Expo: De Spiekpietjes

zondag 30 oktober 2016


Ik zei ooit 'Geen vakantie zonder zee' en in de mate van het mogelijke probeer ik mij daar aan te houden.

Op onze eerste vrije zaterdag schudde ik de volledige kroost uit bed en reden we naar Oostende voor een ontbijt in het Fort Napoleon. Uiteraard gingen we daar niet alleen ontbijten, maar pikten we ook de expo 'Spiekpietjes in Nood' mee. Een nieuw verhaal in Thaïs Vanderheydens Spiekpietjes reeks, met alweer prachtige, kleurrijke tekeningen die op veel bijval van de jeugd konden rekenen. Niettemin polste ik toch even op voorhand bij de jeugd of ze deze expo wel wilden zien. Het onderwerp bleek allerminst een probleem. De kinderen kregen een audiogids en luisterden naar Pieter Embrechts die het verhaal vertelde. Met de gids aan hun oren liepen ze de expo rond. Zelfs de 11 en 13-jarigen vonden het de moeite, al denk ik dat de zoektocht beneden in het fort het extra aantrekkelijk maakte.



Voor de gelegenheid waren ook Klaas Vaak en zijn zandkabouter aanwezig. Zij trokken 's middags nog naar Er was eens.... Ik dacht niet meteen dat onze kinderen dat nog leuk gingen vinden, maar nu ik andere bloggers bezig hoor moeten we misschien toch nog eens passeren. Er is echt zoveel te zien!
Maar eerst: de Spiekpietjes.

DSC_0065 Untitled DSC_0137DSC_0112
DSC_0261 DSC_0222
DSC_0230 DSC_0140 DSC_0216 DSC_0240

Na cultuur: natuur! Ik moet toegeven, ik kom daar graag. Dat fort ligt werkelijk op een toplocatie. Net achter de duinen én aan de goede (lees: rustige) kant van Oostende. Niet dat ik niet graag aan de andere kant kom, daar niet van, maar een verlaten strand in de herfst/winter... aaaaah, zalig.

DSC_0264
DSC_0274 DSC_0283
DSC_0277

Nu, helemaal verlaten was het niet, want iedereen had een beetje hetzelfde idee: na de expo het strand op en genieten van de zon. Terecht. Wat een stralende dag!

Ready to jump DSC_0369
Gulls DSC_0383

Nog maar net op het strand en de drie vonden een stok die de volgende uren van hand tot hand ging. Wat je allemaal met een stok kan doen! Geen accidenten, al scheelde het bij momenten niet veel. Denk: broer houdt stok vast, kleine springt erover, grote zwiept het ding stiekem een halve meter hoger, kleine gaat tegen de vlakte en vliegt zijn broer om de nek op zoek naar wraak. Classic scenario.

DSC_0331 DSC_0333

Na heel veel springen en tekenen in het zand was daar: het water. Ik kon de kleine nog net bij zijn nekvel grijpen voor zijn schoenen doorweekt waren. 'Mag ik met mijn voeten in het water?' vroeg hij, waarop zijn broek ook uit ging (We zijn geleerd. Al liggen er nog steeds geen handdoeken in de auto. Doe er iets aan, woman!) en hij gezwind de zee in stoof. Dat het fris was, dat water, maar de golven riepen zo hard. Binnen de twee minuten had ik twee zonen die tot ver boven hun knieën in het water stonden. Ik moet er wellicht geen tekening bij maken dat het met de boxershorts niét goed kwam. Soit, het is een terugkerend fenomeen. Natte boxers kunnen we ondertussen wel aan.

DSC_0414
DSC_0402 DSC_0396
DSC_0431 DSC_0424
DSC_0449

Het meisje deed niet mee. Als eersteklas koukleum is halfnaakt rondhuppelen op een herfstig strand niet haar idee van een fijne dag. Strandjutten is dan het perfecte tijdverdrijf.

Let it go Shoes

Toen iedereen weer aangekleed was wandelden we nog tot aan het einde van de oostelijke strekdam. The Ministry of Silly Walks was ook weer van de partij en onderweg slaagde er toch nog iemand in om zijn broekspijpen nat te krijgen. Oh, boys!

DSC_0566
DSC_0582 Wet feet
DSC_0686 DSC_0742

Zoudt ge anders niet zeggen dat het een engeltje is?

