Terug naar huis met een tussenstop in Dungeness

zaterdag 21 januari 2017


Twee dingen stonden vandaag nog op het programma (naast een paar uur rijden, dan). Ik wilde graag de telefooncel op het strand van Shell Bay vinden én - na een lange rit - nog eens afdraaien naar Dungeness. Daar waren we 2 jaar geleden al en - blijkbaar zei ik het dan ook al - ik wilde absoluut nog eens terug. Nu was het ideale moment.

Ik vertrok van het kleine plekje waar ik zalig had gelogeerd en reed naar Shell Bay waar ik de Sandbanks ferry zou nemen die me in 4 minuten van Studland naar Sandbanks bracht. Zo hoefde ik geen 25 miles om te rijden langs Wareham en Poole. Perfect!

Ik betaalde braaf mijn fare (de enige keer dan links zitten als chauffeur niét handig is als je geen medepassagier hebt) en schoof toen aan in de rij. En daar was de telefooncel! Maar ook de ferry naderde snel, dus het was een kwestie van uit de auto springen, een spurtje trekken, foto's nemen en terug naar de auto rennen. Mocht je daar ooit passeren en ook van plan zijn om de telefooncel te fotograferen, parkeer dan best voor je betaalt, want na het betalen kan je niet meer parkeren (tenzij in de rij, dus).

Phone box • Shell Bay

Daarna was het volop rijden tot Dungeness. Dat ging gelukkig heel vlot, ondanks de vele meldingen van druk kerstverkeer en hier en daar een fiks stormpje. De lokale wegen naar Dungeness waren heel vertrouwd, alsof ik er vorige week nog was. Fotografisch geheugen: check!

De vorige keer had ik het gemist, nu zou me dat niet gebeuren. Het huis van Derek Jarman, Prospect Cottage, zag ik al van ver.

De tuin werd volledig aangelegd met plaatselijke materialen zoals keien, drijfhout, metaalschroot en winterharde planten. Derek Jarman was net als ik aangetrokken door het desolate landschap van Dungeness. Dat ruwe, lege, winderige landschap was zelfs de setting in een van zijn films, The Last of England. Datzelfde jaar (1988) bleek hij HIV positief te zijn en werd hij een voorvechter van homerechten.
Op de zijkant van het huis staan de eerste stanza en de vijf laatste lijnen van John Donnes gedicht, The Rising Sun.

Inspirerende man, check!

DSC_0614
DSC_0596

Parkeren is niet echt toegelaten op de shingle (blijkbaar), dus een korte stop om daarna wat rond te hangen bij de vuurtorens. Een beetje twijfelen of ik het strand wel op zou gaan, want het stormde ondertussen behoorlijk én er stonden overal bordjes dat unauthorized people daar niet zomaar mochten lopen. Hm, vorige keer had ik dat precies gemist. Twijfel. Wat rijden, wat fotograferen, wat rondhangen. Tot ik plots een visser het strand zag afkomen en hem vroeg of het ok was dat ik het strand op ging. Dat bleek geen probleem. Ook de tweede man die ik tegenkwam bevestigde dit. Oef.

DSC_0657
DSC_0701
DSC_0632
DSC_0592
DSC_0861b
DSC_0666

Dungeness is een bizarre plek. Het is beschermd natuurgebied, maar er staat ook een enorme kerncentrale en het strand is bezaaid met wrakken en scheepsmateriaal. Hoe de Britten hun 'natuur' aan die 'troep' gelijmd krijgen... beats me.

Dungeness Nature Reserve
DSC_0588
DSC_0582

Maar net die combinatie maakt het een geweldige plek. Ik kan er uren rondlopen en altijd weer iets nieuws zien. Het was een zalige dag. Door de storm was er niemand op het strand. De wolken waren top. Zwaar en dreigend, met af en toe - letterlijk - een streepje zon. En ook al was het pas 14.00u, toch werd het al wat donker. Yours truly helemaal in haar element, ziet dat van hier, maar af en toe toch een beetje met de daver op het lijf telkens er iets van plastic door de wind de lucht in werd getild. Maar content, you have no idea.

DSC_0750
DSC_0927
DSC_0917
DSC_0891
DSC_0874
DSC_0863b
DSC_0847
DSC_0845
DSC_0833
DSC_0824
DSC_0811
DSC_0779b
DSC_0776
DSC_0752b

Dungeness is een heel uitgestrekt gebied. Richting vuurtoren staan de cottages verspreid, sommige goed onderhouden, sommige net iets minder.

DSC_0629
Cottage
DSC_0941c

Er staan ook een paar mooie, nieuwe huizen, zoals deze knappe holiday cottage Pobble House of het strakke zwarte North Vat.

DSC_0948

Daarna was het tijd voor de tunnel, ook al zo'n geweldig systeem. Ik was ruim op tijd en kon een paar treinen vroeger nemen, waardoor ik 's avonds nog op een deftig uur thuis was. Ik kreeg zelfs excuses via sms, omdat de trein 10 minuten te laat vertrok, terwijl ik gewoon blij was dat ik überhaupt 3 treinen vroeger mòcht meerijden.

Een mooi einde van vijf geweldige dagen Engeland.
*zuchtgelukzalig*



De volledige trip kan je hier meebeleven:

· Dag 1: The isle of Portland
· Dag 2: The stunning beauty of Durdle Door
· Dag 3: Tyneham, Chapman's Pool en heel veel koeien
· Dag 4: Van Dancing Ledge tot Old Harry Rocks
· Dag 5: Dungeness

5 opmerkingen:

  1. Wat een prachtige foto's! Ik moest lachen om die telefooncel die min of meer in the middle of nowhere staat.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. schoon schoon schoon! Merci om me mee te nemen door je foto's!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. waaaaw. prachtige foto's en toch wel straf, hoor, om je hele avontuur te lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een inspirerende plek en wat een fantastisch foto's!
    15 jaar geleden las ik het boek van Derek Jarman en sindsdien wil ik er graag eens naartoe. Het wordt nu toch echt wel eens tijd!

    BeantwoordenVerwijderen