En toen was er Caspian

zaterdag 31 oktober 2015


Dat ik een gave heb om bij elke mood de passende muziek te vinden zegt mijn allerbeste vriend, mét passende lyrics als het even kan. Hij kan het weten, want ik hoef maar iets met muziek te zeggen en hij weet precies hoe ik mij voel. En omgekeerd.
It's a foul gift, denk ik soms, want als het om weemoedige of niet zo opbeurende nummers gaat, dan rij ik er mijn eigen gemoed even vlot mee de verdoemenis in.

En toch. Ik ben blij dat muziek mij weer kan raken.
Ik was het precies een aantal jaren kwijt, but it's back in full force.

Een paar maand geleden was ik zo overweldigd toen ik Dawn of Midi hun laatste plaat, Dysnomia, in 1 lange trance zag spelen. Ik hou van platen die een verhaal vertellen. Waar instrumenten met elkaar praten zodat er zelfs geen woorden nodig zijn om te begrijpen waar het om gaat. Die van de eerste tot de laatste noot worden gespeeld, zonder pauzes, als een lange, warme trip. Mijn hart bonkte dan ook gretig mee met de contrabas en ik kon het niet meer loslaten, achteraf. Dawn of Midi had hun stempel gedrukt. En hard ook.

We zijn een klein half jaar verder en ik heb het weer zitten. Heel soms - en in dit geval is dit maar goed ook - bots ik op muziek die mij als een grote klauw bij mijn nekvel grijpt, die mij spartelend en naar adem happend in de lucht laat hangen om vervolgens mijn borstkas open te rijten, mijn maag te bespelen en er tenslotte mijn hart met een rake graai uit te rukken. Dat doet zeer, maar het is zo schoon.
Ge kunt daar heel hard om lachen of eens goed met uw ogen rollen, maar wie muziek kan voelen weet perfect wat ik bedoel. Héél af en toe ben ik zo hard gepakt dat ik mij helemaal in een sfeer kan wentelen. Zo hard dat ik haast verdrink in eindeloze golven van veel te veel gevoel en ik zonder hulp amper nog boven kom.
Als ik zonder hart nog altijd verliefd ben op de hele sfeer van een plaat, dan weet ik dat het goed zit met die nieuwe liefde.

Deze keer ging Caspian met de eer lopen. Van een heel andere orde dan wat ik gewoon ben, maar de eerste tonen van hun Dust & Disquiet gingen nogal wild tekeer in mijn hoofd. Nog geen vijf minuten verder en ik was om. Niet een beetje, maar helemaal. Ik kocht het album en gelijk ook maar kaartjes voor hun concert (in mijn stad en wel volgende week al). Ik kreeg het niet meer van me af geschud, met als gevolg dat ik een hele week dezelfde plaat luisterde en mijn beste vrienden meteen mijn nieuwe liefde in de maag splitste.

Ik liet uiteraard ook wat tranen, want naast rillingen lokte Dust & Disquiet (what's in a name, trouwens?) best wat heftige gevoelens uit. Omdat de hele sfeer zo perfect weergaf hoe ik mij afgelopen week voelde. Onzeker. Fragiel. Met een eivol hoofd dat het werkelijk allemaal even niet meer wist, maar dat door sterke, warme handen werd vastgepakt, waarbij ogen in de mijne keken en zeiden: blijven vechten, jong. Alles komt goed.

Naar Caspian luisteren is een beetje doodgaan en tegelijk weten dat er altijd een morgen is.

Het doet de plaat een beetje oneer aan om hier 1 nummer te posten, want eigenlijk moet je je een heel album lang op grote golven laten meevoeren om het echt te voelen. Maar toch, alle emotroep van vorige week gebundeld in 4 minuten.


*update*
Caspian was everything I thought it would be. And more.
For my own live footage, see here and here.

