Oon

Vandaag is rood

2012-01-27T11:16:00.002+01:00

De dag begon met een rode ochtendschemering en ging over in een zonovergoten voormiddag. Wat is dat lang geleden. Dat mijn ramen nu overduidelijk archismerig zijn laat ik even niet aan mijn hart komen. Vanmorgen zag ik overal rode dingen.

* de rode kinderpantons * de 'nieuwe' Freitag van hier * een nieuw broodmandje * de tekening die ik ooit kreeg van Mus * het wijde t-shirt dat voor de smalle dochter steeds weer voor frustratie zorgt * het poppendekentje waarop ik ooit de koosnaam van de dochter 'borduurde' * de zelfgehaakte rode muts van vorig jaar die wellicht voor eeuwig in de kast zal blijven liggen * het koffieapparaat dat altijd voor een discussie zorgt, roze of rood? * de boordstof van hier die al weken mijn ogen uitsteekt en die ik maar niet verwerkt krijg

Vonden jullie het ook een mooie dag, vandaag?
Prettig weekend!

Het bloemenhemd

2012-01-25T17:27:00.000+01:00

Na de sterrenhemd, het bloemenhemd.
Beide zonen waren - in tegenstelling tot wat ik had gedacht - meteen gewonnen voor het stofje met de bloemen. Wat een geluk dat ik daar een aardige voorraad van in huis haalde. Verder doet het hoofd zeer en is het lijf moe, dus u zal het vandaag enkel met wat foto's moeten stellen.

Stilstaan is toch zoooo moeilijk...

9 + winnaars

2012-01-22T20:38:00.001+01:00

Negen jaar werd de oudste vandaag. Negen. Het besef slaat hard in. Ik word oud. De koppigheid waarmee hij 9 jaar geleden omstreeks dit uur ter wereld kwam is legendarisch. Het dreef ons geregeld tot wanhoop. Maar het afgelopen half jaar lijkt het tij te keren en hebben we een nog steeds vastberaden, maar toch al meer voor rede vatbaar kind.

De zoon - 1.40 meter, ondertussen, maar eigenlijk ook nog wel een beetje klein - houdt ook koppig vast aan vlaggen, taart met kaarsen, kaartjes, zingen, ballonnen en pakjes. Ik gunde het hem allemaal. Plus een lading vriendjes, die binnenkort ook tot de club van de negenjarigen behoren.

En na het feestgedruis koos de zoon de winnaars.

Stuur me een mailtje, winnaars. En aan alle andere deelnemers: bedankt voor jullie enthousiaste reacties. Volgende keer meer geluk.

Sterrengeluk

2012-01-19T13:49:00.000+01:00

De seizoenen nemen een loopje met ons. De herfst valt in de zomer, de zomer in de herfst en de lente pal in de winter. Althans, dat schreef ik vorige week. Deze week heb ik kloven in mijn vingers en een vel dat temperaturen van -1 ochottekes al niet meer gewoon is. Maar... als het tij weer keert, betekent dat dat de zomer er gegarandeerd sneller is dan gepland en ik ben niet - ik herhaal, niet - voorbereid. Als ik de kast van de jongste opentrek zie ik vooral t-shirts met te korte lange mouwen, te kleine hoofdopeningen en vooral te korte broeken.

Maar de zomer... dat zijn hemdjes. Véél hemdjes. Eigenlijk zijn hemdjes gewoon altijd een topkledingstuk. Ik probeer ze mijn jongens zo vaak mogelijk aan te trekken. Het koudehemdjeszweet dat me de laatste keer uitbrak is al opgedroogd en ook al past de zoon nog in zijn eerste exemplaren, de nood was hoog. De honger ook, na al die tricot. En toen de regen met bakken uit de hemel viel (lente, weet u nog?), stak dit ding plots in elkaar. Bijna zei ik 'in een wip', wat ietwat overdreven was, maar toch dicht bij de waarheid.

Het geluk was deze keer volledig aan mijn zij, want ook al deed ik er niet om, kijk eens hier:

Blue monday voorbij

2012-01-17T10:00:00.002+01:00

Blue Monday waren we gisteren, de dag waarop we ons - althans als we de wetenschap mogen geloven - het depressiefst zouden voelen. Da-aag feestvreugde! Da-aag cadeautjes! Da-aag feestdis en goed gezelschap. Voor velen helaas ook al: da-aag goede voornemens. Ge zoudt voor minder depressief worden.

De val van de goede voornemens, daar trap ik al jaren niet meer in. Nieuwe jaren worden even feestelijk ingezet zonder als mét. En toch, toen de jaarwende naderde bekroop mij het lichtelijk onaantrekkelijke, edoch tevens spannende gevoel dat ik klaar was voor een nieuw voornemen. Eentje dat mij zou helpen met mijn tanend lijf en wie weet ook wel een halt zou toeroepen aan die steeds verder oprukkende grijze haren. Ik zou een jaar geen (geraffineerde) suiker meer eten.
Ha, denkt u wellicht, dat houdt toch geen mens vol? Ik kwam tot rust in die laatste weken van 2011, geloof mij. De knoop doorgehakt at ik alles wat ik wou, als een langgerekt laatste avondmaal. We zijn blue monday gepasseerd zonder suiker, beter nog, zonder ook maar enige craving naar zoet. Misschien wel omdat het hoofd weet dat het mag, eens zondigen. Op verjaardagen, speciale feesten en gelegenheden waar ik sociaal zo gewrongen zit dat ik er niet onderuit kan. Het mag dus, maar het moet niet. En voorlopig is alles onder controle. En als ik het niet meer zie zitten, dan is er nog altijd dit. Op repeat. Keihard.

De vrijdag de 13e give-away

2012-01-13T18:23:00.001+01:00

Het hoeft niet altijd kommer en kwel te zijn op vrijdag de dertiende. Als u het geluk vandaag nog niet aan u zij had, dan maakt u tenminste wel kans op een prijsje. De succesratio ligt hoger dan als u met de Lotto zou spelen, dus waag uw kans!
Geen wereldschokkende nieuwigheden, maar basic dingen waar - hopelijk - iemand toch plezier aan zal beleven.

Ik kondigde het hier al aan, en bijgevolg kunnen jullie kiezen uit dit gamma. Laat in de commentaren maar horen naar welk motiefje je voorkeur uitgaat.

Ten tweede kan je het Sock Monkey boek winnen. Ik kreeg het doorgeschoven van deze sympathieke, maar zich nu uit de naad blokkende, deerne (*werpt een dikke duim haar richting uit). Wij zijn geen sockmonkeymensen. Zelfs de zoon hield het na 1 exemplaar al voor bekeken. Met ons aller goedkeuring en aanmoedingen indien gewenst, kunt u er wel mee aan de slag.

Tot slot kunt u dit kleine shirtje winnen. U kunt nog kiezen tussen een 62 en een 68.

Zo. Staat er u iet aan, laat dan een commentaar na. Volgen mag, dat versimpelt het u kunnen traceren na de uitslag, iets waar ik precies altijd problemen mee heb. Uw e-mail vermelden is uiteraard ook goed.
Voila. Simple comme bonjour. Nu is het aan u. Deelnemen kan t.e.m. zondag 22 januari. Dan zal de jarige zoon de namen trekken.

Smossen toegelaten

2012-01-11T18:52:00.002+01:00

Er zijn zo van die momenten dat ik, na het halen van deadlines en uitvoeren van verplichte nummertjes, nood heb aan iets onzinnigs. Iets wat compleet onnodig is, maar waar ik wel zin in heb. In mijn hoofd zit dat uiteraard in een wip in elkaar. Zo knipte ik op een avond 9 slabben. Fluitje van een cent. Toch? Alleen had ik het wisselen van garen - bweik - schromelijk over het hoofd gezien.

Niettemin, de (al dan niet toekomstige) baby's uit mijn vriendenkring zullen alweer in stijl kunnen smossen.

Maar eigenlijk, zo in de nieuwjaarsmaand, is het ook niet weer gewoon tijd dat we hier eens wat weggeven? Hm?

Het supercoole Ninjastofje, trouwens, is een ontwerp van de nog coolere madam Verbeelding en nog steeds te krijg in de webshop van Van Katoen.

Zelf maken? Zie hier.

Traffic tees

2012-01-07T19:51:00.000+01:00

De weken gaan voorbij en ik raak ondertussen zo bedreven in het ineenzetten van t-shirts dat ik er soms effenaf horendol van wordt. Maar bandwerk loont en het resultaat is bevredigend en dat is uiteindelijk het belangrijkst.

Tussen al dat bandwerk zit af en toe ook eens iets voor de kinderen. Of voor kinderen van iemand anders. Omdat er nu - en de eerstkomende maanden al evenmin - geen tijd is voor uitgebreide projecten à la kleren voor mezelf, jurkjes en oh boy, het langgevraagde hemd voor het Lief, houd ik me aan dingen die ik bijna met mijn ogen dicht kan maken. Niet altijd wat ik zou willen, maar hé, mijn tijd komt nog.

De zoon ging er met een halfafgewerkt shirt vandoor en besloot van de weeromstuit dat gekke moves wel zijn ding zijn.

Stof van bij Koekepeertje, Miss Tiggr en Mama Pluis.

Het moet wel liefde zijn. Een sprookje.

2012-01-04T14:48:00.002+01:00

Er was eens, in een land hier ver vandaan, een jongen die ik niet kende. En die mij - uiteraard - ook niet kende.
Op een dag ontdekte ik zijn gave en de bewondering groeide.
Tot hier het gewone verhaal, eenrichtingsverkeer, zoals het hoort te gaan.

Op een dag mailde die jongen mij vriendelijke woorden. En raakten we een beetje aan de praat. Later bereikte zijn pakje ongeschonden de overkant van het water. Zomaar, ongevraagd. Een mooi pakje bovendien. Met een inhoud waar ik nog altijd van moet glimlachen. Ook net voor kerst kreeg ik deze mooie prints. Voor de kinderen. Ik lach en vraag me af waar ik dat aan verdiend heb, mensen leren kennen die onbekenden zomaar dingen toesturen, gewoon omdat ze dat leuk vinden.

2011 was toch echt wel het jaar van de onbaatzuchtige mensen. Mensen die mij en mijn kinderen vaak van haar noch pluimen kennen en ons toch superblij maken. Bedankt aan iedereen die ons op die manier verwende. Het maakte ons hart telkens wat warmer en groter.

En hoe het sprookje afloopt... dat mag u er zelf bij fantaseren.

Ian werkt momenteel hard aan een webshop, zal dit jaar zijn goed hart nog duidelijker laten zien.
You're an amazing person, Ian. Let 2012 be your year. I wish you all the best with the studio and the shop!

Artwork by Ian Dutton

Oon & zoon & de iPhone

2012-01-02T10:42:00.001+01:00

We sloten het jaar af met een onverwacht cadeautje onder een denkbeeldige kerstboom. Voortaan kan ik mezelf rekenen tot de groep van mensen die altijd online kunnen zijn. Kunnen, zeg ik wel. De zoon van bijna 9 heeft namelijk ergens een ingebouwd alarmpje dat afgaat van zodra ik mijn handen uitsteek naar dat nieuwe kleinood. Trappelend van ongeduld staat hij naast me. "Mag ik nu, mama? Mag ik? Mag ik?" Geen idee wat hij ermee wil aanvangen, want er is amper iets op gedownload en al helemaal niets voor kindertjes. "Gewoon," zegt hij, "een beetje naar jouw mails kijken en eens op het internet. Dat is cool, mama. Jij bent cool." Que?

