Walking the South West Coast Path: de stunning beauty van Durdle Door

donderdag 29 december 2016


Opstaan met de lichtjes van heel Portland onder mij. Thee met melk. Muesli met Griekse yoghurt, made in the UK. Nieuwe conversaties over kunst. En dan was het hoog tijd om alles in te laden en terug via Weymouth naar West Lulworth te rijden.


Onderweg stopte ik nog wel in Winfrith Newburgh, een dorpje dat er zo mooi uit zag dat ik niet anders kon dan stoppen.

DSC_0019
DSC_0024 DSC_0010
DSC_0026

Ik plande een combinatie van deze twee wandelingen. Ik parkeerde voorbij het Durdle Door Holiday Park ① (vlak aan de klippen, kan niet beter. Het holiday park daarentegen lijkt me pure horror.) Van daar is het recht naar beneden naar Man O'War cove links ② en Durdle Door ③ rechts. Het was nog vroeg, ik was zo goed als alleen. In de verte zag ik Portland blinken in de zon, boven Durdle Door hing er nog een dik pak wolken.

durdledoor_map
DSC_0107DSC_0065

Ik bleef even hangen bij Man O'War en Durdle Door, twee echte landmarks op het South West Coast Path. Ik volgde het slijkerige (maar gelukkig verstevigd) pad naar beneden om een stukje strand te kunnen meepikken. Gaiters waren hier welkom geweest om de kleine steentjes uit mijn schoenen te houden.

DSC_0099
DSC_0084 DSC_0459
DSC_0077 DSC_0069

Terug boven op de kliffen stapte ik nog een eind naar het westen, richting Bat's Hole ④. Dat is een kleinere arch, vanwaar je een mooi zicht hebt op de grillige kustlijn. De zes lagen kleren die ik aanhad kwamen goed van pas. Twee graden, koude wind en een lichte drizzle, niet meteen de ochtend die ik me had voorgesteld, maar de omgeving maakte veel goed. De zon piepte in de verte door de wolken, ik was zo goed als alleen en mannekes, die natuur!

DSC_0083
DSC_0227
DSC_0156
DSC_0171
DSC_0162

Na een uur was ik terug aan het car park en volgde ik de bordjes naar Lulworth Cove ⑤. De views zijn zo zot dat je zou kunnen blijven kijken. Ook al is een groot deel van het pad tussen Durdle Door en Lulworth Cove verhard, het gaat serieus op en neer en kijken waar je je voeten zet is ten zeerste aan te raden.

DSC_0243
DSC_0196 DSC_0413
DSC_0259
DSC_0269

Aan het Lulworth Cove Heritage Center zijn er some facilities, handig voor hongertjes en volle blazen. Volg het pad naar Lulworth Cove en je komt voorbij Stair Hole ⑥. Je ziet er goed hoe de aardelagen in de loop van de tijd zijn omhooggeduwd en versteenden.

DSC_0399
DSC_0398 DSC_0389
DSC_0264

Het plan was om aan de andere kant van de baai te geraken zonder weer helemaal naar boven te moeten en via de heuvelkam de overkant te bereiken. Gelukkig kwam er net een vriendelijke oude dame van het strand af die wist te vertellen dat het eb was en dat ik wel veilig over de keien aan de andere kant zou geraken.

DSC_0322


Ik zag op mijn trip heel veel dieren van héél dichtbij (soms een beetje té). Die dag waren het de roodborstjes die me gezelschap hielden en het duidelijk niet erg vonden om mee te vliegen op minder dan een meter afstand.


Aan de overkant klom ik de heuvel naar boven en volgde het pad verder naar de Fossil Forrest ⑦. Dat stuk ligt in militair gebied, maar met kerst is er geen activiteit, dus ik kon gewoon door. Al was dat wel buiten de natuur gerekend, want 50 meter verder liep het pad toch dood door een landslip.

