Hoe het ons vergaat na #mijnkorteritten

vrijdag 18 september 2015


Ik schreef dit stukje na de eerste week school op vraag van Mijn Korte Ritten. Met deze foto won ik via hun Instagram challenge een Polaroid camera.

Juni was Mijn Korte Ritten maand. Het ideale moment om ons fietsgemiddelde wat op te krikken. Ik stelde ons gezin tot doel om minstens 2 keer per week naar school te fietsen. Onze school ligt een schamele drie kilometer verderop, maar de weg nodigt niet uit tot fietsen en drie kilometer in stadstermen betekent druk verkeer en heel wat kruispunten, stukken steenweg en hobbelige fietspaden. Een extra hindernis zijn drie kinderen die aan een verschillende snelheid fietsen met als gevolg andere fietsers die ertussendoor slalommen. Maar fietsen in de stad moet je leren en mits wat geschuif en creatieve oplossingen haalden we onze doelstellingen vlotjes. Met dank aan een flexibele werkgever, want ja, ik moest natuurlijk eerst terug naar huis fietsen voor ik naar het werk kon vertrekken.

Twee tot drie (een enkele week zelfs vier) keer per week deden we het ritje thuis-school-thuis per fiets. Dat was fijn, ook al mopperde er wel eens eentje 'Gaan we nu alweer met de fiets?' Alles bij elkaar klokten we uiteindelijk af op 225 stadskilometers. Het is niet zo dat we die volledige afstand zonder Mijn Korte Ritten allemaal met de auto hadden gedaan. Dat niet. Maar de auto werd niet langer een evidentie en #MKR gaf ons dat extra duwtje in de rug om een gewoonte te breken.

De afgelopen twee maanden werd er bitter weinig gefietst. Een aantal weken in het buitenland, een paar kampen die niet op fietsafstand lagen en wat logeerpartijen bij de grootouders zorgden ervoor dat de fietsen er het grootste deel van de zomer werkloos bij stonden.

En toen was het september en ging de oudste naar een nieuwe, grote school op 6 kilometer van ons huis. Ik hoopte dat ik hem goed had voorbereid op die tocht, door vaak mét hem te fietsen en hem daarna met het nodige vertrouwen los te laten. Ik fietste een laatste keer mee, die eerste dag en tel sindsdien elke dag de minuten tussen het einde van de school en het moment dat ik de sleutel in het slot hoor. Hij doet dat goed, maar mijn hart kent voorlopig nog geen rust tussen vier en half vijf.

Ook de rest van ons gezin is weer goed gestart met fietsen. Drie van de vier schooldagen fietsten we door het verkeer. Er is wat bijsturen nodig nu de oudste niet langer op kop fietst en zijn zus niet meer blindelings kan volgen. Nu rijdt zij voorop en merk ik de aarzelingen. Ik roep de hele rit instructies en bemoedigingen naar voren. "Remmen! Vertragen aan het kruispunt! Laat die voetganger oversteken! Goed gestopt! Flink voorrang gegeven! Goed doorgetrapt!" Het komt wel weer goed. Ze leren vast snel hoe 'voorrang van rechts' ook alweer werkt en dag na dag worden ze een beetje fietsvaardiger. Tot ze het uiteindelijk ook alleen zullen doen.

7 opmerkingen:

  1. toch spannend hé dat alleen fietsen in het verkeer. Hier een vierjarige die alles met de fiets wil doen, zeer goed mijn instructies begrijpt maar helaas wil nagedaan worden door haar 2 jarige broer. En laat ik die net wat minder vertrouwen. Ook al wonen we niet in een stad, zelfs op het voetpad moet ik af en toe mijn adem inhouden :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Goed dat het toch een aanzet heeft gegeven om vaker de fiets te nemen. Ik ben ook altijd met de fiets naar school gegaan en ga intussen ook met de (elektrische) fiets naar het werk (25 km enkele rit). Heerlijk vind ik dat zelf. Momenteel heb ik vakantie en ik mis het fietsen. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hier wordt de fiets ook vaker van stal gehaald sinds MijnKorteRitten (ook al was fietsen binnen de gemeente ervoor ook verplicht) Enkel de regen in september gooide af en toe wat roet in het eten (want zeg nu zelf, hen doorweekt laten toekomen in muziekles of op anderhalf uur training ... toch maar niet, als het daarentegen richting thuis is, wordt er met veel plezier een handdoek aangereikt).

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Met zo'n goede trainer en coach kan dat niet misgaan!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Het blijft spannend hè. Hier zijn ze het gewoon om de fiets te nemen. Maar toen ik vanmorgen bij het naar school fietsen van Lukas een zieken- en politiewagen zag rijden in de richting van de school van de drie andere kinderen, stond mijn hart toch ook even stil...

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Fietsen, het blijft een beetje vertrouwen hebben in je kind. Mijn oudste (intussen 10 jaar) wil sinds dit schooljaar ook alleen naar school. Wij wonen in een dorpje, en op zich is het allemaal wel oké, maar je weet maar nooit. Dus voorlopig fietst ze enkele meters voor ons uit, en probeer ik niet meer elke hindernis gillend aan te kondigen. (maar af en toe moet ik toch op mijn tong bijten)

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Knap van je om dit zo vol te houden en je zoon doet dat super goed om alleen naar school te fietsen!

    BeantwoordenVerwijderen