Caspian

Pest

vrijdag 30 oktober 2015


Bedankt aan iedereen die ons een hart onder de riem stak na deze post.
Aan wie mij mailde om samen actie te ondernemen.
Hartjes voor zij die hun armen om mij heen sloegen, een plaatje oplegden en mijn tranen wegveegden.

Ik heb werkelijk de beste vrienden.


De bal ging dus opnieuw aan het rollen.

Ik vergeet altijd hoeveel volk er mee leest, maar deze keer was dat alleen maar een voordeel. Het was een k*kweek met veel emogedoe bij haar én bij mij. Hoe vaak het onderwerp ook ter sprake komt (lees: dagelijks, de laatste 2 schooljaren), op sommige momenten hou ik het ook niet droog. Al helemaal niet als ik zelf geweldig onder druk sta of op mijn tandvlees zit.

Maar O blijkt eens te meer een kleine vechter. Dat was al zo van voor ze was geboren. Piepklein en keihard.

Ook nu blijven we vechten. Zij tegen de pestkop, ik tegen het onrecht.
Ik luister, geef amo, vertel pepverhalen en bijt op mijn tanden als ze snikkend zegt: "En nu moet het gedaan zijn."


tien


Tien is geen leeftijd om elke avond in je bed te liggen wenen over een dag die niet was zoals je hem had gewild.

Toen ze dat zei,
Mijn hart in duizend stukken op de grond.

Het besef dat ze nog zoveel harder afziet dat ze me wil laten zien, dat hakt er stevig in. Dat ze mij beschermt door dingen te verzwijgen. Dat dat stoer doen en stil zijn en liever alleen zijn een schild is tegen de wereld. Mijn kind dat niet graag buiten komt, maar liever in haar eigen veilige wereld woont met poppenkinderen die flink zijn en gezellig en lief en leuke spelletjes spelen. In een wereld waar geen angst is. Waar niet wordt gescholden. Waar geen 'f*ck you' wordt gelipt, iedere keer hun ogen elkaar kruisen.

Ze nestelt zich nog wat harder tegen mij aan en fluistert in mijn oor, nadat ik haar mijn plan heb voorgelegd: 'Bedankt dat je dat allemaal voor mij wil doen, mama.'

Ik moest een vuilblik pakken toen, voor al die scherven.

Kinders, lately

woensdag 28 oktober 2015


dedrie_blankenberge

dedrie

felix_blankenberge

oona_blankenberge

broers_blankenberge

sundayfunday

voor onze eigen huisannalen:

· een bijna 13-jarige die zich gedraagt als een bijna 13-jarige. Soms met een kort lontje, en soms net heel aanhankelijk. Met overdreven emoties, good and bad. Met een grote mond, maar even goed met een groot hart. Met discussies - want niets is nog vanzelfsprekend - maar ook met knuffels en heel veel liefde voor die kleine broer. Plichtsbewust en er toch soms de kantjes al wat van lopend. Maar vooral: zo enorm veel veranderd op 2 maanden tijd.

· een meisje dat ons soms steil achterover laat slaan. Wat is ze plots groot in dat denken van haar. Waar is dat kleine, onschuldige meisje gebleven? Maar ook: een meisje dat nog altijd moet vechten tegen de pestkop van de klas. Die thuis peptalk ingelepeld krijgt om haar mannetje te staan, maar die toch afziet, vaak in stilte, als het donker is en niemand het ziet. Een meisje dat nog altijd opgaat in de wereld van poppen en huisje spelen en verhalen verzinnen voor haar Lego en Playmobil werelden. Een meisje met de gekste knutselideeën en hence, altijd de rommeligste kamer. Een meisje dat zich vaak zo alleen voelt. Dat beseffen is truly heartbreaking.

