Project #boostyourpositivity

woensdag 28 januari 2015



We overleefden de overgang van een zorgeloze kerstvakantie naar werkweken waar de hectiek van af spat, we hadden geen voornemens, maar wel plannen die helaas alweer op de (wat) lange(re) baan zijn geschoven, we liepen kilometers met die verrekte wind op kop en er was Blue Monday. Redenen genoeg om het hoofd te laten hangen, denkt u. Niets van dat. Moe, dat wel, maar na een maand piekt nog steeds de naïeve vastberadenheid dat dit een goed jaar wordt, ondanks alle onheilstijdingen die ik rondom ons zie passeren. Wij blijven overeind en omarmen en ondersteunen, kopen bloemen, zetten koffie en draaien plaatjes, want alles komt goed, toch?

In een poging om dit gevoel vast te houden gaan Kelly en ik 4 weken lang bloggen over verschillende onderwerpen. We laten jullie binnen in onze (gevoels)wereld en vertellen jullie hoe wij erin slagen om het hoofd boven water te houden en alle schoteltjes draaiende, zonder het gevoel te krijgen dat het leven alleen maar om moéten draait. Een extra duwtje vrolijkheid en positive vibes om awoert te kunnen zeggen tegen de donkere avonden en het gebrek aan zon.

Maar hoe hard wij hier ook staan zwaaien met onze positive vibes... we hopen vooral dat heel veel bloggers met ons mee gaan doen om die positive klanken door blogland (én daarbuiten) te laten weergalmen. Als je meedoet, schrijf je dan hier in, dan wordt je bericht ook opgenomen in de lijst. Vergeet het niet te taggen met 'boostyourpositivity' of als je geen blog hebt en mee wil twitteren: #boostyourpositivity! Op deze pagina kunnen jullie zien wie er allemaal meedoet en kan je doorklikken en lezen wat anderen denken over de vier weekthema's.

Als afsluiter van die vier weken hosten Kelly en ik een brunch/blogevent. Dat gaat door op zondag 8 maart in Gent. Dikke streep in uw agenda, lijkt me.

'Maar een nieuw project op poten zetten en een brunch organiseren, had jij daar eigenlijk wel tijd voor?' Ik hoor het u zo denken. Wel, ik kreeg de vraag, zei twee keer neen, omdat ik het allemaal niet te combineren zag, maar u raadt het al: daar zat net de uitdaging. Ik hoef het ook niet alleen te doen, maar wordt vergezeld door Kelly, de mensen van Walkie Talkie en van Danone. 'En is dat niet een heel klein beetje vies, reclame maken voor zo'n groot merk?' Welja, het is een keuze. Een weloverwogen keuze, laat dat duidelijk zijn. En ik ga u heus niet elke keer met Activia om de oren slaan, al kan ik u wel zeggen dat hun nieuwe Activa Fusion de moeite is om eens te proberen.

Bij dit project hoort ook een filmpje. Eentje dat voor heel wat stress zorgde en in mijn oren slightly onnatuurlijk klinkt, maar goed, oordeelt u zelf:



Alsof alles beter is als je het even hebt moeten missen.

zondag 25 januari 2015


'Dat het alweer een week was waarin ik meeholde in een rat race die, toegegeven, een beetje self-inflicted was en dat ik nu mijn zetel niet meer uitkom,' zucht ik op zondagavond tegen de wederhelft. Het is januari en het zijn dié weken. Ik ken ze ondertussen, want ze komen elk jaar terug. Ik weet dat ik ze moet omarmen en dat ze vanzelf weer weggaan. Een beetje zoals een koortsblaas (die er ook was, maar dit geheel terzijde).

Januari is de maand waarin heel veel moet en ik met grote goesting ook heel veel doe, maar op zondagavond vaak uitgeteld in de zetel hang en mij voorneem om de volgende week toch echt wat momenten uit te trekken waarbij niets moet. Tevergeefs, blijkt vaak, want voor ik het weet is mijn agenda weer dichtgeslibd. Er moét gewerkt - dat spreekt - en daarnaast is er allerhande sociaals waar ik echt wel bij wil zijn en als je, zoals ik, slecht neen kan zeggen moéten er ook dingen die enerzijds wel fijn zijn op het moment zelf, maar waar ik best wel wat nachten van wakker lig. Drukker dan deze week mag het niet meer worden. Als ik zelf al afspraken afzeg en niet meer aan sporten toekom, dan is het écht teveel. Volgende week beter, dus.