DSC_0343 DSC_0332
DSC_0353
DSC_0346 DSC_0351

Omdat ik maar voor 5 uur parkeren had betaald en ik niet goed kon schatten hoe lang ik er zou over doen (modderig pad downhill, lastig stappen op de stenen in de baai, en dan een steile klim van Lulworth Cove terug naar Durdle Door), vatte ik de terugtocht aan. Maar niet zonder eerst nog even tegen de vlakte te gaan op een steil en modderig stuk. Verlaten stukken natuur zijn voor meer dingen goed, maar in dit geval: geen pottenkijkers in de buurt! (En ook geen helpende handen, stel dat het slecht was afgelopen, dat is dan weer een nadeel).

Op het vasteland ging de zon al onder. Het licht in de baai was weergaloos. Als ik niet op uur had gestaan, dan was ik er zeker nog een tijdje blijven hangen.

DSC_0377
DSC_0284

Ik bereikte het car park ruim op tijd. Ik kon gerust nog eens de helling aflopen richting Durdle Door. Echt, ik was een beetje high van contentement achteraf, dat ik daar echt gestaan had en dat het nog machtiger was dan ik ooit had durven denken.

DSC_0460
DSC_0436

Gedachten van de dag:

· oh, my God!
· oh, my God!
· oh, my God!
· zoveel schoonheid op een dag, I could die right here and now.

Zin in meer South West Coast Path?

Zie Portland

Walking the South West Coast Path: Portland en omgeving

dinsdag 27 december 2016


'Waarom doe ik me dat toch aan?' dacht ik toen de wekker ontieglijk vroeg afliep. Ik ben dol op reizen plannen, maar oh boy, wat haat ik vertrekken. Gelukkig was er niemand wakker en kon ik mezelf niet opfokken, iets waar ik heel goed in ben als er volk in de buurt is. En zo stond ik - voor mijn doen - nog diep in de nacht rijtje te schuiven aan de trein in Calais. Aan de overkant was het nog vroeger, maar even mistig. Al een geluk dat ik best graag links rijd. In de eerste file van de dag zocht ik een BBC zender waar ik in een vreemde mix van stakende postbodes, zelfmoordcijfers en kerstliedjes terechtkwam.

Ik had 200 miles af te leggen aan de overkant van het kanaal voor ik ongeveer was waar ik zijn moest. Door ongevallen en wegwerkzaamheden deed ik daar ongeveer 4 uur over, iets meer dan ik van plan was, maar ach, het was vakantie voor iets, so why bother?


Omdat het vakantie was, en ik aan niemand verantwoording hoefde af te leggen, stopte ik ook in een piepklein dorpje waar er gewoon een mooi kerkje stond (Affpuddle, zo bleek later) en waar ik meteen aan de praat geraakte met een oud koppel. Dat deed ik daarna wel vaker, zowel het onverwachts stoppen als het babbelen met vreemden. Allebei ten zeerste aan te raden. Alleen op pad zijn heeft wel degelijk zijn voordelen.

DSC_0011
DSC_0001 DSC_0012
DSC_0013

De eerste wandeling bracht me naar Osmington Mills. Daar had ik een een aantal ledges moeten kunnen zien, maar door een landslip was de weg afgesloten. De Smugler's Inn zag er charmant uit en leek ideaal om te lunchen, maar was helaas potdicht. Terug naar Ringstead rijden om zo de kust te bereiken zag ik niet zitten, dus reed ik maar door naar de volgende halte.

Osmington Mills - The Smugler's Inn DSC_0038

Onderweg stopte ik nog even in Weymouth, nu een rustig badstadje, in de zomer waarschijnlijk niet zo mijn ding.