· een kleine jongen die zo hard groeit dat er alweer water in zijn kelder staat. Die zijn zus binnenkort gaat inhalen. Die door zijn schooljaar fietst en een al even hard rechtvaardigheidsgevoel aan de dag legt als zijn grote broer. Die nog steeds niet tegen boze stemmen kan, of luide muziek. Die elke ochtend vel komt tanken voor hij aan de dag begint en ook overdag geen moment laat liggen om eens te plakken aan zijn moeder. Die de kunst van 'stille kusjes' zo goed beheerst en grijnst als hij mij daarmee overvalt. The kid met het schoonste Engelse accent. Big big love voor al die 'sleep tight, mother's die ik elke avond mag horen.

Oon zet het op een lopen en #boosts her own #positivity

maandag 26 oktober 2015


'Ik ga lopen, hé!'
'Als je maar terugkomt.'

Ik weet niet hoeveel keer we dat al tegen elkaar gezegd hebben, maar geloof mij, vaak genoeg en toch moet ik altijd lachen. Als ik loop, dan loop ik ook echt weg. Weg van de drukte. Weg van het gekibbel of enthousiast gegil. Weg van het huiswerk, de avondchaos, de bergen was, de to do lijst van het werk. Weg van de muizenissen in mijn hoofd. Een uurtje voor mij alleen. Loslaten. En genieten.

Genieten? Ja. Er ging een hele tijd overheen voor ik zover was. Voor ik echt kon zeggen dat ik nergens aan dacht tijdens het lopen, want natuurlijk denk ik aan vanalles en nog wat, soms belangrijk, soms niet. Ik denk aan wat nog moet. Aan wat ik zie. Aan wat ik onder een Instagram foto kan schrijven. Wat ik nog moet doen als ik thuis komen en ZEKER niet mag vergeten (lukt gegarandeerd niet). Maar het slijt er uit. En achteraf kan ik mij amper herinneren wat er allemaal door mijn hoofd is gegaan.

Bij zwemmen had ik dat sneller. Daar concentreerde ik mij zo hard op de positie van mijn hoofd, mijn handen, de hoek van mijn ellebogen dat er niet veel anders was om over na te denken. Freak, hoor ik u al denken. Hoe kan je daar nu zo hard mee bezig zijn? Wel, voor de mensen die niet graag zwemmen: it helps. Big time. Er bestaan niet voor niets een miljard YouTube filmpjes over hoe je je techniek kan verbeteren. Kijken en proberen.

Maar ik hoor u ondertussen al pruttelen: 'Ik loop niet graag.' of 'Ik ben geen zwemmer.' Het doet er ook helemaal niet toe wat je doet. Er is vast iets waar je je hoofd eens helemaal bij leeg kan maken. Waarbij alle beslommeringen even on hold mogen worden gezet. Een moment, helemaal van jou, waarop niets moet.

Een héle lange intro om te zeggen dat body het thema van deze #boostyourpositivity veertiendaagse is. Met een onderwerp als body kunnen we veel kanten op. Ik zie het momenteel vooral als werkinstrument dat me die dingen laat doen waar ik me goed bij voel. Ik merk dat het tegensputtert als ik overdrijf. Dat het rust nodig heeft om te kunnen presteren. Fysieke rust, maar ook mentaal. Dat mijn body en mijn mind nauw met elkaar verbonden zijn besef ik iedere keer als ik het arme lijf weer even verwaarloos. Body & Mind, dat was ook de insteek van de yoga sessie die ik samen met 3 andere bloggers mocht meemaken. Ik koos voor 3 mensen die ik voornamelijk virtueel ken: Lies van Annelyse, Sylvie van Ballétoile en Anne van mamavanvijf. Ik had op voorhand zo mijn twijfels of yoga wel iets voor mij zou zijn, ook al ben ik eigenlijk wel voor alle sporten te vinden. Maar yoga, mannekes... was dat niet een beetje te traag of zo? Nee, dus. Het was fijn, en redelijk intensief en zeker voor herhaling vatbaar. Er is een filmpje van, hierzo!



Net als de vorige weken kunnen jullie via de #boostyourpositivity website ook zo'n yoga sessie winnen. Meedoen!