I

Maar de strekdam, dus. Al een geluk dat er geen kleuters rondliepen, want wat mijn grote uitstaken viel wellicht niet altijd binnen de normen van een veilige wandeling. Maar dan: wat is er heerlijker dan ongestoord klimmen en springen?

Untitled DSC_0896 DSC_0961
F
Sand
Mr. F.
DSC_0781_2 DSC_0780_2 DSC_0771 DSC_0777_2
DSC_0974


Look at that.
29 oktober.
Lazy sunbathers.
What a life.


Sunbathers

Amélie + Moi

donderdag 27 oktober 2016


Soms is het leven simpel. Ik krijg een uitnodiging in mijn mailbox en ik zeg ja of neen. Sinds ik las dat succesvolle managers kleine taken meteen afhandelen in plaats van ze even te laten liggen en dan achteraf terug op te nemen, hak ik gemakkelijker knopen door en blijven dingen minder lang op mijn to do lijst staan. Beter nog: ze geraken er niet eens op. Het was ooit anders.

Waar ik eigenlijk naartoe wil: ik kreeg een uitnodiging voor de opening van Amélie + Moi. Ik had op sociale media al het een en ander over dat nieuwe concept zien passeren en ik had beslist: ik behoor niet tot de doelgroep. En toen kwam die mail. 'Simpel', dacht ik, 'niet voor mij'. Maar omdat ze bij Walkie Talkie niet altijd binnen de lijntjes kleuren en eigenlijk best wel weten wie ze uitnodigen, gaf ik het toch een kans. Consequent zijn in uitnodigingen aanvaarden: nog niet mijn forte, maar hell, mijn gut feeling liet me niet in de steek.

"Ik was verkocht."

Ik kende er wat volk. Dat maakt het altijd gezellig op zo'n opening, zeker als je fijne gesprekken hebt met lieve mensen over kinderen, werken, je hart volgen. Maar er was meer, die avond. Ik was op slag verkocht. Verkocht aan een plek waar ik in principe niets meer te zoeken heb. Amélie + Moi is namelijk een ontmoetingsplek voor ouders én (kleine) kinderen. En laat ik nu geen baby's of kruipers meer hebben, zelfs geen kleuters. En toch. Amélie + Moi straalt hartelijkheid uit. Zo zot veel warmte. Dat gastvrouw Stefanie al binnen de minuut een borstvoedingskussen liet aanrukken deed mij alleen maar meer genegenheid voelen. De sfeer zat goed. Hier mag je als jonge ouder helemaal jezelf zijn. Ontspannen, attent en hartelijk, schoot door mijn hoofd. Geen lege begrippen, daar. Ik voelde me welkom, ook zonder kind aan de borst/hand. Niet alleen omdat dat zo 'hoort' op een opening, maar door de hele omgeving, de vele lachende gezichten, de kinderen die de speelhoekjes ontdekten. Door de inrichting die schreeuwt 'zet u en maak het u gemakkelijk' (en ook wel een beetje 'pas op voor kindertjes die vliegensvlug langs je benen glippen, afgetrapte schoenen, treintjes en ander houten materiaal en misschien hier en daar ook wel een worteltje').

amélie1 2016-10-26 17.32.31 (1) amélie2

Bij Amélie + Moi kan je op het gemak lunchen met je kroost. Voor de allerkleinsten staan groente- en fruitpapjes op het menu en groenten in stukjes volgens de Rapley methode. Er zijn speelhoeken, plaats voor kinderwagens en een kleine winkel met coole kleren. Terwijl jij van je koffie nipt, spelen zij ongestoord. Het zou me ook niet verbazen als je binnen de kortste keren aan de praat geraakt met de ouders aan het tafeltje naast je.

2016-10-26 17.15.14 (1) 2016-10-26 17.35.09 (1)

Amélie + Moi mag dan wel afgestemd op de kleinsten, ook de ouders worden niet over het hoofd gezien. Ik ging overstag voor de stijlvolle inrichting (Bertoia chairs!), maar hou ook zeker hun Facebook pagina in de gaten, want er zijn deze week nog tal van interessante workshops/lezingen voor jonge ouders.

2016-10-26 19.20.49 (1) 2016-10-26 18.20.53 (1) 2016-10-26 18.25.52 (1)


Amélie + Moi · Steendam 76 · 9000 Gent
woensdag tot zaterdag 9-18u · zondag 10-15u