Zucht. Wat een wereld is dat toch voor die kinderen van nu? Met die kleine vingers gaat het vliegensvlug. Alles 1 klik van hen verwijderd. Met grote ogen kijkt hij mij aan als ik zeg dat we vroeger alles opzochten in een bibliotheek. Toen er geen computer was, geen gsm of gps. "Hoe deden jullie dat dan?" vraagt hij. Tja, hoe deden we dat dan? Anyone?

Ik ontdek mijn iPhone dus stiekem, of na bedtijd. Mezelf kennende raak ik er vast in no time aan verslaafd. En die verslaving verdiende wel een hoesje. Eentje om het nieuwe jaar goed in te zetten. Zacht en stevig. Met garantie op een krasvrij scherm.
En handmade, dat ook, uit restjes. Het doet pijn aan uw ogen, zegt u? Wacht dan maar tot u me met dit stofje ziet voorbijkomen...

De zoon kreeg mijn iPod toegeschoven, met een lading nieuwe muziekjes én een nieuw hoesje met de allerlaatste (p)oon(tje) labels. Tijd voor iets nieuws.

Lazy days pak voor luie vakantiedagen

2011-12-29T19:03:00.000+01:00

"En, veel plannen voor de vakantie?" vroeg men mij steevast de afgelopen weken. Ik antwoordde ontkennend, want buiten vriendin N. op logement, vriendjes van de kinderen op logement en wat peter&meterbezoekjes staat hier bitter weinig op het programma. Deze week ben ik ook even een alleenstaande moeder, dus we doen het lekker rustig aan. In mijn hoofd staat 'niet naaien' geprogrammeerd en dat brengt rust. Het hoéft niet per se, deze week. In plaats daarvan spelen we spelletjes, lezen we samen boeken, kijken we naar een film en kleuren we ons te pletter. En schooltje spelen, dat doen we ook. Kwestie van het toch niet te verleren.

Maar thuis zijn, dat is ook lang rondlopen in pyjama. Lang, als in de hele dag als het even kan. En dus zijn er véél pyjama's nodig. Deze was al een eindje zo goed als af. Vijf minuten naaien deed mijn dochter tevreden glimlachen. Het werd een overslagt-shirt, iets meisjesachtig, maar toch wat diep gedecolleteerd. Met de hand op het hart beloofde ze haar borstjes niet uit haar overslagshirt te laten floepen.

De stof was mijn allereerste tricootje, nog van voor er sprake was van overlock of tricothype, uiteraard hiervandaan. Van het restje maakte ik nog een babyshirtje. I ♥ boothalzen.
En Rosalie, ook nog steeds een beetje haar kindje, mocht uiteraard niet ontbreken.

All the way voor het nieuwe jaar

2011-12-24T14:40:00.000+01:00

"Hebben jullie geen foto als kerstkaartje?" vroeg mijn moeder deze week. Ze had het moeten weten, want sinds de 'ik zet mijn kinders op een kerstkaartje' traditie begon heb ik elk jaar mooi de andere kant opgekeken. Ik begrijp dat sommige mensen dat leuk vinden, maar ik zet liever wat tekst op een kaartje dan mijn kinderen. Een traditie die blijkbaar ook voorgoed is afgesloten.

Soit. Mijn kaartjes waren ook dit jaar gekochte of zelfgemaakte exemplaren met wat (meer of minder) tekst, the usual stuff, dus. Tot mijn kinderen zelf vroegen of ze alledrie op de foto mochten. Mét het bordje. (Nog steeds een hit, trouwens, Ilse.) En wat kunnen we in deze tijden beter op het bordje schrijven dan een wens?

Zoals u kunt zien had het nogal wat voeten in de aarde. De jongste net iets te ziek, de oudsten net iets te enthousiast. En voor 1 keer gaan we ook all the way. Alledrie in hetzelfde shirt. Dit is een unicum, geloof mij.

Bedankt voor al jullie lieve reacties dit jaar. We zien jullie hier graag volgend jaar even talrijk en enthousiast terug.

Een handdoek, zegt hij.Ge zult dat dragen, zeg ik.

2011-12-20T17:35:00.000+01:00

Een tijdje geleden kocht ik dit Metsola stofje bij de sympathiekste jongensstoffenwinkel in Nederland. Ik had de tractors al lang in mijn mandje zitten, maar toen ze zo sympathiek waren om een Van Katoen actie op het getouw te zetten, laadde ik mijn mandje nog wat voller en was dat klikken op 'verzenden' slechts een kwestie van seconden.

Het is een sponske, en de zoon keek aanvankelijk nogal bedenkelijk. Zijn exacte woorden: "Dat is gelijk een handdoek." Njet dus. Maar ha, moeders zijn volhardend en gepaaid met de belofte van een stevige knuffel en een kus - benieuwd hoe lang dat nog zal pakken - trok hij het toch aan. En wel voor 48 uur. Luie weekends, weetwel.

De spons van de broeken komt van bij Pauli. Een Leuvense stoffenwinkel waar ik - als ik mijn blogcollega's mag geloven - dringend eens naartoe moet. De voorraad is al serieus geslonken, want zoals u ziet maakte ik twee broeken bij 1 trui. Omdat de broeken steevast sneller, euh, wel, vuil zijn. Is dat bij uw driejarigen ook nog nodig, extra broeken?

Maar kijk, het kind heeft eens een deftige pyjama, en was daar doodcontent mee. How sweet life is at the age of three.

Alternatieve kerstversiering

2011-12-16T18:55:00.001+01:00

Kerstversiering is niet zo mijn ding. Een boom al helemaal niet. De boom opzetten en versieren is sinds enkele jaren volledig het departement van de kinderen. U kunt dus al denken hoe 'kunstig' die er uit ziet. Ik stel het boomzetten steevast altijd zo lang mogelijk uit en hij kan ook niet snel genoeg weg zijn. En net omdat ik niet zo'n boommens ben, investeer ik ook maar matig in kerstversiering. Denk 'plastic' en 'vilt', want ook dit jaar was het ding nog niet opgetuigd of er steeg al gejammer op wegens 'een gebroken ijspegel'. Tja.

Maar kijk, dit jaar maakten we de versiering zelf. Wellicht houdt die het ook maar een jaartje uit, maar dat geeft niet, want 25.000 andere Hama parels liggen al te wachten om warm te worden.

Naast de strijkparels mocht ook deze vilten slinger in de boom en verder een heleboel lichtjes.

Dit is wat we samen produceerden.

De productie van de dochter, die lak had aan kerstkleuren en duidelijk heel erg into hartjes is.

En dan een mottige foto van een mottige boom. Ja. I told ya.

Pakjestijd

2011-12-13T21:44:00.002+01:00

't Is pakjestijd. Alweer. Een tijd waar menig mens naar uitkijkt. Behalve ikzelf, zo lijkt het wel. Natuurlijk krijg ik ook wel eens graag een cadeautje, maar ook weer niet te vaak. Alleen al het uitzoeken van en verlangen naar een cadeautje is zo leuk. Soms nog leuker dan het hebben zelf.
Maar ja, soms kan je er niet onderuit. Dan vraagt men lijstjes. En weet ik zo op het eerste gezicht niets te schrijven. Sinds dit jaar is dat veranderd. Nu wijs ik lijstjesvragers onmiddellijk door naar mijn Pinterest bord. Mochten ze me nog niet goed kennen, dan is dat op die manier op slag verholpen.

Hier enkele favorieten, maar weet, in mijn hoofd is de lijst eindeloos.

1. Theekan Jansen+co 2. Boekenplank Presse Citron 3. Weegschaal Dille & Kamille 4. Coffee table Linde Hermans for Mooz
5. Transit brievenbus Centrifuge Design 6. Vilten krantenbak Muuto 7. Old news tijdschriftenbak Creatables 8. Don't Leave Me tabel Thomas Bentzen for Hay
9. Monthly Measure Calendar Sebastian Bergne 10. Coat rack Peter van de Water 11. Castle Logix Smart Games 12. Keukenwekker via House 8810
13. Kussens Mengsel 14. Melamine bekers Rice 15. Kinderstoelen van Robin Day via Winter's Moon 16. PlasmaCar voor iedereen van 2 tot 88 jaar
17. Komono watch 18. Ring Karen Kenniz 19. Boekenkast Jenk Design
20. Of misschien toch maar gewoon een bon uit mijn favoriete stoffenwinkel?

Aaaah, ik weet toch gewoon helemaal niet wat ik wil. Jullie wel? Wat zetten jullie met stip bovenaan je wishlist?

Mijn zieke zoon

2011-12-10T22:23:00.000+01:00

Je kleine lijf voelt warm. Je wangen rood. Dicht tegen me aan kruip je. Je rolt je in een bolletje en plakt je koortsige lijf tegen mijn koude. Je nestelt je in het holletje van mijn arm. Jij zoekt, het voelt vertrouwd. Je snuft, snurkt, snottert, snuffelt. Woorden die jouw geluid vatten, bestaan die wel? Ik vind er geen.
Je mag in het grote bed slapen, al een hele week lang. Het maakt je rustig. Ik schuif mijn arm onder je nek en til je hoofd op mijn schouder. Je warme voetjes zoeken hun weg tussen mijn dijen. Heen en weer gaan ze. Altijd. Flashback naar je babytijd. Je neus vlak bij mijn borst. Mijn koude hand neemt je zachte, blote voetje vast. Je trekt het weg en zoekt een warmer plekje. Opnieuw en opnieuw gaat het, tot mijn hand warm genoeg is en ik zachtjes met je kleine tenen speel. We zijn een, vannacht. Een hoopje warmte. Ik fluister: "Slaap zacht, kleine Felix," en schrik als je in je halfslaap antwoordt: "Slaap zacht, kleine mama."
Ik glimlach en kan niet slapen. Je wordt groot, kleintje, maar ziek ben je weer even mijn baby.

Kussen onder de kerstboom

2011-12-06T18:14:00.001+01:00

Neen, er staat nog geen boom, ook al hebben ze er al om gevraagd. Toch zijn er al pakjes. Of beter: een groot pak. Voor de zoon. Die nu al bijna barst van nieuwsgierigheid.

Het zat zo. Ruim een jaar geleden kocht ik 10 kussentjes bij Ikea (die toen blijkbaar slechts de helft kostten van nu, hm). Die bleven al die tijd hoogst onpraktisch in de kast gepropt. En vielen er gegarandeerd uit als ik net iets van die plank nodig had. Toen kwamen er stoffen. Mooie stoffen, van mijn favoriete jongens'manufacturer ' Riley Blake. Dit hemdje is nog steeds mijn absolute favoriet uit mijn hemdjesmaaksels. Het past nog nét. En toen kwam een portie moed. Een vrij hoofd. Zin. En op de dag dat het sintspeelgoed mijn kinderen een hele dag bezig hield, produceerde ik in het geniep een stapel kussenhoezen. Voor de leeshoek die ik hem al zo lang beloofd had.

Maar of hij er nu liever van gaat lezen?
Enthousiast doen over 'klassiekers' uit mijn tijd, zou dat helpen?
Ideeën voor 8 - o, excuseer - bijna 9-jarigen zijn ook altijd welkom.

De broek waar de dochter van achterover viel.

2011-12-04T16:13:00.000+01:00

Als er nog geen patent staat op het maken van te grote kledingstukken, dan ga ik dat eens aanvragen, denk ik. Ik lijk daar wel het alleenheersschap over te hebben. Als ik voor mijn jongste kinderen geen kledingstukken wil maken met patronen die eigenlijk bedoeld zijn voor kinderen die 6 maten kleiner zijn, dan moet ik steevast zwaar sleutelen aan het patroon.