Ook deze week zijn er weer twee Instagram challenges. Ik koos voor #proudofmybody, want jongens toch, wat deed ik daar eindeloos lang over om dat te kunnen zeggen. Ik heb geen modellenlijf. Geen dikke bos haar. Geen mond die van oor tot oor gaat als ik lach, laat staan parelwitte tanden. Ik heb stevige kuiten. En benen tout court. Mijn gat is uiteraard ook te dik, vooral in PMS tijden (en vooral in mijn hoofd). Ik heb cellulitis, een striem hier en daar en littekens met verhalen. Ik krijg rimpels en meer grijze haren dan me lief is. Maar het is bovenal mijn lijf, mijn spieren die me laten lopen, mijn hart dat pompt als ik kilometers zwem. Mijn armen die twee kinderen tegelijk de trap op dragen omdat ze niet van dat warme lijf willen gescheiden worden in die koude hal. Het is verre van perfect, maar dat hoeft ook niet. Hoe zit dat met jouw body? Waar ben jij trots op?

Met #sundayfunday kunnen we alle kanten uit. Wat doet u op een vrije zondag? Zetelhangen? Gezelschapspelletjes spelen? Boswandelingen maken? Het huishouden bijwerken (als u dat blij maakt, waarom niet)? Familie opzoeken? Is jouw zondag een dag van rust?

proudofmybody2 sundayfunday_sq2

Voor de bloggers: Hoe beleven jullie je lichaam? Ben je er blij mee? Besteed je daar veel tijd aan? Laat je het zweten? En hoe zit dat met die body/mind verhouding? Benieuwd naar jullie reacties!

Minder werken, geen goed plan?

zondag 11 oktober 2015


Werken, werken, werken. Alle bordjes in de lucht houden. Een overvolle agenda. Altijd maar voortdoen. Geregel en geloop. Tijd maken. Het zijn topics die hier geregeld eens de revue passeren. Op een ander is dat vast niet anders. U raadt het al, #boostyourpositivity gaat de volgende twee weken over werk en alles wat daarbij komt kijken.

Sofie deelde nog maar net heel eerlijk en open haar bekommernissen met de wereld. Die moedige bekentenis weekte heel wat reacties los, soms gematigd en bezorgd, soms heftig en hard. Ik zwijg dan een beetje, want de keren dat ik mij geroepen voel om op het net over iemand anders 'mijn mening' te verkondigen zijn op een hand te tellen. Weet ik veel in welke situatie iemand zit. Wie ben ik om mijn oordeel zo ongevraagd in iemands richting te knallen? Ik kan alleen maar voor mezelf spreken.

Ik heb een andere keuze gemaakt. Omdat ik kon. Omdat ik de mogelijkheid had om te kiezen voor minder. Omdat ik tijd kan kopen voor ons gezin. Wat werk betreft zit ik in een - zo voelt het toch - luxe situatie. That is: ik heb de luxe om deeltijds te werken, wat voor een zeker inkomen zorgt en toch voldoende tijd en ruimte laat om naast die kantooruren een hele hoop andere fijne dingen te doen. Boeken schrijven, bijvoorbeeld. Mijn, en uw, positivity boosten, to name a few.

Dat deeltijds werken was - toen er kinderen waren - uiteindelijk wel een heel bewuste keuze. Ik heb mij nooit kunnen vinden in de (mannelijke, uiteraard) collega's op mijn eerste job die vroegen - toen ik om 17.00u aanstalten maakte om naar huis te gaan - of ik een halve dag verlof had. Dat ik voor dag en dauw al aan mijn bureau zat (pre- en kleinekindertijdperk), terwijl zij maar tegen tienen kwamen binnenwaaien, dat vergaten ze voor het gemak maar.
Er was gewoon nog zoveel te doen, na die dagtaak. Al dat creatief aanmodderen begon allemaal heel losjes en bescheiden, maar groeide sinds het bloggen uit tot een steeds omvangrijker deel van mijn dag en dus ook van mijn inkomsten.