Weymouth
Weymouth DSC_0051


En dan reed ik eindelijk the Isle of Portland op, het zuidelijkste punt van Dorset. Eerste stop op het eiland: Chesil Beach ①, een barrier beach van 29 km lang, 200 meter breed en 15 meter hoog. Om het heel simpel te omschrijven: een gigantisch lange berg keien met aan beide kanten water: the beach aan de ene kant, the fleet aan de andere. Vanuit de hoogte heb je een geweldig zicht op de twee baaien. Chesil Beach maakt deel uit van de Jurassic Coast en is UNESCO erfgoed. Keien meenemen is dan ook ten strengste verboden. De plek maakt dat typische geluid als de golven de keien heen en weer rollen. En het is natuurlijk ook waar 'On Chesil Beach' van Ian McEwan zich afspeelt. Ik las het al eerder en nu nog eens opnieuw.

Portland_map On Chesil Beach
DSC_0123
On Chesil Beach DSC_0127
DSC_0096 DSC_0261


Na Chesil Beach was het een beetje dolen.

Portland is een eiland met geweldig veel wandelingen en mooie uitkijkpunten. Het plan was om een lange wandeling te doen, maar het was lichtjes beginnen te regenen en 3 uur wandelen in de regen bij 4°... daar had ik niet veel zin in. (Ok, als je de wandeling hebt aangeklikt zie je dat het mààr 5.2 km is, maar ik stop gemiddeld wel om de 10 meter.) Anyhow, ik wist dat ik ergens naar boven moest om Chesil Beach van bovenaf te fotograferen.
Dankzij het geweldige maps.me (top app, volledig offline en mannekes zo accuraat) reed ik met mijn ogen dicht naar het Portland Heights Hotel ②. Van daar heb je een geweldig zicht over Fortuneswell en Chesil Beach.
De olympische ringen verwijzen naar de Olympische Spelen van 2012 toen Portland en omgeving de locatie was waar de watersportwedstrijden plaatsvonden.
Bij helder weer heb je wellicht een geweldig zicht over Chesil Beach links, de haven rechts, en in de verte Weymouth en een mooi stuk Jurassic Coast. Nu was het net iets grijzer.

DSC_0280

Meer regen, ondertussen, waardoor ik Church Ope Cove ③ links moest laten liggen en ook maar heel kort stopte aan Cheyne Weares ④.

Cheyne Weares
DSC_0293 DSC_0307

In plaats van te stappen reed ik met de auto tot aan Portland Bill Lighthouse ⑤.

DSC_0338 DSC_0367
DSC_0346 DSC_0335

En maar goed ook, want de regen zorgde ervoor dat ik al snel doorweekt was. Maar wat een plek! Winderig, verlaten, met cabins, boten en een whim waarmee de stenen uit de groeves op en van de boten werden geladen.

Portland Bill LighthouseDSC_0372 DSC_0401
DSC_0370
DSC_0408
DSC_0397

DSC_0413 DSC_0516
DSC_0529
DSC_0429 DSC_0469
DSC_0485 DSC_0508

En dan uitgeteld terug naar Fortuneswell, waar ik bij een net gepensioneerde, artistieke leraar kunstgeschiedenis terechtkwam. Een avond vol inspirerende gesprekken!

DSC_0285
DSC_0238 DSC_0231



Gedachten van de dag:

· lang leve briefjes met de opeenvolging van de snelwegen, anders had mijn gps me waarschijnlijk 100 miles langs kleine wegen laten rijden
· maps.me is geweldig
· car parks zijn nog altijd betalend, ook in de winter, dus stukken van 50 pence en 1 pond zijn dringend nodig. Geen idee of ze ook effectief komen controleren. De rebel in mij stretcht de periode waarvoor ik betaal altijd een eindje, maar echt op mijn gemak ben ik toch niet (tenzij ik geweldig opga in het gebeuk van de zee, zoals vanavond).


Meer South West Coast Path? De volledige trip kan je hier meebeleven:

· Dag 1: The isle of Portland
· Dag 2: The stunning beauty of Durdle Door
· Dag 3: Tyneham, Chapman's Pool en heel veel koeien
· Dag 4: Van Dancing Ledge tot Old Harry Rocks
· Dag 5: Dungeness