Deze keer liet ik het Made patroon achterwege en ging resoluut voor dit Japans patroon. Helaas. Sakkert ende zucht. De 110 is voor de dochter van 110 nog steeds veel te wijd. En te kort. Pijpen verlengen: check.

Ik viel als een blok voor deze broek. De dochter viel ook achterover, maar dan van ontsteltenis. Zij? Een autobroek? Maar tijdens het maakproces draaide ze bij. Laat ons zeggen... vooral omdat ze dan haar rode laarsjes mocht aandoen, maar kom, ze zal hem dragen. Zegt ze. Ooit. Als ze nog wat gegroeid is.

De poep van de dochter zonder poep. Met een zakje dat doorloopt. Waarachtig.

Iemand een écht goed broekenpatroon voor dunne kindertjes? Of bestaat dat gewoon niet?

En nu ik toch aan het vragen ben... Kent iemand de oorzaak van witte strepen/kreuken op stof? (zie de lijn rechtsonder de knoop) Ik las er vorige week bij iemand over, maar ik weet niet meer bij wie. Laat staan dat ik de oplossing ken. Als u de magische formule kent, deel die dan met mij.

♥ kopjes + koffie ♥

2011-12-02T13:26:00.000+01:00

Als het handgemaakt, sober, en betaalbaar is, dan zijn we hier snel voor een portie design te vinden. Helaas gaan 'design' en 'betaalbaar' niet altijd hand in hand. Maar zoals u wel weet is design meer dan dan meubelen. Ook kleine dingen kunnen mijn hart een sprongetje laten maken. Iets kleins, zoals een kopje, bijvoorbeeld.

Voor kopjes heb ik ook een zwak. Guilty as charged. Yup. Mijn kopjeskast bestaat voornamelijk uit duo's, af en toe uit kwartetten. Als u hier komt eten, hebt u hoogstwaarschijnlijk bij het koffiegebeuren een andere kop dan uw buur. Niet goed voor bepaalde neurotische huisgenoten, maar kom, een tikkeltje nonchalance, dat is charmant.

Vorige zondag, op de Vitrine in Brugge, tikte ik deze beauties op de kop. Twee koppen van de hand van helen b.. Als ik nu zou gaan samenwonen, ik kocht dit als 'schoon servies'. Het design is sober, de tekeningen zijn grappig en lief. Kopjes met een ziel én een knipoog, elke ochtend bij de koffie. Als dat geen goed begin van de dag is.

U kunt helen b. hier vinden. Ga zeker eens kijken, ze heeft nog veel meer moois.

Fatal attraction

2011-11-28T21:19:00.000+01:00

Sommige samenwerkingen zijn schadelijk. U kunt zich daar vast wel iets bij voorstellen. In mijn geval is de samenwerking tussen Moulinsart en Delacre een regelrechte aanslag op mijn vetpercentage. Het tempo waarop ze samenwerken, dat is voor mij niet gezond. Waarom die kleurrijke blikken dozen nu ook vol moeten zitten met koek is mij een raadsel. Ik zou ze ook leeg kopen. Die kleuren, die klare lijn...

Ik ben al 25 jaar zwaar fan van Hergé, van zijn verhalen, zijn tekeningen, zijn kleuren. Zoveel herinneringen zijn verbonden met Hergé en Kuifje, er zat zelfs een thesis in over het onderwerp. Ik kan het dus niet laten om deze dozen in huis te halen. Mijn zoete zonde...

En u, hebt u ook zoiets waar u niet aan kan weerstaan? Wat u telkens weer in huis moet halen ook al weet je dat je het niet nodig hebt? Toe, zeg ja, en sus mijn geweten.

Oon in dertig vragen

2011-11-25T11:57:00.000+01:00

Ik had mij er tijdsgewijs inderdaad beter van af gemaakt met 10 nutteloze weetjes, maar zo eens in uw eigen hoofd grasduinen, dat strekt tot aanbevelen. U vraagt, wij draaien. Oon in dertig vragen.

1. Ge moogt mij altijd vertellen wat er zoal in uw potten pruttelt.
Om het met de woorden van Frieda Van Wijck te zeggen: "Ik kook niet, ik maak eten klaar." Mijn Lief zegt dat al jaren, en ik moet hem gelijk geven. Ik eet graag koude dingen. Boterhammen, fruit, slaatjes. Warm eten is alleen lekker als ik het niet zelf heb moeten klaarmaken.
Als ik 'kook', maak ik stoofpotjes. Op een georganiseerde manier alles bij elkaar gooien, eventueel aangevuld met bonen of linzen, that's my kind of cooking.

2. Waar zijn in België de meeste leuke kringloopwinkels per vierkante kilometer te vinden? En kun je daar in de buurt ook leuk logeren?
Volgens mij gegarandeerd in de driehoek Gent-Zottegem-Oudernaarde. En òf je daar gezellig kunt logeren!

3. Liselore wou wel eens een zat verhaal horen
Mijn zatte momenten waren niet zo memorabel. U wilt niet weten hoe ik mij voelde na te veel drank en Griekse sigaretten.
Op dat vlak, geen straffe stoten, helaas. Of toch niet dat ik mij kan herinneren. Ik was de oudste, de verantwoordelijke. Ahum. In het jaar dat ik veel verzette - 1e kan, uiteraard - zat ik vooral met mij Lief-to-be in mijn hoofd en als er nu 1 persoon was voor wie ik niet de zatte troela wou zijn...

4. Hoe vaak gaan uw kindertjes in bad?
Ik heb vuil kinders, beslist. Het hangt af van seizoen tot seizoen, van zwemles of niet, van goesting of niet, van kind tot kind. Mijn jongsten zouden bij momenten elke dag in bad gaat. De oudste moet ik soms met een tang vastnemen en in de badkamer droppen. Dus: minstens 1 keer per week. Soms meer, nooit minder. Zolang ze niet gaan stinken en hun haar er niet in slierten bijhangt schrob ik hun gladde kindervelletje niet te vaak.

5. Waarom daar een p tussen haakjes voor uw blognaam staat. Of hebt ge dat al eens ergens geëxpliceerd?
De uitleg staat al ergens in de commentaren, denk ik. Maar onder welke post? Toen de dochter een baby was noemde de zoon zij zus 'Oontje-Poontje'. Maar kijk, de (p) en de (tje) zijn weg. Oon wordt groot.

6. De namen van uw kinders. Gewoon, omdat ik hou van mooie namen.
Wat impliceert dat mijn kinders mooie namen hebben. Hoe subjectief is dat? Mijn kinderen hebben hier geen namen, al zult u ze wellicht toch vinden, als u goed zoekt. De oudste heeft een Bijbelse naam, de dochter een Keltische naam en de jongste een universele naam die bekt zowat elke Europese taal. Hier kan je zien met welke letters ze beginnen. U kunt gokken, als u wil. En misschien wint u dan wel iets. Mja. Maar! Ge moogt niet meedoen als ge mij kent. En kennen is hier zeer relatief, peoples.

7. Tantehilde wou wel eens een onverwachtte foto zien in uw huis, met echt veel rommel en bazaar, en of uw sjakosj in t echt wel zo netjes is vanbinnen.
Mijn huis is soms een stort. Excuus, mijn huis is vaak een stort. Ik vecht dagelijks tegen troep op het aanrecht, rondslingerende (en ik vermoed zich stiekem voortplantende) sokken, tegen Playmobilmunten, strijkparels, kostbare kiezelsteentjes en eigenlijk ben ik al blij als ik tegen 's avonds de ontbijttafel kruimelvrij heb.
Komt gij nekeer af, Tante Hilde.

En mijn tas? Dat is meestal deze en ziet er zo uit. Gewoon een beetje vanalles, niet veel, maar altijd té veel om op tijd bij die telefoon te zijn.

8. Draag je een bril? Ik stel me jou altijd met een bril voor en ik zou begot niet weten waarom.
Ik weet waarom. Kijk hier maar. Ja, dus.

9. .tonbouton wou vooral eens weten van welke kleur ik ongemakkelijk word.
Geen idee? Laat ons zeggen dat ik niets heb met het rode/roze/paarse kleurenpallet. Ik word ook niet wild van bruintinten. Van bepaalde bruingetinte dingen word ik wel eens ongemakkelijk, ja. Vooral als je die uit je kind ziet komen terwijl je in de file staat. Fun!

10. Maar waar heb je toch al die naaikennis geleerd? School, cursus?
En hoe lukt het je toch om met een jong gezin zoveel moois te maken. Misschien maar 4 uurtjes slaap nodig per nacht?
Oon is autodidact. Maar... Oon kent haar weg op het internet. Oon zit in een naaiclub (al babbelt ze veel meer dan ze naait, niettemin, netwerken, het is ook beneficial voor vrouwen). Oon heeft de beste naaimaatjes ter wereld. Dat helpt allemaal.
Oon werkt halftijds. Officieel toch. De realiteit is vaak anders. Maar ook dat helpt om toch iets van extra tijd te vinden. Oon overleeft geen week met 4 uur slaap per nacht, laat dat duidelijk wezen.

11. HansDeZwans zei
Euh, welke schoenmaat heb je, hoelang draag je je ondergoed, val je weleens in slaap op je werk, hoelang lig je in bad, heb je geheimen voor je man, ...
39 - 1 dag - nee - 0 minuten - nee (kom, geen belangrijke, nu goed?)

12. Wat deed je in je vrije tijd voor het blog- en naaitijdperk.
Met stip op 1: sporten! Met lezen op de tweede plaats.

13. Heb je geen rare gewoontes?
Geen idee. Of niemand heeft me er durven op aanspreken. Hm, even denken. Als ik droge lippen heb, pulk ik daar de velletjes af. Zo. Vreemd genoeg?

14. Waar ben je als de dood voor als je het ziet/voelt/nog maar aan denkt?
Dat mijn kinderen de straat gaan uitlopen, dwars over de drukke steenweg, en dat ze voor mijn ogen opgeschept worden, door de lucht vliegen en dan 'plop' tegen de grond gaan. Dromen, times hundred. Bah.

15. Wat doe je van werk?
Ik werk op het secretariaat van de beroepsvereniging van 'een' paramedisch beroep. Ge moogt zelf uitzoeken welk. Kwestie van geen naaihotline in het leven te roepen.

16. Wat is je ultieme droomjob?
Absolutely no idea. Mijn huidige job komt stilaan in de buurt, maar ik weet niet of het haalbaar is binnen wat ik doe.

17. Hoe ziet jouw meest ultieme droomwoning er uit?
Google Stephane Beel voor de buitenkant en kijk hier voor de binnenkant.

18. Hoeveel verdien je?
Genoeg om van te leven. Genoeg om halftijds te kunnen werken. Genoeg om tijd te kopen voor mezelf en mijn gezin.

19. Ben je echt vriendinnetjes met de andere naaimama's in blogland? Zit daar soms een beetje concurrentie à la "wie schrijft de leukste post"?
Yep! Niet met iedereen, uiteraard. Concurrentie? Hm, in het begin misschien, maar nu niet meer. Hoop ik.

20. Wie is je favoriete blogger/blogster?
Dat is echt wel dé allermoeilijkste vraag. Ik heb een hele lading favorieten, hier kan je ze zien per categorie. Bovenaan de linkersidebar zie je elke maand drie 'nieuwe' favorieten, die dan telkens doorschuiven naar de links pagina.

21. Waar voel je je nog altijd schuldig over?
zie 23

22. Wat is je grootste uitgave ooit geweest (uitgezonderd huis/auto)?
Zo off the top of my head: onze designmeubelen. Maar absoluut elke cent waard.