Want ja, hoewel ik niet mag klagen over mijn loon is het nu ook weer niet van die grootorde dat ik maar wat op kan doen. Alles komt met consequenties. Minder werken betekent minder loon, maar betekent ook meer tijd voor de dingen die ik fijn vind, voor mijn gezin, voor mijzelf. Minder loon betekent zelf schoonmaken en niet elke week zot doen. Minder werken betekent dat ik meer kan werken als mijn baas dat vraagt, of helemaal niet als het door omstandigheden echt niet kan. Mijn baas is flexibel en ik ook. Give and take. Ook dat is luxe. Minder werken zorgt ervoor dat ik niet op zaterdag naar de Colruyt hoef. Dat ik mij niet in bochten moet wringen om thuis te zijn op pedagogische studiedagen of als er om 4 uur 's nachts iemand met een piepstemmetje komt melden dat ik een 'kotsbakje' moet brengen. Een hele hoop kindgerelateerde dingen zijn nu eenmaal gemakkelijker te regelen. Dat is de realiteit.

Minder uren spenderen op kantoor zorgde er ook voor dat ik in contact kwam met heel wat interessante, getalenteerde en creatieve mensen die ik anders nooit had ontmoet. Die mij op plaatsen brachten waar ik anders nooit was gekomen. Zijn die ervaringen, ontmoetingen geld waard? Absoluut. Koop ik daar eten voor? Dat niet. Maken die mijn leven rijker? Het zal wel zijn. Had ik dat gemist, als ik keihard voor de carrière was gegaan? Wellicht niet. Wellicht had ik dan andere kansen gekregen. Ik kan alleen maar zeggen: ik ben blij met hoe het is.

Aan de andere kant van die realiteit (ja, het is voor jullie, mannen die denken dat ik dan een halve dag op mijn luie krent zit of gezellig met vriendinnen koffie zit te slurpen): neen, ook mijn huishouden doet zichzelf niet en al die losse projecten waar ik mij vaak in stort, die zijn ook niet altijd een langgerekt feest. Niemand die het ziet als ik wekenlang tot diep in de nacht zit te Photoshoppen, teksten nalees of vertaal, omdat ik nu eenmaal ook andere deadlines te halen heb. Maar het is een keuze. Mijn keuze. En ik klaag niet. So hold your horses voor je de keuze van iemand anders op de korrel neemt. Proberen we niet allemaal te doen wat goed is? Voor ons gezin, in de situatie waarin we ons bevinden?

Maak ik mij dan geen zorgen over mijn pensioen? I honestly do not. Is dat verstandig? Who knows. Wie kan zeggen dat er over 30 (of wie weet wel 35) jaar nog iets valt te rapen? Ik zorg wel voor mijzelf. Wij sparen wat we kunnen. En om het met de woorden van de 10-jarige te zeggen, gevraagd naar wie van ons vijven het luxebeestje was: 'Wij hebben niets tekort. Wij zijn met alles tevreden.' Dat had die volwassene nu even niet zien aankomen, zeg.

Hoe zit dat bij jullie? Welke keuze heb jij gemaakt? Was dat bewust of van moeten? En most importantly: ben je blij met die keuze? Deel het via #boostyourpositivity en lees mee hoe anderen 'werk' ervaren.

Het #boostyourpositivity filmpje vind je deze week bij Emilie. Ga zeker eens kijken!

Ook deze week zijn er weer twee Instagram challenges, gekozen door Emilie.
· Share your (healthy) lunch
· Deskie - A selfie at your desk (or blogdesk)

Helen b & vrienden

vrijdag 9 oktober 2015


Wie hier al even meeleest weet dat ik een zwak heb voor koffiekoppen. De verzameling is - laat ons er maar geen doekjes om winden - stevig uit de kluiten gewassen. De kopjes van helen b zijn in die verzameling goed vertegenwoordigd. Naast kopjes kwam daar ondertussen ook ander vaatwerk bij, en posters/kaartjes, nog zo'n zwak.