Maar àls ik dan weinig thuis ben, dan kan ik op die korte momenten wanneer iedereen in bed zit en ik zelf nog net niet in slaap val rondlopen in huis en denken: 'Het is hier goed. Dit ben ik.'

Alsof alles beter is als je het even hebt moeten missen.

thuis2
thuis1
thuis3
thuis5
thuis4
thuis6

Doodgewone dingen.

woensdag 21 januari 2015


Kelly heeft een nieuwe rubriek in De Standaard Magazine een lijstte haar 'doodgewone dingen' op. Altijd fijn om te lezen waar andere mensen blij van worden. Ik schreef er al een paar blogposts over, over blij zijn met kleine dingen. Soms met woorden, soms met foto's.

Zo off the top of my head, de dingen die mij blij maken:

· in een leeg zwembad duiken (voor alle duidelijkheid: zonder mensen, niet zonder water).
· wakker worden en beseffen dat het weekend is.
· denkrimpels in het voorhoofd van mijn zoon zien, terwijl hij een partijtje schaak speelt met zijn vader.
· tegen de dochter zeggen: 'ik vind dat jij zo flink bent de laatste tijd'. Haar 'ik ook' horen antwoorden en beseffen dat het kind gewoon stilletjes keihard haar best doet om mij blij te maken.
· in het donker de slaapkamer binnenwandelen om 22.22.
· de resterende bladzijden in je boek tellen en blij zijn omdat je ze vast nog allemaal gelezen krijgt voor je knikkebollend in slaap valt.
· al opruimend blaadjes vinden met zelfverzonnen kinderverhalen, inclusief spelfouten én tekeningen.
· wolkenluchten
· kinderen horen die gillend een duin aflopen, zeelucht opsnuiven en plots weer 4 zijn.
· op kilometer 12 plots weer energie krijgen om er nog 5 bij te doen, ook al dacht je 5 kilometer eerder dat je een complete off-day had.
· naar concerten gaan en nog steeds die zenuwachtige kriebel voelen die je 15 jaar geleden ook al had.
· fruit vastpakken en voelen dat het net rijp is.
· onverwachts een bericht krijgen van iemand die je al lang niet meer hebt gehoord. Daar kan mijn hart geweldig van opspringen.
· de onschuld op de gezichten van mijn slapende kinderen.
· en vrienden, vrienden, altijd vrienden.

Waar worden jullie blij van?

Ziek.

zaterdag 17 januari 2015


Het kleintje dat gisteren na school nog per sé wou gaan fietsen ("Want de zon schijnt! En het is zooooo lang geleden!") hangt vandaag een beetje slap in mijn armen. Het kleine, krakende stemmetje dat vanmorgen hees vanuit zijn kamer "mag ik een bekertje water, mama?" piepte, beloofde niet veel goeds. Hij kwam tussen ons liggen, zijn gloeiende koppie in mijn hals, zijn warme voetjes tussen mijn dijen. Een klein, gloeiend kooltje. Not good. Dat hij helemaal alleen in het grote bed wilde blijven liggen toen bleek dat het echt hoog tijd was om op te staan als we I en O op tijd in de turnles wilden krijgen: definitely not good.

De hele dag, het hele weekend krijgt meteen een andere invulling. We blijven thuis, cocoonen rond de zetel met het zieke kindje en niemand is ooit meer bezorgd dan wanneer het 'kotsbakje' tevoorschijn komt.

Het is stil. Ik werk me richting deadline. De dochter naar een feestje, de jongens verenigd rond de Star Wars Lego boeken.

Morgen is het vast weer beter. En kan hij zijn traditionele zaterdagsochtendse schaakpartij met zijn vader inhalen. Fingers crossed.

schaken

*hier in betere tijden met beste vriend B. in een partijtje knuffelschaak*

Zonen 09, Creative Highlight 2014 met onze hulp?

donderdag 8 januari 2015


Er komt een tijd dat kleintjes groot worden. Als alles goed gaat, that is, want niet alle kleintjes worden groot. Dat is een harde wetmatigheid in dit leven. Sommige kleintjes tonen zoveel passie en ondernemingszin dat je ze gewoon zò hard groot wil zien worden. Zo'n kleintjes verdienen alle groeikansen die ze krijgen.