23. Tess zei
Wanneer heb je je voor het laatst écht geschaamd? Als in, uit het toilet komen en niet merken dat uw rok half in uw onderbroek zit.
Tien jaar geleden, toen er een jongen op mijn motorkap lag. Het was donker, het regende, en ik keek heel geconcentreerd naar die brommer die snel naderde. En toen had ik die fietser niet gezien. Ik wilde net een straat uitrijden, dus reed gelukkig heel traag. De jongen had niets, op een pijnlijke knie en een gescheurde broek na. Ik denk er nog vaak aan. Ik denk niet dat ik mij ooit harder en langer geschaamd heb dan om dit.

24. Aan welke eigenschappen van de mensen rondom jou kan je je ongelooflijk ergeren?
Aan traagheid, niet op tijd komen, nonchalant zijn in afspraken en daden.

25. Wie zou je graag eens een djoef op zijn muil geven?
De 'andere kant van de lijn' bij Telenet, Nuon, Proximus, de Post,... die mij pas in oktober 2042 kan geven wat ik nù wil en die mij gegarandeerd meer wil laten betalen voor iets wat ik eigenlijk niet nodig heb.

26. Wat zijn je mindere kantjes?
Dat zou je vooral aan mijn Lief moeten vragen. Ik vrees dat ik te weinig geduld heb en dat ik me veel te snel erger. But on the other hand, ik vergeet ongelofelijk snel, wat wel eens handig kan zijn.

27. Blog je nog even graag als in het begin? Of voelt het soms als een verplichting?
Het is nog leuker dan in het begin! Maar niet altijd. Soms heb ik geen zin in wachten op de juiste lichtinval, in kindertjes paaien, in Photoshoppen, in teksten schrijven. Gelukkig komt dat niet zo vaak voor.

28. Waar ben je bang voor? Muizen/spinnen/olifanten/...?
Voor kinderen in het verkeer, voor kinderen + onbekende honden, voor kinderen + onbewaakt water. In het kort: voor alles wat de kwetsbaarheid van mijn kinderen aantast.

29. nina zei
Hoe kan het toch dat jullie Vlaamse vrouwen allemaal zo goed kunnen naaien?
Het is vast iets genetisch. Really, geen idee. Misschien omdat we goed omringd zijn door moeders, scholen, vrienden?

30. mama van vijf zei
Sebiet gaat ge er 20 kunnen opschrijven. Ik ga voor je creatieve oplossingen, die elke moeder wel vindt, om dagelijkse beslommeringen op te lossen. Ik kan er maar van leren :-)
Mag ik nu mijn joker inzetten?

De Jurk voor Stoere Meisjes

2011-11-22T19:00:00.001+01:00

Er zijn zo van de weken die je beter zo snel mogelijk vergeet. Vorige week was er zo een. De vrije momenten waren op 1 hand te tellen, we leefden naast elkaar, van babysit naar babysit, van deadline naar deadline en eindigden in het ziekenhuis.

Er zijn ook van die dingen die je beter niet vergeet. Dat dé peuterjurk een zusje heeft, bijvoorbeeld. De Jurk voor Stoere Meisjes. Dat is best het onthouden waard. Zeker als je geen peuters meer hebt en dus al maanden nagelbijtend wacht op 'het patroon'. Riet, Annamarieke en ondergetekende sloegen virtueel de handen in elkaar en daar kwam deze versie uit voort. Licht en zomers. God, wat verlang ik alweer tot de winter voorbij is. Tegen dat gevoel kan zelfs geen groene broek op.

Met deze versie lanceert Van Katoen officieel haar volgende patroon. Voor een luttele 5 euro krijgt u het jurkjespatroon in 5 maten, van 104 tot 128, vergezeld van een - zoals steeds - kleurrijk geïllustreerde werkbeschrijving van de hand van de ontwerpster zelve. Naast deze rijkdom, hebt u ook nog de keus uit twee rugsluitingen. De bekende versie met de 'kontflap' of de nieuwe, eenvoudige versie met een knoopje, zoals u hier ziet.

Wat meer is, deze fijne stoffenwinkel doet mee haar duit in het Van Katoen zakje. Voor elke stoffenaankoop t.e.m 5 december schenkt Annamarieke 10% van het aankoopbedrag aan Van Katoen. Vul eenvoudigweg de code Van Katoen in. Als dat geen reden is om jezelf van een Sinterklaascadeautje te voorzien.

Noot:
De 'blom' is niet inbegrepen in het patroon. Die is van de hand van deze straffe madam en vind je terug bij de handleidingen.
De haarband is een eigen creatie.

#SYTYCD

2011-11-21T09:27:00.004+01:00

Ik ben jaloers. Echt. Jaloers. Op mensen die kunnen dansen. Kunnen dansen zoals de deelnemers van So You Think You Can Dance.
Vorige zondag, toen ik wachtte tot het Lief thuiskwam van zijn late shift, kwam ik al zappend SYTYCD tegen. Ik kijk amper tv, kijk nooit VTM en al helemaal niet naar reality dingen. En toch, het trok me zo hard aan dat ik de hele week uitkeek naar zondagavond. Man, man, man, ik wil kunnen dansen. Misschien in een ander leven of zo.

Hebt u dat ook?

Elk jaar een groene broek.

2011-11-14T19:29:00.001+01:00

Ofte, never change a winning team. Maar eh, 'elk jaar een groene broek', dat wordt zowat mijn credo, denk ik. Trouwens, hebt u dat eigenlijk ook, dat je elk kind associeert met een kleur? De oudste droeg als peuter heel veel blauw, maar neigt nu meer naar rood of groen. De dochter, die is als een regenboog, daar is geen kleur mee te associëren. Maar de jongste, die is dus keihard groen en oranje. Zou dat nog veranderen?

Enfin, de groene broek dus. De opmerkelijkste broekpassage van de afgelopen maanden was wel zeker deze. Gelukkig had ik de stof ook ingeslagen. In drie kleuren dan nog. Ik heb mijn lesje wel geleerd. Hier moet je rap zijn.
Ik maakte er iets kleins uit, maar hield nog genoeg over voor broeken. Mijn voorzienige zelf had deze keer de vinger niet op de knip gehouden.

Na mijn gemopper over de eerste versie van de groene broek, produceerde ik vorig jaar nog een tweede versie en hoewel mijn kleintjes echt wel klein zijn (toch volgens de curves van ons aller K&G) zijn ze echt wel uit hun kleren gegroeid. Een nieuwe groene broek drong zich dus op, dat spreekt.

Na de olifantenbroek bestelde de zoon de autobroek, mét twee zakken. In de favoriete pullekeswinkel vond ik een prachtige pull, enkel verkrijgbaar in babymaten. Maar guess what, mijn zoon met maat 98 past perfect in een maat 80 (wellicht verkeerd gemerkt).

En content dat hij was, mijn groentje!

Letters in steen

2011-11-12T10:58:00.002+01:00

In een ver verleden was ik zwaar gefascineerd door letters. Onder invloed van het Lief dompelde ik me ooit onder in de kunst van de kalligrafie. Dat lukte aardig. Maar wat me nòg meer kon begeesteren waren letterkappers. In de tweede helft van de jaren `90 schuimden het Lief en ik samen verschillende tentoonstellingen en winkels af. We lieten ook zelf stenen kappen, de clichés als onze namen en die van de kinderen.

Hét hoogtepunt van die periode was wellicht onze trouwdag, toen we onze eeuwige trouw beloofden op een ongewone plek, in deze prachtige winkel en foto's namen in het huis van Jan Broes. En toen werd het stil rond de letters, maar de liefde bleef latent aanwezig en kwam weer helemaal terug toen ik de Letterwebshop zag. En toen stond hier plots een oogverblindend witte steen.

Zijdezacht met strak gekapte letters en een toepasselijke tekst. Denk ogen dicht, voelen en genieten. Van een steen, dat kan, ja. Niets is te gek als het om schoonheid gaat.

Maud van de Letterwebshop kreeg in 1993 het letterkapvirus te pakken en tovert sindsdien de mooiste kunstwerken uit haar handen. Op haar website vind je naast grote en kleine stenen ook kaartjes met mooie teksten. Mauds website vind je hier, de winkel hier.

Wil je ook kans maken op een steen? Elke maand geeft Letterwebshop een steen weg. Wie niet waagt...

Hulp bij olifantengevallen

2011-11-09T14:22:00.003+01:00

Goed uitgerust en met een hoofd vol plannen kwam ik terug van vakantie. De zin zat er goed in, én de jongste had dringend broeken nodig. Als basis nam ik de flat front pants van Made, haalde een stuk eraf, versmalde de pijpen, legde er plooien in, bevestigde een tailleband met verstelbare elastiek erin en zette er een zakje op. Het noopte het Lief zelfs tot de uitspraak: "Waarom gebruik jij eigenlijk een patroon als je er toch ongeveer alles aan verandert?".

Maar dat zakje... daar was de zoon zwaar fan van. "Maar waarom maar 1 zakje, mama?" Awel zoon, omdat ik - na het flitsend gemak van het ineenzetten van de broek - mijn hoofd zwaar heb moeten pijnigen over de positie van de zak. U kunt zien, de tekening loopt niet door. Ik had nochtans deze goede uitleg gelezen, maar, in my defence, het ding moest af. Beloofd is beloofd, en u weet ook dat driejarigen niet altijd te paaien zijn met 'morgen'.

Dé hamvraag is dan ook: hoe positioneer ik een achterzak? Ten opzichte van de tailleband? Van de achternaad? De zijnaad? Of zo'n beetje optgoedkomenduit?
En kàn je bij een broek eigenlijk àlles laten doorlopen? Ik ondernam een poging om de tekening langs de zijnaad te laten doorlopen, maar dan kwam dat op de binnennaad of voor- of achternaad dan weer niet uit. Kàn dat überhaupt?

De zoon liet het in elk geval niet aan zijn hart komen en gaf meteen opdracht voor de volgende broek. "Met twéé zakken, hé, mam?" Ja, jong, ja.

Herinnert u zich deze versie nog? Het blauwe stofje is nog altijd te verkrijgen bij Vermiljoen, maar de voorraad is beperkt. Haast u!

Wat men naaisgewijs kan produceren op 72 uur als de omstandigheden meezitten.

2011-11-07T18:16:00.003+01:00

U dacht misschien: "Dat wordt niets," toen ik u mijn plannen toonde. Edoch. In die korte tijd produceerde ik:

* 2 kleutert-shirts, voor O. en O.
* 3 baby t-shirts, voor S. en N. en E.
* 2 sponsen slabben voor ?
* 18 toile cirée slabben

De actualiteit schoot erbij in, dat spreekt.

De vakantie, die korte 72 uur, was heel ontspannend. Onder 'ideale omstandigheden' mag u het volgende verstaan:

* 3 uur per dag zwemmen (oude liefde roest niet, vooral niet in een privé-zwembad)
* 1 uur per dag tafelen (door kinders die willen zwemmen van zodra u uw laatste hap nog halverwege uw slokdarm zit)
* 5 uur per dag naaien (en ook volop zin hebben, ha!)
* 12 uur per dag slapen (wat kan daar tegenop?)
* 2 uur per dag nietsen/wandelen/spelen/kinderen in bed steken (relax!)

maar bovenal - met dank aan mijn geweldige schoonouders - 0 uur per dag huishouden. Dat ik daarna 2 dagen lang 100 machines per dag draaide, dat vergeet ik even.