Eind vorig jaar opende Helen in Gent een pop-up shop, samen met zorgvuldig uitgezochte vrienden. Kleine ontwerpers die hun hart en ziel in hun creaties leggen, dat sloeg aan. Nu is er - hoera! hoera! - een Helen b & vrienden winkel en wel vlakbij, in het hartje van Gent. De officiële opening is pas morgen, maar ik mocht al eens gaan kijken.

De selectie 'vrienden' is mooi en puur. Ontwerpers met een verhaal, daar houden wij van. Net zoals Helen, die enthousiast en vol passie vertelt over haar vrienden, hun ontwerpen en het verhaal erachter. In dit kleine winkeltje zit veel liefde, en dat voel je.

helenb17
helenb3
helenb12
helenb6helenb5
helenb2
helenb18
helenb1

Het aanbod wisselt in de loop van de volgende maanden. Nu vind je er een mooie selectie porselein, juwelen, notebooks, prints, truien en t-shirts. Of hoe kleine dingen ook groots kunnen zijn.

Loop zeker eens langs als je in de buurt bent!

Helen b & vrienden
Bij Sint-Jacobs 6-7
9000 Gent

openingsuren:
woensdag t/m zaterdag: 10.00u tot 18.00u
zondag: 10.00u tot 13.00u

www.helenb.be

Het shortje.

donderdag 8 oktober 2015


De berentrui bleef heel lang liggen, maar de rest werd - in de vorm van een shortje - wel al gedragen.

Voor de zomer was er een plan. Dat plan bestond eruit om de dochter te voorzien van een stapel tricot shortjes, net als dat ene exemplaar uit haar kast waar ze helemaal weg van is. Het plan voorzag ook een patroon in maat 128 dat voorlopig nog steeds in draft versie op mijn desktop staat en mij telkens ik de macbook open klap grijnzend aankijkt.

U snapt het al. Van heel dat plan kwam bitter weinig in huis en het was al eind augustus voor het shortje eindelijk rond de billen mocht. Net op tijd om rond een zwembad in de Champagne te hangen.

Een simpel shortje, dus. Dat er met een boventransportvoet nog beter had uitgezien, maar goed, het was vakantie voor iedereen, zeker?

berenshort1
berenshort3
stationsberen5
berenshort2

De dochter is fan van allebei, de trui én het shortje. Voorlopig krijg ik het haar nog aangepraat om niét beide stukken tegelijk te dragen, maar de tienjarige is nogal koppig en overtuigd van haar vestimentaire keuzes. Het zou me dan ook niet verbazen dat ze het op haar kamer toch stiekem samen draagt.

Onze ochtend. Op zoek naar structuur in de chaos.

maandag 5 oktober 2015


Vorige week trapte Kelly 'onze' #boostyourpositivity campagne weer op gang. We hadden heel erg naar dat moment uitgekeken en jullie met ons als ik de enthousiaste reacties las op de teasers die we Instagramgewijs hadden getoond. Ondertussen verzamelt deze pagina al jullie blogposts en Instagram beelden die met #boostyourpositivity zijn getagd, dus wie wil lezen of kijken hoe het ontbijt er op een ander aan toegaat: allen daarheen!

Kelly vertelde vorige week over haar ochtend, ik doe deze week hetzelfde over die van mij.

danone_breakfast

'Goed begonnen is half gewonnen.' Ik hoor het mijn vader nog zo zeggen. De laatste tijd denk ik wel vaker dat dat toch niet voor ons opgaat, als ik voor de tiende keer die ochtend een sok opraap en de eigenaar aanspoor om toch alstublieft, kerel ein-de-lijk àl zijn kleren aan te trekken. Hij weet dat ik hem in pyjama durf meenemen in de auto (1 keer tot nu toe, lang geleden, maar het werkt nog steeds), dus uiteindelijk geraakt hij altijd wel aangekleed en op tijd op school. Al wou ik dat het kind toch ietsje vlotter in zijn kleren sprong. Om maar te zeggen: hoe goed de ochtendshift ook is voorbereid, op sommige dingen heb je nu eenmaal geen vat. En de een kan daar al wat beter mee om dan de ander.

