer in staan) en trok een spurtje naar de stad omdat ik nu, nu, nu Hinterland in huis wilde hebben (een beetje Welsh zo hier en daar kan met het oog op de zomer vast geen kwaad). Nu nog tijd vinden om ook echt te kijken.

Ik finaliseerde een vertaling. Ik stuurde duusd mails uit in de hoop dat er iemand zou reageren en sloeg me een beetje voor het hoofd dat zo ongeveer iedereen binnen de 24 uur toezegde. Plannen, ik... veel te veel. Ik zou mijn enthousiasme soms wat meer moeten temperen. Of een kalender in het zicht hangen waarop staat dat ik echt geen tijd heb voor al die extra projecten. Maar het is spannend. En sterker dan mezelf. En het wordt fijn, ik weet het. Ter voorbereiding werkte ik al wat aan de htlm code van deze stek. Je hebt het hier en daar misschien al gemerkt. Er wordt wat opgekuist. Het is wat meer ik, nu. Maar er moet nog veel gebeuren. Tijd en boterhammen, ik weet het.

Het lopen schoot er dus danig bij in. Een schamele 6,5 km (damn you, verrokken borstspier!). Zielig is dat. Morgen misschien. Morgen.

Gelukkig is er altijd koffie. En chocola en schoenen in een mooie verpakking.

youmecoffeenowregenopderuitenmonimolanghaarnieuweschoenen

8 opmerkingen:

  1. Zie dat je jezelf niet voorbij loopt/fiets,hé!Af en toe op je rem gaan staan doet deugd,eens diep inademen en door gaan.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Klinkt heel heel druk maar zolang het je energie geeft is het OK he;)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ja, dat klopt! Ik geniet er nu wel van.

      Verwijderen
  3. ik vind je nieuwe logo (of hoe dat ook heet bovenaan je blog) heel mooi

    BeantwoordenVerwijderen
  4. De combinatie van koffie en chocolade werkt hier ook heel helend. Een aanrader voor iedereen!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Als ik zo kleintjes zie fietsen, ik houd altijd mijn hart vast in de mama's hun plaats.

    BeantwoordenVerwijderen