The perks of being a wallflower

dinsdag 3 maart 2015


Ik zocht een verjaardagscadeau voor mezelf. Ja, ik doe dat. Om mijn vent te sturen (soms). Of om mezelf te plezieren (vaker). Mandjes volladen. En dan niet bestellen. Niet zo die avond. Ik was bij Paul Rand beland. Ik ♥ Paul Rand. En Saul Bass ook. Maar goed, Paul Rand dus, een van mijn allerlievelingste graphic designers. En toen ik nog maar eens aan het kwijlen was bij die boeken die ik allemaal zou kunnen kopen klikte ik door op 'The perks of being a wallflower'. Of het nu de cover was of het woord 'perk' dat mij in een milliseconde terugkatapulteerde naar de schoolbanken, het deed iets.

'Die wil ik!' zei ik opgewonden tegen de man in de zetel naast mij, want als ik ergens mijn zinnen heb op gezet, dan moet het snel gaan.
En hij, rustig als altijd: 'Ik zal dat gaan halen voor u, secondje.'

♥ ook voor de man met dezelfde taste in literature die zoveel boeken koopt dat ik het nooit kan bijhouden.

Ik las de laatste 100 bladzijden van het boek waar ik in bezig was in 1 ruk uit, zodat ik de volgende dag kon starten met een kakelvers boek. Het voelde echt als een feestje.

En toen werd het nog beter.
Want toen las ik dit.

“She wasn't bitter. She was sad, though. But it was a hopeful kind of sad. The kind of sad that just takes time. ”

En dit:

“So, this is my life. And I want you to know that I am both happy and sad and I'm still trying to figure out how that could be.”

En dit:

“So, I guess we are who we are for a lot of reasons. And maybe we'll never know most of them. But even if we don't have the power to choose where we come from, we can still choose where we go from there. We can still do things. And we can try to feel okay about them.”

En dit:

“We accept the love we think we deserve.”

En deze really hit home:

“Please believe that things are good with me, and even when they're not, they will be soon enough. And I will always believe the same about you.”

En een waarover ik vaak discussieer met mijn wederhelft:

“And even if somebody else has it much worse, that doesn't really change the fact that you have what you have. Good and bad.”

En zo ging dat maar door. Food for thought. Ik denk er nog steeds over na.

Niet slecht dus voor een coming of age boek.
Het verbaast u dan ook niet dat het in no time uit was. En dat het nu de toer van de vriendenkring doet.

Untitled

Er is ondertussen ook een film die niet slecht schijnt te zijn. In deze recensie kon ik me wel vinden.

8 opmerkingen:

  1. Ik zag de film en vond hem zeker goed. Wel jammer dat ik het boek niet las, want dat is meestal beter. Omgekeerd gaat moeilijk vind ik.
    Food for thought - zeker!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. “We accept the love we think we deserve.” ..mooi. Moet ik over nadenken, maar is denk ik wel waar. Ik zou wel meer willen, maar wie weet heb ik daardoor die muur omdat ik onbewust vind dat ik van nóg dichterbij niet leuk genoeg ben.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik heb exact hetzelfde exemplaar liggen, evenzeer van genoten. En ik denk dat we exact dezelfde zinnen mooi vinden, deze lijken ook allemaal potloodstreepjes te dragen in mijn boek :)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Heb de film een tijdje geleden gezien. Zeker de moeite!
    Heerlijk hé, van die zinnen die je doen nadenken. Ik weet nog dat de film mij ook in een bepaalde sfeer bracht.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Jaa! Paul Rand & Saul Bass! Hartjes overal!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik was me al een tijdje aan het afvragen of dat boek iets voor mij zou zijn... I do think so nadat ik dit gelezen heb :)

    BeantwoordenVerwijderen