De Week

De wederhelft en ik, wij zijn elkaars tegenpolen als het op ochtendlijke stress aankomt. Hij is een enorme stresskip en ik... wel, ik ben eerder van het 'we zien wel' type. Zeker als het over mijn huishouden gaat.
Alles komt altijd goed, dat hebben de jaren mij ondertussen wel geleerd. Zijn wij ooit te laat op school aangekomen? Neen. Of misschien een enkele keer, wat meevalt in 10 jaar schoolgaande kinderen. Kan ik te laat op het werk aankomen? Neen. So what's the rush?

Ontbijten is dan ook iets waar ik mezelf niet graag in opjaag. Omdat de kinderen en ik graag lang in ons bed blijven liggen gaat ontbijten er door de week nogal ongestructureerd aan toe. Zorgen dat iedereen tegen 7.40u vertrekkensklaar staat, dat is het doel. Voor allerhande fancy tips bent u bij mij dus aan het verkeerde adres. Tijd voor spelen is er niet vaak. Er gaan ook geen schermen aan. Just the basic stuff. Ontbijt. Wassen. Aankleden. Ook geen toverwoord, helaas, dat er op miraculeuze wijze voor zorgt dat de hagelslag ìn de borden blijft, de boterhamdozen ìn de boekentassen verdwijnen, het fruit geschild geraakt, iedereen een natte washand is tegengekomen en de kleren aan de lijven gaan. Wat wel in mijn voordeel pleit: hun leeftijd. Ze kunnen dus al mooi zelf verantwoordelijk worden gesteld voor hun niet-aangeklede staat als blijkt dat het na 7 verwittigingen echt wel tijd is om te vertrekken.

Chaotic as it may sound, er zit wel degelijk een patroon in onze ochtenden.

Op goede dagen, dan bereiden wij de volgende ochtend als volgt voor:
· de boekentassen staan klaar
· alle dozen voor boterhammen, fruit, een koek staan per kind op het aanrecht
· soms is de tafel al gedekt
· de kleren voor de volgende dag liggen op stapeltjes

TIP! In onze keuken hebben wij een 'ondergoedlade' met daarin het ondergoed voor de kinderen. Deze kleine ingreep bespaart ons al jaren heel wat tijd. Niemand hoeft nog naar boven te lopen en zo vermijden we dat ze boven blijven hangen om nog wat te spelen, een reëel gevaar bij de jongste.

This is how we roll:

· De wederhelft staat - als hij niet aan het werk is - ontiegelijk vroeg op om de tafel te dekken, zelf te ontbijten en indien nodig de lunch voor de kinderen klaar te maken.
· Ik onderga/doorsta/geniet van het ochtendlijk knuffelritueel van de zoon die vel komt tanken om de dag door te komen.
· Om 7 uur rollen wij uit bed. Rise and shine!
· De zoon gaat ontbijten, ik douche en jaag daarna dat deel van kroost naar beneden dat zijn bed nog niet uit kon.
· Zij ontbijten. De een al sneller dan de ander. Uiteraard zit kind 3 het langst aan tafel. Niet op te jagen, dat kind. Niet.
· Ik werk ondertussen wat fruit naar binnen en check alle boterham-, fruit- en koekjesdozen.
· Zij gaan haren wassen, kleren aantrekken, en maken hun boekentas. Kind 3 zit gegarandeerd nog aan tafel.
· De aansporingen (en stemvolume) nemen met de minuut toe. Aankleedwedstrijdjes doen het altijd. Met mijn autosleutel zwaaien ook.
· Om 8 uur staat iedereen op school.