En ook biais vergeet ik met plezier even. 35 meter op 72 uur was meer dan genoeg. Kunt u geloven dat ik zelfs in mijn dromen biais aannaaide? Maar de naaigoesting is weer helemaal terug. Mijn huishouden schiet er een ietsiepietsie bij in, maar het voelt weer goed. Ook met een vol en moe hoofd.

Communieoutfit, plan B

2011-11-05T15:18:00.000+01:00

Het zit zo. Oon ♥ cardigans (of golfjes, zo u wil). En bijgevolg haar dochter ook. Die dochter heeft een collectie om u tegen te zeggen. Allemaal netjes op een kapstok in de kast, naast de rokjes. Yummie, die kast kan haar. Instant vrolijkheid, iedere morgen.

Nu koop ik eigenlijk best wel vaak iets op de groei. Zo ook tijdens de laatste solden. Nooit op dag 1, eerder op dag 25 of zo. De restjes. Perfect. I can live with the restjes. Geen ellebogenwerk, geen foute impulsaankopen, en ik doe ook nooit aan prospectie, dus ik weet niet wat ik mis op dag 1. Alweer wat stress uitgespaard. Oef.

Zo kocht ik dus een hele resem cardigannekes waaronder een in een soort muntgroen. Zo'n soortement groen waar dochter niets van in haar kast had hangen, en waarover te discussiëren viel of het haar überhaupt wel zou staan.
Op de voorlaatste dag kocht ik schoenen. Niet mijn kleur, wel dat van de dochter, maar goed als 'extra paar'.
Toen bestelde ik een stofje dat de dochter mooi vond en toen ik het in mijn handen had, vielen alle stukken in elkaar. Het pulleke, de schoenen, de rok. Een plaatje.

Zo tegen het einde van de zomervakantie hadden we drie te grote kledingstukken. Als communieoutfit, plan A, niet slaagt, dan wordt het dit maar. Alweer wat stress gespaard. En lukt plan A, dan wordt het maar haar 1 septemberoutfit. Voor 2012. Zo chill.

En zag u dat? Mijn dochter wil haar haar nu in een dot. Als een ballerina. Ze ziet er zo frêle uit. Maar ook om op te vreten. Jaja.

Ik ga op reis en ik neem mee...

2011-11-01T09:04:00.000+01:00

... wat bezighouding in de vorm van geknipte projecten. Meer bepaald:

✂ 25 toile cirée slabben
✂ 2 sponsen slabben
✂ 4 baby t-shirts
✂ 2 kleuter t-shirt
✂ een 7-tal baby t-shirts, goed verborgen in de enveloppen

en uiteraard ook nog wat stof voor 't geval ik tekort zou hebben.
En de actualiteit van de afgelopen week, die mag ook mee, ja.

Hm, goed zot, lijkt me. U kunt nu gokken hoeveel ik daarvan zal afgewerkt hebben tegen het einde van de week.

Herontdek het kind in u met HeyHey Colors

2011-10-30T13:38:00.001+01:00

Hebt u ook een stiekem lijstje van redenen waarom u graag nog even klein zou willen zijn? Ongeneerd in korte broek lopen? Legokastelen bouwen? Slurpen aan een rietje? Uw buurjongen eens een klap verkopen? Sinds kort kunt u er eentje bijschrijven op uw lijst. Digitaal kleuren. Okee, dat bestond niet in uwen tijd, maar we doen niet moeilijk. Kleuren, doet u dat überhaupt nog? Ik dacht het niet. Kijk, vanaf nu is dat weer volop gepermitteerd, want kleuren op een cool speeltje als de iPad, daar kan niemand iets op tegen hebben.

The Magic Trio, Bue the Warrior, Pieter en Stefan staken hun koppen bij elkaar, flasbackten naar hun kindertijd en spawneden geen monster, maar een vrolijke color splash, genaamd HeyHey Colors. Ziet al die kleine lieve beestjes. Die frisse kleuren! Denk creativiteit! Voor een schamele €2,39 euro kunt u uw kroost uren zoet houden. Updates included. Hoe fijn is dat niet?

HeyHey Colors is er voor kinderen tot ongeveer 6 jaar, maar kan zeker ook door uw 2-jarige worden gebruikt. Wedden dat daar nog veel kunstiger resultaten uit voortkomen? Door de drie kleurmodes kunnen uw kleine artiesten volgens hun eigen mogelijkheden uitdrukking geven aan hun fantasie.

Maar iPads en kinderpollekes, zegt u, dat gaat niet samen. Ach kom nu, ook uw gebroed moet mee met zijn tijd. Ze tappen, swipen, pinchen en scrollen dat het een lieve lust is. Dat was u vast nog niet ontgaan. Uw kinders gaan daar mee weg zijn nog voor u 'Hey Hey' hebt kunnen zeggen. Wedden?

HeyHey Colors is te verkrijgen via iTunes en te volgen op Facebook of hun website.

Het dubbele niet-feest

2011-10-26T19:11:00.000+02:00

Mijn Lief zal eeuwig mijn Lief blijven. Zo. Het staat er. Zwart op wit. Geen terugkrabbelen mogelijk. Al vijftien jaar mijn Lief. Vijftien, begot, wat een kindje was ik toen nog.

Naast die vijftien jaar samen gaan we recent ook al 10 jaar als elkanders wederhelften door het leven. Wij zijn getrouwd, ja. En petit comité, op onze manier, maar echt 'geringd' gelijk de duiven. Die komen ook altijd naar huis terug.

Het was dus dubbel feest. Maar druk bezette mensen gelijk wij hebben daar dus geen tijd voor. Dat maken we binnenkort goed. Even geen werk, geen school, geen stage, geen vroeges en lates, geen briefjes op tafel, geen duizend keer bellen om af te spreken, maar evenzeer geen IJverige Wijven, geen blog, geen Van Katoen. Alleen maar rust, wandelen, zwemmen, lezen, naaien en de kroost entertainen. Aaaa...

Voor dit reed ik vandaag speciaal naar de Hema en kocht er nog wat meligheid bij. Koffiekoppen om de uitdeinende collectie nog wat te laten aangroeien. Oon needs fluo, ik zei het al.

Een streepje bloot voor Van Katoen

2011-10-24T18:00:00.003+02:00

Als u mij een jaar geleden had gezegd dat ik mijn kinderen nog van zelfgemaakt ondergoed zou voorzien, dan had ik eens ostentatief met mijn ogen gerold. En het vervolgens keihard op een lachen gezet. Maar toen ontdekten we en masse de zaligheid van tricot. Het kan dus verkeren...

Slipjes en boxers zijn ideaal als restjesprojecten, net omdat ze niet zoveel stof vragen. Hier gebruikte ik de rest van mijn meter stof, hier recycleerde ik oude kindert-shirts.

Er was veel vraag naar, naar die ondergoedpatronen. U was zo enthousiast dat ons vermoeden alleen maar gestaafd werd: het Van Katoen ondergoed zou een topper worden!

De zoon had wat zachte dwang nodig om zijn derrière te tonen, maar eens gestart ontpopte hij zich weer tot showbeest eerste klas.

Bent u ook gebeten door tricot, dan vindt u hier waar leuke stoffen kunt kopen. Wilt u naast je aankoop van het Van Katoen patroon het project van Annick for Kenya nog verder steunen, rep u dan naar Stoere Jongensstoffen. Vanaf vandaag tot 20 november gaat 10% van elke bestelling naar Van Katoen. Vergeet niet om daarbij de code 'Van Katoen' in te geven in uw bestelformulier. Na Vlaanderen gaat nu ook Nederland overstag voor ons initiatief!

Dit is uw kans. Uw enige.

2011-10-21T09:00:00.002+02:00

Drie keer werd ik getagd, de afgelopen weken. Hoewel dit in mijn begindagen op het web op gejuich werd onthaald, zaaide dit nu volop tweespalt in mijn lijf. 'Afblijven,' zegt mijn hoofd. 'Voel u toch gecharmeerd,' zegt het hart. Het wordt nooit duidelijk wie er wint. Is er überhaupt iets uit mijn met fait divers bezaaide leven waar ook maar iemand zit op te wachten? Dilemma.

Het scenario van de afgelopen weken ging als volgt. De eerste keer excuseerde ik mij. De tweede lapte ik mezelf erbij door mijn grote mond en de derde keer... durf ik niet meer anders dan overstag te gaan.

Mijn mede-IJverige-Wijven madammen hebben zich in beperkte kring al laten verleiden tot enige uitlatingen met een hoog 'persoonlijk' gehalte, en zijn erop gebrand ondergetekende enkele gênante verhalen of bekentenissen van ongehoorde bezigheden te ontfutselen. Mijn brein draait bijgevolg al overuren op zoek naar sappige verhalen om mijn grijze leven met wat meer blingbling te omkaderen. Al moet u uiteraard nooit geloven wat u op het web leest. Maar dat doet u vast niet.

Maar in plaats van u lastig te vallen met 10 dingen die u eigenlijk toch niet wil weten over mij, zeg mij eens: waar bent u nieuwsgierig naar? Wat durfde u nog niet te vragen, maar had u altijd al willen weten

Streelzachte CeTho voor blote lijfjes

2011-10-19T16:31:00.000+02:00

Ik moet nog leren. Nog heel veel leren. Momenteel moet ik vooral leren dat Japanners grote mensen zijn. En dat onthouden. Hier ging ik namelijk al eens serieus de mist in en ook bij poging twee bleek dat ze me weer op het verkeerde been hadden gezet.

Het zat namelijk zo. Ik had een metertje van die streelzachte, ecologische tricot van CeTho van bij dé Nederlandse tricotwebwinkel die elke jongensmoeder bij haar favorieten moet hebben staan: Stoere jongensstoffen. Die CeTho, die ziet er niet alleen vrolijk uit, die voelt werkelijk zo zacht dat ik me kan voorstellen dat je die nooit meer uit wil. Ideaal voor blote babylijfjes. Verstoken van blote babylijfjes, koos ik een project voor de kleinste in huis. En toen staken de Japanners stokken in de wielen. Ik maakte een maat 98. Mooi op het lijf van de zoon. Dacht ik. Want toen het ding half in elkaar zat, bleek dat de dochter haar fijne lijf er ook nog wel in zou kunnen hullen. En zo verschoof het een kast. Dochter blij.

En toen diende er zich een baby aan. Hoera! Twee eigenlijk, maar omdat kleine S. nog even in een kastje moet blijven dat zijn lijfje lekker warm houdt, werd het een shirtje voor baby C. Uiteraard krijgt kleine S. krijgt er ook eentje. En dat allemaal uit 1 meter.

Het enige 'nadeel' van die stof is dat ze niet zo stevig geweven is als bijvoorbeeld Znok en wellicht daardoor iets makkelijker golft. Ben je een beginnend tricotnaaister, bespaar je dan de frustratie en ga eerst voor stevige tricot. Voor de rest, niets dan lof!

Bij Stoere jongensstoffen vind je trouwens nog meer moois. Tricotstoffen van Znok, JNY, CeTho en Stromming en waarlijk oogstrelende - en vooral mijn ogen uitstekende - spons van Metsola. En knielappen! Als dat geen echte jongenssite is.

En speciaal voor ons, Belgen hebben zij nu hun verzendingskosten verlaagd. Brievenbuspost (tot ongeveer 1 meter) kost €4,60 en pakketpost altijd €6. Vanaf €75 worden er geen verzendingskosten meer gerekend. Dus, waar wacht u nog op? Off you go!

Stoppen?