Velen onder jullie kennen Sharon van Zonen 09 of van de projecten die ze vroeger al uit de grond stampte. Denk maar aan De IJverige Wijven of Van Katoen. En true, ze deed die laatste niet alleen, maar het idee en de bijbehorende drive waarmee ze ons warm maakte, die kwamen wel van haar.
Het zijn zo'n mensen die we moeten steunen. Mensen die, ja, van hun hobby hun beroep maken. Die het dùrven, dat springen in het onbekende. Die zelf niet altijd even overtuigd zijn van richting die het uit moet, maar die diep in hun hart gewoon voelen dat dàt de weg is die ze moeten gaan.

We zijn ondertussen al met velen die zièn dat ze goed bezig is, en gelukkig zagen ze dat ook bij Bryo die haar nomineerden voor de Creative Highlight 2014.

Of het nu Charlie, Jacob, Ole, Lars of een ander zoontje is, zo'n ingenieuze patronen, ontworpen met bakken liefde voor het vak, dat verdient al onze erkenning and this is where you come in!

Hoe kan je Zonen 09 mee aan de overwinning helpen?
- Kijk op deze website naar Sharons filmpje onder de categorie Creative Highlight 2014.
- Klik bovenaan op 'registreer' en vul je gegevens in.
- Klik op de link die je in je mailbox krijgt (check je spamfilter!) en vul je wachtwoord aan.
- Stem op Zonen 09!

You go, Sharon!

Charlie in jodevisscher
The Spoonflower Ole
Meet Lars

Foto's: Copyright Zonen09

Een jaar als een blanke canvas.

dinsdag 6 januari 2015


Ik ben er laat mee, met mijn wensen, ik weet het. Daar was een hele goeie reden voor, maar first things first: ik wens jullie een ongelofelijk mooi 2015 toe! Dat het een creatief en inspirerend jaar mag worden. Eentje met geregeld eens een moment om in te kaderen. Met haalbare doelstellingen in kleine brokjes en hapjes voldoening die het jaar kleuren. Met vrienden om je heen en fijne muziekjes die het leven net iets lichter maken. Ik wens je een kleurige canvas waar je op het einde van het jaar met voldoening op terug kan kijken.

Na een lange, deugddoende vakantie met veel vrienden en veel fijne muziekjes vlogen we er hier weer in. Met goesting en een drang om bergen te verzetten. Met een vast voornemen om minder verdriet te hebben dan de afgelopen jaren. Om te genieten van het nu en te geloven dat alles goed komt. Om mijn hoofd te laten klikken op momenten dat dat nodig is. Ik word daar beter in met de jaren. Zo ook een week geleden.

Het nieuwe jaar was nog maar enkele uren oud en ik had al een pesthumeur. Net als de overige leden van ons vijfkoppige gezin, trouwens. Dat begon al goed. De logeerpartijtjes en de bijbehorende korte nachtjes, het elke-dag-wel-ergens-op-bezoek-gaan-en-u-vervolgens-volstoppen-met-lekkernijen... het begon zijn tol te eisen als een zware aanslag op ons lijf en op de koppekes. Overprikkelde, oversuikerde kindjes, daar valt op sommige momenten gewoon geen land mee te bezeilen en dus besloten we op nieuwjaar heel asociaal thuis te blijven en gewoon niets te doen. Een welgekomen verademing in een veertiendaagse vol uitbundigheid.

Maar een pesthumeur op nieuwjaar, dat vraagt om wat introspectie. Naast slaaptekort kreeg ik zo nog wel wat redenen bedacht die mijn humeur konden verklaren. Maar ik zei 'klikken' hierboven, en ik klikte. Ik ken mezelf ondertussen... met een pesthumeur zijn radicale beslissingen nooit ver weg. Het zijn vaak momenten om grote kuis te houden. Letterlijk of figuurlijk. Om orde op zaken te stellen. Om komaf te maken met gedachten die mijn hoofd zwaarder laten wegen dan eigenlijk nodig is. Klinkt dat gek? Meestal draait het effectief zo uit dat ik die beslissingen niet betreur, wel integendeel. Every cloud has a silver lining, weetwel. Welke knopen ik doorhakte, dat krijgen jullie nog wel te horen. Voorlopig staat dit lijf nog bol van de motivatie. En, fair enough, ook een beetje van teveel eten.

Geen 'goede voornemens' dus, maar een nieuw doel. Een nieuwe uitdaging. Eentje met kansen om te vallen en mij te herpakken. Eentje dat haalbaar lijkt als mijn lijf wat mee wil en ik de uren in mijn dag zo geordend krijg dat er altijd wel een een stukje me-tijd overblijft. Een uitdaging op zich, dat laatste. Maar goed, het is mijn canvas en het wordt een schoontje!