Zo. It ain't not that bad.
En na vijf dagen is het weekend en dan is er eindeloos veel tijd om urenlang aan tafel te zitten. Want...

luxeweekend


Het Weekend

... is voor uitslapen. Voor koffie drinken met de krant. Voor pyjamalopen tot de middag. Voor gezelschapspelletjes. Voor lezen en lopen. Voor brunchen met vrienden. Voor niets moet en alles mag. Geen boodschappen. Geen turnclub. Geen (huis)werk (toch proberen). Aaaaah.

Waar ik eigenlijk wel benieuwd naar ben: zijn er nog gezinnen waar de een zich te pletter strest en de andere de rust zelve is?

Wat jullie je misschien wel afvragen: jaja, ook deze week hebben we twee Instagram challenges voor jullie.

De eerste is - jawel! - de toothbrushselfie! Dat wordt lachen!
Voor wie a little hesitant is is er het veilige: What's your perfect morning song? Van welk nummer worden jullie vrolijk? Staan jullie gezwind op? Welke tune tovert spontaan een glimlach op je gezicht? Deel jouw #myperfectmorningsong

toothbrushselfie myfavouritemorningsong

Nachtelijk september

zaterdag 3 oktober 2015


Als ik door mijn foto's ga, speelde september zich grotendeels op verplaatsing en in het donker af. Hier konden jullie al lezen dat we soms op plaatsen kwamen of dingen deden die we niet gewoon waren. Fijne dingen waar ik met veel plezier aan terugdenk.

September betekende ook heel veel oude gewoontes opnieuw opstarten. Avondlijke vergaderingen, de zwemclub, meehelpen met huiswerk, maar even goed avondjes uit met vrienden. We gingen op weekend met heel veel volk. Er was een kampvuur, er waren Highland games, Schotse volksdans, whisky, lange, fijne babbels en veel te korte nachten. Net terug van het weekend keken we naar de superbloedmaan. Veel te lang om goed te zijn, maar ja, wie wil nu ook weer 18 jaar wachten?

Untitledkampvuur2

Ik liep deze maand 80 kilometer (tussen de 15 en de 25 kilometer per week). Dat is minder dan ik had gehoopt, maar in al de hektiek van september meer dan genoeg. Voeg daarbij nog minstens 120 fietskilometers en een paar uur niet-getrackte sport en u begrijpt dat ik letterlijk niet veel heb stilgezeten.

Ik werkte me naar een crash toe, maar ik ken mijn lijf gelukkig goed genoeg om te weten dat een opkomende koortsblaas betekent dat het tijd is om op de rem te gaan staan. Dus gooide ik er tijdens de laatste dagen van de maand volop vitamine C, slaap en Zovirax tegenaan. Ik bleef rechtop en slaagde er nog in om fris en monter voor dag en dauw een congresstand op te bouwen. Dat ik die avond nog voor 21.00u in slaap viel in de zetel... Tja.

kampvuur3kampvuur1

Oktober brengt iets gelijkaardigs.
Veel plannen.
Veel deadlines.
Veel reizen.
Afspraken.
En concerten, daar beginnen we ook weer mee.

Nog snel wat bijslapen, denk ik.

vrijdag 2 oktober 2015


Ik naaide nog eens een trui.
Ha. Ha. I did not.
Wel, een half jaar geleden of zo.
Niet dat het erg was dat de trui zo lang bleef liggen. De dochter had precies geen enorme groeischeut.
Of ik overschat na 10 jaar nog steeds haar (beperkte) omvang. Dat kan ook.

Anyhow.
Foto's.
Eindelijk.

stationsberen3 stationsberen2 beren1 stationsberen4

Hoe deed ik dat toch, vroeger?
Waar haalde ik de tijd om te naaien?
Wat is er veranderd?