2011-10-14T12:33:00.000+02:00

Toen dacht ik dat het niet lang meer ging duren. Toch rekte hij het nog anderhalf jaar. 12 oktober 2011. Een memorabele dag. Een dag die mijn persoonlijke geschiedenisboek zal ingaan als de dag dat ik geen kinderen meer aan de borst had. Een dag vol gemengde gevoelens. Een dag van huilbuien bij de zoon en prikkende tranen en kroppen in de keel bij mij. Maar het moest. Echt. Na 3 jaar en 5 maand en 75 maanden in totaal is het genoeg geweest. Denk ik. Want het voelt zo wreed, mijn zoon iets ontzeggen wat hij zo graag ziet. Wat ons allebei plezier doet. Waarbij we tijd maken voor elkaar. En toch...

Soms lijkt hij het te vergeten. Even. Maar dan kijken die hondenoogjes me weer aan. Wellen de tranen weer op. Moet ik van een hart een steen maken. Ik twijfel zo hard. Ik als ik eerlijk ben, dan mis ik dat slappe lijfje in mijn armen. Die oogjes die bijna dichtvallen, die kriebelende handjes, dat gewrikkel en gecharmeer. Borstjesmelk is naar het schijnt het allerlekkerste van de hele wereld. Toch voor mijn zoon. Wat te doen?

Waarom bloggen zo verdraaid leuk is.

2011-10-11T19:20:00.001+02:00

Waarom ik ooit met een blog begon? Wilt u geloven dat ik dat eigenlijk niet meer weet? Ik wilde heel graag naaien, dat wel. Maar waarom ik dat per sé moest tonen? De afgelopen 16 maanden waren behoorlijk heftig. Ik leerde een oude kant van mezelf kennen, heel veel nieuwe mensen, werd soms gek van al die inspiratie, al die plannen en - uiteraard - altijd te weinig tijd. Ik deed van swap en geef-weg, maar het leukst van al was toch jullie appreciatie in de vorm van commentaren. Dank je wel!

Met stip op twee staan de 'zomaar-in-de-schoot-geworpen-cadeaus'. Dat bestaat in blogland. O ja. Je blogt over wat je mooi vindt en dan, plots, is er iemand die zegt: "Oh, dat ligt hier toch maar en jij vindt dat mooi? Ik stuur het je op." Een beetje zoals mijn schoonmoeder, maar dan maal 100. Uw hart zou van minder een sprongetje maken, niet?

U herinnert zich deze vast nog wel. Maar die mooie auto's aan mijn muur waren niet het einde. Enige tijd later pinde ik toevallig deze fantastische notebook, waarop ik prompt een exemplaar werd beloofd. Notities maken op muren. How cool is that? Bedankt, Celestine!
(Als je er ook een wil, je kan hem hier krijgen.)

En daarvoor verhuisde dit exemplaar al van een onbekende boekenkast naar mijn nachtkastje. Ik word er nog elke avond blij van. Herinneringen ophalen met het Lief, en na de knip van het nachtlampje verder dromen over lang vervlogen tijden. Dikke merci!

Ook zij kent mij al een beetje en stuurde een ieniemienie boekje op. Orla Kiely, die weet ik inderdaad te smaken. Bedankt, Hella!

En zij, zij is er ook eentje naar mijn hart. Ze beloofde me haar oude Freitag, wat voor ons allebei veel betekende. Ik zal er goed voor zorgen, meid. Roep maar als ik je de geur van het zeil in een flesje moet opsturen.

Dat maakt alle uren naaien, schrijven, fotograferen en photoshoppen meer dan de moeite waard. Of dacht u dat ik dat werkelijk al-tijd met de glimlach deed?

En o ja, als u toevallig een setje van deze stoelen op uw zolder hebt staan, ik ben kandidaat.

De pyjama van overal

2011-10-09T16:07:00.001+02:00

Mijn oudste jong groeit hard. In de zomer valt dat niet op, want zijn shorts en t-shirt met korte mouwen gaan pakweg al drie jaar mee. Voor hem kocht ik de afgelopen maanden in verschillende etappes Moon Kidsstore leeg. Als u daar nog nooit van gehoord heb, rep u, voor het allemaal weg is. Ik smelt voor Zorra Perron, voor Finger in the nose, voor Kidscase, voor Marcel de Bruxelles. Dat kost een aardige duit, maar als ze 8 zijn, dan gaat dat al een eind mee. En blijkbaar heb ik een zwak voor rood.

Maar hoe 'cool' die van 8 dat ook vinden, die hemdjes, soms, ja soms willen zelfs zij in Znok rondlopen. Ik kijk dan eens bedenkelijk. En hij kijkt dan bedenkelijk terug, beseffend dat dat misschien toch niet helemaal voor zijn leeftijd is. Je had zijn ogen moeten zien blinken toen ik voorstelde om er een pyjama van te maken. De pyjama's van vorige winter kunnen zijn uitgerokken ledematen namelijk niet langer herbergen. De nood was dus hoog.

En dus zochten we samen wat stoffen uit. De beertjes van Znok, dikke blauwe tricot van In den Beer, spons van Pauli, blauwe boordstof van Mertens en gestreepte boordstof van het stoffenspektakel. Vooral die laatste bezorgde me de kriebels. Lag het nu daaraan, of aan mijn eerste ervaring met raglan mouwen en bijgevolg een andere kraag... Ik haal hem er wellicht toch nog eens af, pyjama of niet. "Ge zoudt eens iets moeten tegenkomen en ge zijt niet proper...," zou mijn moeder zeggen.

En dan, when I least expected it, zegt het Lief die de woorden 'naaien' en 'clownesk' geregeld eens in 1 zin uitspreekt: "Bwah, ik zou hem dat nog wel laten dragen om naar school te gaan." Mannen... Geef mij toch maar een zoon in een rood hemdje.

Nieuwe zonen

2011-10-02T20:20:00.001+02:00

De laatste maanden had ik drie dochters. Althans, dat dacht men toch. U weet natuurlijk beter. Mijn zonen rolden herhaaldelijk met hun ogen als er naar hen gerefereerd werd met 'meisje' of 'dochter' of als iemand hen met de naam van hun zus aansprak. "Ik ben wel een jongen, éh!' zei de jongste dan. De oudste, die zei niets en deed heel stoer alsof het hem niets deed.
Hun haar was buitenshuis ook menig keer onderwerp van discussie. Denk aan uitspraken als: "Met lang haar kan je niet turnen/rekenen/..." en ander idioot gezwans. Ik ging voor dat haar door het vuur gaan. Jongens, meisjes, wat maakt het uit. Mijn schoon kinders.

Maar er zijn zo van die momenten dat het echt genoeg is geweest. Dat je de telefoon neemt en nu meteen een afspraak wil. Hun haren gingen er af. Onherroepelijk. "Raap eens die plukken op," fluisterde ik mijn dochter in het oor toen de kapster even niet keek. 't Klein protje had 3 jaar en 4 maanden aan zijn haar gespaard. De dochter raapte in een vlugge beweging de halve haardos van haar broer van de grond en deponeerde die gezwind in het door mij meegebrachte zakje. Voorzienig, ik. En week van hart ook.

Voor de oudste plukte ik een kapsel uit een boekje. "Zo," wees ik, "en niet te kort vanvoor." Bij dat laatste moet het ergens verkeerd zijn gegaan. Mijn zoon lijkt wel Father Cadfael. In puberversie.

En ziet die twee. Dat gaat nog wat geven. Zet ze samen na 2 minuten is er al geen houden meer aan.

En nu, drie dagen later, vind ik het gedacht dat ik 'een deel van mijn zoon' in een zakske heb zitten rather revolting. Wat moet ik daar nu mee? In de herinneringendoos stoppen? Wordt dat slecht? Beschimmelt dat? Maar ik kan dat toch ook niet zomaar weggooien? Of wel?

Fragile voor mannen

2011-10-01T09:49:00.000+02:00

Als u dacht dat Fragile uitsluitend een merk voor dames was, dan hebt u fout gedacht. Zo heel af en toe tooit zich een man in Fragile. Niet voor de grap, maar omdat hij als een blok viel voor het stofje. Die (misschien wel enige) man, die is mijn zoon. U zag hem hier al in zijn tricot hemd dat hij draagt met trots. Dat dat fantastisch zit, zo'n hemd, dat hoef ik u wellicht niet te vertellen. Zacht, soepel en uitstekend van kwaliteit. Ideaal voor beweeglijke zonen. Wat wil een moeder dan nog meer? O, dat je er ook absoluut geen strijkwerk aan hebt. Dat zou u toch echt wel over de streep moeten trekken, niet?

Helaas, u kan dit niet in de winkel kopen. Wat u wel kan doen is u naar de stoffenverkoop van Fragile reppen. Op donderdag en vrijdag 6 en 7 oktober wachten de stoffen van de vorige collectie netjes verzameld op u. Denkt u dan ook eens aan de mannelijke leden van uw huishouden als u gaat shoppen?

Fragile stoffenverkoop: Van Diepenbeeckstraat 10k, 2018 Antwerpen, 10u - 17u
Geen bancontact aanwezig.

Een streepje fluo

2011-09-27T19:01:00.000+02:00

U zag het al. Of niet. Dat kan ook. Weet: fluo is in. Dat geeft u echter niet meteen het recht om uw jaren '80 memorabilia weer van onder het stof te halen. Echt niet. Jaren 2011 fluo is anders. Zachter, feller, beter, mooier, perfecter dan u wat u zich herinnert van way back. Kijk hier eens, is dat niet wonderlijk?

Misschien loopt u niet over van fluo tippen? Misschien pakt u het iets subtieler aan? Zo ook ik, wees gerust. Mevrouw Vermiljoen draaide mij een stuk flockfolie in mijn handen en kijk. Wie wil niet nu, meteen, sito presto een baby als je die in zo'n rompertje kan proppen? Of in minder wollig taalgebruik: de nieuwe flockfolie van Vermiljoen is er nu ook in fluo. Ecologisch gelabeld en nu nog zachter. Wat wilt u nog meer? Hup, vooruit, uittesten! En verblijdt uw omgeving met een subtiel streepje fluo.

Hoe doet u het? Heldere foto's nemen

2011-09-25T13:52:00.000+02:00

Eerst even zwààr benadrukken dat ik een autodidact ben en absoluut de waarheid niet in pacht heb. Ik heb nooit een fotografiecursus gevolgd en alles wat ik weet heb ik uit handleidingen, goed luisteren en vooral heel veel proberen.

Voor de tips komt: de theorie!

• sluitertijd wordt uitgedrukt in seconden (of honderdsten van seconden). Hoe trager de sluitertijd, hoe meer licht er op de sensor valt en hoe klaarder de foto.
• diafragma wordt uitgedrukt in f waarden (van f 2.8 tot f22). Hoe lager de f-waarde, hoe langer de sluiter erover doet om open en dicht te gaan en hoe meer licht er binnenkomt.
• naast diafragma en sluitertijd is er nog een derde speler, de gevoeligheid van de film, uitgedrukt in ISO. Hoe meer licht er is, hoe lager je de ISO waarde kan instellen (bij mij meestal 200). Hoe lager de ISO waarde, hoe scherper en 'perfecter' je foto zal zijn. Foto's met een hogere ISO waarde kunnen er nogal 'gekorreld' uitzien. Foto's van 100 ISO zijn ietsje minder gekorreld dan die van 200 ISO, maar 200 ISO geeft je een extra diafragma stop.

Dit overzicht op mijn Pinterest bord over fotografie geeft een mooie samenvatting.

Dit is een voorbeeld van wat ik op 2 minuten bij elkaar fotografeerde. U ziet zelf de enorme verschillen. Van deze shots is er nog niets dat eigenlijk goed genoeg is. De vierde komt al aardig in de buurt, maar ik hou wel van wat overbelichte foto's, dus van mij mag het nog meer. Oordeel zelf.

Was bovenstaande uitleg veel te verwarrend? Wat helpt ook als u de theorie aan uw laars wilt lappen is dit:

• Flits nooit. Flitsen verknoeit foto's big time. Fotograferen in een ruimte met weinig licht is zeer moeilijk (vind ik). Ik probeer het dan ook te vermijden. Ik laat alle lichten branden, maar nooit ga ik flitsen. Fotografeer je voorwerpen, wacht dan desnoods tot wanneer er voldoende licht is.
• Fotografeer bij voorkeur dicht bij het raam. Je kunt er scherpere foto's nemen, want de sluitertijd kan kort ingesteld worden, waardoor de kans op bewegen beperkt wordt. Er valt ook meer licht binnen in je toestel, waardoor je foto's er helder zullen uitzien.
• Heb je geen lightbox (voor alle duidelijkheid: ik heb dit ook niet) en wil je heldere foto's, zorg dan voor veel licht. Witte muren, een wit plafond en veel ramen helpen geweldig. Ik verhuis ook mijn (witte) salontafel naar de plek waar ik fotografeer, zodat het voorwerp niet op een zwarte vloer staat. Wit reflecteert het licht en maakt het makkelijker om te fotograferen.
• Plaats uw kinderen altijd met hun gezicht naar het licht toe. Dat zorgt ervoor dat hun ogen goed uitkomen en hun oogkassen geen schaduwen werpen.

En ik?

• Ik fotografeer op stand M, meestal met een diafragma van f5.6 of f4 en als sluitertijd variërend tussen 1/100 en 1/25. De grootste variabele is het daglicht. Dat bepaalt alles.
• buiten fotografeer ik met een 200mm lens. Meestal is dat om mijn spelende kinderen van op een afstand te fotograferen. Ik gebruik dan de stand 'spelende kinderen'. Het resultaat is een scherpe foto met veel detail (zoals de waterdruppels) en een blurry achtergrond.

Maar... zegt, u. Die eerste foto staat helemaal niet in het lijstje. Gelijk hebt u. Om mijn foto's namelijk nog net ietsje meer te overbelichten en andere kleine imperfecties te laten verdwijnen doe ik beroep op vriend Photoshop. Maar dat, dat ziet u de volgende keer.

Hoe maakt u het? De boekentas

2011-09-20T15:30:00.001+02:00

U vroeg mij in de meest beminnelijke uitlatingen om van de boekentas een tutorial te maken. Na het ineensteken stond ik daar niet zo voor te springen, maar u was zo charmant. Zij maande me aan tot wat spoed, want dat haar dochter mijn zoon in het klasje zou vervoegen zonder hippe boekentas, dat kon toch niet? Et voilà, daar is ze. De boekentassenhandleiding. Waar ik bijna net zo lang over deed als over het ineensteken van de boekentas zelf, maar dit volledig terzijde.

Het idee was om geen volledige handleiding te schrijven, maar eerder een aantal tips op te sommen. Bij nader inzien is het toch redelijk volledig geworden. Moeilijk is het niet. Vooral veel denken en anticiperen, zodat alle delen op het juiste ogenblik worden meegestikt.

Het uiteindelijke formaat van mijn boekentas is 39 cm breed op 28 cm hoog. Dat komt overeen met een gewone grote boekentas. Wil je een peuterboekentas, dan is de werkwijze net dezelfde, pas enkel de afmetingen aan.

Benodigdheden: stof
• 3 stukken buitenstof van 41 B op 30 H (voor voorpand, achterpand, flap), inclusief 1 cm naadwaarde
• 3 stukken voering van gelijke afmetingen
• 1 stuk van 105 cm op 12 cm voor de zijkanten en bodem. Eventueel te verdelen in 2 of 3 stukken afhankelijk van de 'draaibaarheid' van het patroon
• 2 stukken buitenstof van 24 B op 19 H voor de opzetzakken
• idem voor de voering
• 2 stukken van 8 cm op 5 cm voor de flapjes aan de slotjes
• 2 keer het schouderpand (in buitenstof)
• 2 stukken van 12 cm op 5,5 cm voor het bevestigen van de handgreep
• 1 stuk van 13 cm op 9 cm voor de handgreep

Benodigdheden: accessoires
• 3 meter keperband - hier de variant in katoen, dubbel gestikt voor meer stevigheid. De nylon variant lijkt me nog steviger, maar ook moeilijker te stikken. Bij nylon is er minder van nodig.
• 2 slotjes, 2 doorsteekringen, 2 rechthoekige ringen, alles besteld bij Robin-Eva. Voor de Gentenaars: blijkbaar is alles te krijgen bij Leder Reyne in de Nederkouter. De schoenmakers hier in de buurt keken eens smalend bij mijn vraag om boekentasslotjes...
• vlieseline S520: 1 meter
• vlieseline S320 of H250: 1 meter
• wattine: 1/2 meter
• nylondraad - ideaal als u geen scheef stiksel wil zien
• Van HG hebt u dit product om uw stof waterdicht te maken. Naar het schijnt bestaat er ook een groene variant, te verkrijgen in kampeerwinkels. Ik deed het achteraf met de klassieke spuitbus.
• Een stevige naald. Bij voorkeur van 90. De naald moet wel wat kunnen hebben. Op het einde gaan we door 8 lagen heen.

Voorbereiding:

1. Knip alle patroondelen.
2. Knip alle vlieselinedelen aan elke rand 1 cm kleiner dan het patroondeel.
3. Verstevig van de buitenstof het voorpand, de bodem/zijkanten en de flap met de stevigste vlieseline.
4. Verstevig van de voering het achterpand met de stevigste vlieseline
5. Verstevig van de voering het voorpand, de bodem/zijkanten en de flap met de minst stevige vlieseline.
6. Strijk wattine tegen de buitenstof van het achterpand, de twee patroondelen die samen het schouderstuk vormen en de stof voor de handgreep.
7. Verstevig de buitenstof van de opzetzakken met de minst stevige vlieseline.

De opzetzakken:

1. Leg de goede kanten van de zakken op elkaar en stik op 1 cm van de rand.
2. Strijk de naad open, vouw dicht en stik door (eventueel met een tweelingnaald).
3. Maak een vouw op 5 cm van de onderrand. Het zakdeel is dus dubbelgeplooid. Stik door op 1 à 2 mm van de vouw. Bij alle open randen stop je met stikken op 1 cm van de rand.
4. Vouw open. Doe hetzelfde met de zijkanten. Omvouwen op 5 cm van de rand. Doorstikken.
5. Vouw de zijnaden naar binnen. Stik eventueel door, of stik onmiddellijk vast aan de tas. Vouw daarbij de hoeken naar binnen.
Of google op 'bellows pocket' en dan komt u ook al een heel eind.

De tas:

1. Naai de binnentas aan elkaar (voorpand, achterpand, zijkant en bodem). Had u graag nog een binnenzakje, naai dit dan eerst op het rugpand.

2. Zet de opzetzakken op de voorpand (buitenstof).
3. Zet de buitentas aan elkaar (voorpand, achterpand, zijkant en bodem). Steek tussen de bodem en het achterpand twee stukken keperband van 40 cm. Bepaal de exacte positie aan de hand van de keperband van het schouderpand.
4. Stik de schouderpanden aaneen. Naai onderaan een strook van 10 cm keperband mee (ik nam die dubbel, doorgestikt) waar de doorsteekringen aan zijn bevestigd.

5. Steek binnentas en buitentas in elkaar. Vouw de naad om en stik door.

De flap:

1. Meet de breedte van het bovenstuk van het slotje. Vouw de stukjes stof voor het slotje overlangs met de goede kanten op elkaar. Stik door op de breedte van het slotje.
2. Keer met de goede kanten naar buiten. Strijk en stik door op 2 mm van de rand.
3. Plooi op 3 cm van de rand. Schuif het slotje over de dubbelgevouwen stof en bevestig.
4. Leg beide delen van de flap met de goede kanten op elkaar en stik rond. Laat de lange zijde aan de rugkant open om te keren.
5. Stik de slotjes mee aan de voorkant van de flap. Zorg dat de slotjes in het midden van de opzetzakken uitkomen.
6. Keer de flap en stik door.
7. Bepaal de positie van de handgreep op de flap. Neem de resterende keperband en vouw deze rond de rechthoekige ringen op de gewenste afstand.
8. Strijk bij het stuk stof voor de handgreep alle naden naar binnen en wikkel dit rond de keperband. Stik door in het midden.
8. Neem de twee stukken voor het bevestigen van de handgreep. Strijk alle naden naar binnen, vouw dubbel, schuif de ring erdoor en positioneer gecentreerd op de flap.
9. Stik door zowel binnen- als buitenkant van de flap voor meer stevigheid. Stik eerst een vierkant, vorm daarna een kruis.

10. Bevestig de achterflap aan de boekentas. Vouw hiervoor de openstaande naad van de flap om, schuif het schouderdeel ertussen en stik vast op de gewenste positie op het achterpand van de tas zelf. Hou de positie van de slotjes en de riemen in de gaten.

11. Bevestig de basis van de slotjes op de opzetzakken.
12. Stik tot slot de vier opstaande naden van de boekentas door. Dit doe je door het voor-/achterpand samen te drukken tegen het zijpand en door die 8 lagen heen te stikken. Dit geeft meer stevigheid aan de boekentas en zorgt er ook voor dat je zijpanden niet naar buiten gaan hangen, maar mooi onder de flap blijven.

En we zijn er. Succes!
Opmerkingen en suggesties altijd welkom.
Met dank aan haar voor het helpen brainstormen en aan haar voor de nuttige tips.

Echino ♥ en dé vraag

2011-09-17T15:57:00.000+02:00

Er zijn zo van die dingen die effenaf schoon zijn. Dingen die ge met twee op hetzelfde moment maakt, gewoon omdat ge voelt dat het 'juist' is. Vink en ik zagen in de Echino auto's de perfecte rugzakjes. Ik maakt mijn blauwe versie net iets anders, met een vrouwelijker toets (in de hoop dat ze de auto's door de vingers ziet). De tassen moeten als extra zwemtassen dienen, naast deze die ze op school gebruiken.

De stoffen van Echino zijn werkelijk ongeëvenaard. Die kleuren, zo warm. Zag u trouwens haar broek al? Zo ongelofelijk waaw!

Maar, nu moet u me even helpen. Welk touw gebruik ik bij de rode? Het blauw is iets anders, en wit is zo 'gewoon wit'. Ga ik toch op zoek naar het juiste blauw?

Foto's en de truuken van de foor

2011-09-16T13:03:00.002+02:00

Die witte muren van mij, die lijken menig vrouw te beroeren. Hoe hou ik die toch zo wit? Bind ik mijn kinderkes vast op hun stoel van zodra ze uit school komen? Schilder ik maandelijks mijn gefotografeerde muur? Poets ik maniacaal? Nee, nee, en nog eens nee.

We trekken gewoon de truukendoos open. En oefenen, oefenen, oefenen. Dat klinkt misschien zwaar, maar het is vooral heel plezant.

1. Men neme een fototoestel. Dat van mij luistert naar de naam Nikon D5000. Niet om van omver te vallen, gewoon goed. Binnen gebruik ik een gewone 18-55mm lens. Buiten vaak die van 55-200mm.

2. Neem nooit foto's op stand 'Auto'. Auto is nergens goed voor. Neem uw handleiding erbij en experimenteer. Neem dagelijks foto's. Van doodgewone dingen. Let op het licht. Draai aan de wielekes. Check het resultaat. Ge zult verschieten.

3. Stand 'M' is mijn favoriet. M = Manueel. Hiermee kan je zowel je sluitertijd als je diafragma handmatig instellen. Als u het nu in Keulen hoort donderen, weet dan dat een lange sluitertijd meer licht laat binnenkomen in je camera, waardoor je foto's helder worden. Nadeel is dat je foto's sneller bewogen zijn. Met het diafragma regel je eveneens de hoeveelheid licht die binnenkomt. Het laat je toe te spelen met scherpte in je foto. Een verschillend diafragma in combinatie met een andere sluitertijd geeft een ander effect. Een uitleg in een hele kleine notedop, that is.

4. Kadreer uw foto's, maar laat dat niet hét punt zijn. De meeste fotobewerkingsprogramma's hebben een 'crop' functie waarmee je het 'goeie' stuk uit je origineel kunt halen.

5. Zoek een rustige omgeving als u iets wil laten opvallen. De rest van uw huishouden mag binnenshuis blijven als u dat niet per sé wil tonen.

6. Doe wat post-processing. Foto's worden bewerkt. Ook in de boekskes. Al.Tijd.

Interesseert het u als ik u wat tips & tricks meegeef?
Hoe ik bijvoorbeeld tot dit kom?

Recykleren ✂ wondergoed

2011-09-14T16:00:00.000+02:00

Fact #1: de zonen
Tussen zoon 1 en zoon 2 zit ruim 5 jaar. Reken daarbij dat zoon 1 groot is en zoon eerder van de liliputterachtige soort en je hebt een vestimentair probleem voor de afdragertjes. Tel daarbij nog mijn veranderde smaak en denk aan de mode van 7 à 8 jaar geleden en het kleinste kind weet: om er niet al te sjofel uit te zien vermijden we maar beter al die sombere, veel te wijde, en onherroepelijk gedateerde kledingstukken.

Fact #2: recycleren
Kledij recycleren is, dat moet ik eerlijk toegeven, niet zo aan mij besteed. Een blik op haar Pinterest bord deed me overstag gaan. Maar wat krijg je in godsnaam nog uit een kindershirt? Iets dat nog kleiner is. Zoals daar is: ondergoed!

Fact #3: in or out
U hoeft werkelijk niet te rologen. Handgemaakt ondergoed is namelijk helemaal in. U zag het al hier en hier en laatst ook hier. Stuk voor stuk prachtige exemplaren.

Fact #4: de redenen
Maar... durft u van de eerste keer de schaar te zetten in die prachtige tricootjes die u na veel aarzelen toch in uw mandje stopte? Wil nu niet eerst even proberen met iets waarmee u minder schade kan berokkenen?
Of... hebt u een shirtje met een pak herinneringen daaraan vast, maar bekijkt uw wederhelft u met een scheef oog, omdat de 'herinneringendoos' werkelijk al tsjokvol zit?
Ook goed: er zit een gat in en dus kunt u er niemand meer mee plezieren. Recht in de klerencontainer?
Nog beter: u bent gewoon volledig into recyclen.
Een tip: op welk moment kunt u nooit genoeg ondergoed hebben? Juist ja, potty training! Ideaal voor smalle poepjes bij wie winkelmaat 2 jaar nog te groot is. Al is het natuurlijk nog maar de vraag of uw kind niet liever Bob de Bouwer op zijn slip heeft... Tja... Maar misschien hebt u wel Bob de Bouwer t-shirts?

Het resultaat?
Enkele oude kindershirtjes, maat 80-86, werden hier dus nieuwe boxers. En de zoon kreeg er meteen sterallures van. Wat er gebeurde met het blauwe shirtje? Dat geraakte niet meer af voor de deadline. Het blauw/bruin gestreepte exemplaar was echter de testversie die zo goed uitdraaide dat hij mocht blijven.

Recykleren rocks. Yeah! Bedankt Boomie!

Kleur mijn humeur: Color Collector *2

2011-09-09T13:21:00.003+02:00

Ik was u nog deel 2 verschuldigd. Ideaal, want ik heb een fameuze 'naai-block'. Ik raakte sinds 'de boekentas' geen naaimachine meer aan. Niettemin, kleur heb ik nodig. Dringend. Ellendig rotweer. Deze keer kleuren waar ik minder van heb, maar niet noodzakelijk minder van hou. Oranje is er zo eentje. Dat koop ik voor 'in huis', maar niet als kledij voor mezelf. En na 12 jaar blauw te hebben gedragen op school valt er de laatste 16 jaar ook bedroevend weinig blauw te vinden in mijn leven.

Echino autostof • stoftape en washi tape • de mooiste dichtbundel ever • doosje van Blafre • Print & Pattern boek • ooit dochters lievelingskip van Dushi • ijsschep van Koziol • button van Hilde Groven • button uit Tate Modern • koffertje van Blafre

Sasha le chat van Latitude • kaders van Habitat • cadeaupapier • dienblad • de allermooiste verhalen van Dick Bruna • koekjesdoos • Ann Kelle remix stof • dienblad van Baretware

t-shirt van Duns • koffiekop van iitala • blikken rups uit een ver verleden • stokoud activity bord van Fisher Price • koekjesdoos • m&m's • babybal van Trulala • rubik's cube • Fisher Price ventjes van toen het nog perfect aanvaardbaar was dat zij géén armen en benen hadden • wegdroomkijkboek

Allé, en u? Waar blijft u?

Kleur mijn humeur: Color Collector *1

2011-09-06T19:28:00.001+02:00

Ik zag het idee ongeveer tegelijk hier en hier. Het leek me fijn om spullen uit te zoeken, na te denken over kleuren en daar dan foto's van te maken. Uiteindelijk kroop er wel wat tijd in, maar het was het absoluut waard. Het viel op dat ik bepaalde kleuren liever heb dan andere. Dat sommige kleuren met een bepaalde periode in mijn leven zijn verbonden. Maar het fijnste was het besef dat ik omringd ben door al deze kleurrijke dingen die me heel erg vrolijk maken.

zakdoekdoos van Cabanaz • slab in toile cirée van Petit Pan • seventies lotto spel van de Fabeltjeskrant • rode jas die mijn moeder droeg toen ik klein was en die ik nu draag • agenda van Vermiljoen met de beste roller ter wereld • koffiemok • button van Studio Tickle • broche van Hart Labeur

koffertje van Blafre • de beste Kapitein Winokio • oudste cd single van U2 • houten bus • slabestek • Folk patterns book van Retro Depot • halssnoer • button van I Love Deer • geboortebutton van Noa • mijn handtas van Bakker • Playmobil uit de tijd toen mannetjes nog in 1 kleur waren

cadeaupapier van Blafre • kleeffolie van Lotta Kühlhorn • Happle van Qualy • Zoo Menagerie vlaggenlijn • kommetjes van Mepal • retro speelgoedfototoestel • Trabant uit Berlijn • geboortezakje van Joëlle • ring van Glasjuweel • Patterns book • Professor Zonnebloem • 1 seconde oude dochter • t-shirt van Smäfolk • reversible bag

Kom, zeg mij of jullie er ook blij van worden. Zit er iets tussen dat je ook hebt? Heb je zelf ook een Color Collector? Laat het me weten en ik kom kijken.
Benieuwd naar het vervolg?

Recykleren zal je leren.

2011-09-05T16:02:00.000+02:00

U kon er niet naast kijken, naast Recykleren. Tenzij u misschien een hele zomer zonniger oorden hebt opgezocht, wat absoluut een gegronde reden is en wat mij heel erg jaloers maakt, maar dit geheel ter zijde.

Als u de op hol geslagen consumptiemaatschappij een klein haltje wil toeroepen, dan bent u bij het Pinterest bord van Recykleren aan het goede adres. U vindt er ongetwijfeld wel iets naar uw gading. Zeg ja, of durf nooit meer zeggen dat je ook maar een klein beetje groen bent.

Ik doe het met een stapel t-shirts, in onbruik geraakt en in 'de zak' gestopt, ver weg in de kelder. Gaatje hier, scheurtje daar, gedraaide zijnaden (oh, gruwel!), een model dat uit de mode is of simpelweg te klein. Niets belet u nog om ze in iets om te toveren. In wat? Dat ziet u hier binnenkort.

T-shirt tester gevonden!

2011-09-02T13:57:00.000+02:00

Ja, ik liet dit hier schaamteloos aanslepen. Dit hield mij even van al het andere werk af, maar 1 september is gepasseerd, dus geen excuses meer, waar is die tang? Ik koos toch voor de gewone drukknopen, mijn beperkte studie naar KAM snaps bleef zonder gevolg. Vooral de vraag wat ik met 200 of godbetert 400 drukknopen ging doen deed mij grijpen naar het overzichtelijke pakje met 20 stuks. Ik zie het niet altijd groots, Lief.

En naar wie gaat het kleine ding dan eigenlijk? Wel, naar Sofie en Max! Zonder e-mail, mannekes, ik had het u nog zo gevraagd! Stuur mij een mail binnen de week of ik kies iemand anders, deal?

Don't try this at home, ofte De Boekentas

2011-08-30T16:52:00.002+02:00

Waarom? Waarom in godsnaam? Waarom moest ik toch per sé een boekentas maken? Kon het kind nu niet gewoon een boekentas van Bakker kiezen? Kon ik nu niet gewoon vrede nemen met een roze geval? Nee, ik hield voet bij stuk, kon het kind niet van een Bakker overtuigen en zat met de gebakken peren.

Het vraagteken groeide, samen met de slapeloze nachten, het gepieker en het ongeduld van het kind. Het Lief, die het allemaal niet meer kon aanzien, trok erop uit met de kroost, goed voor 7 uur ongestoord gesukkel, gefoeter, gezucht en getorn. Gestik ook, en gestrijk en gedans. Dat laatste lucht enorm op als het echt niet meezit.

Ik had op voorhand advies ingewonnen bij haar en bij haar, maar omdat dit een eersteleerjaarboekentas moest worden en enige stevigheid toch vereist was, besliste ik om het samen met haar om het toch anders te doen. Tja. We deden er een hele namiddag over om alle stof- en vlieselinedelen te knippen. Bestudeerden eindeloos lang het bestaande exemplaar. Maten na. Bestelden slotjes. Om alles dan ruim twee weken onaangeroerd te laten liggen. Een project dat mij aangaapte, dagelijks, urenlang.

Maar kijk, uiteindelijk werd het dit. Het leven is aan de durvers. En bij uitbreiding ook aan de volhouders. Want wat ik voorall tekort kwam waren 'handen'. De tas was bij momenten zo onhandelbaar dat ik best een paar extra handen had kunnen gebruiken om alles in bedwang te houden.

Maar ondanks het stralende gezicht van de dochter, de bemoedigende woorden van het Lief en het toch wel een klein beetje trots zijn op mezelf: gelieve in mijn nabijheid de eerstvolgende jaren de woorden 'boekentas' en 'maken' niet meer in 1 zin uit te spreken. Dank u.

En vanaf nu loopt de weddenschap hoe snel 'de mooiste' boekentas van de speelplaats 'de vuilste' boekentas van de speelplaats zal zijn. Bij haar las ik over een HG product dat alles waterafstotend maakt. Als iemand een 'groener' product kent met hetzelfde resultaat, enlighten me!

Over dekbedden en rare moeders

2011-08-27T18:19:00.001+02:00

- "Mam, wat doe je?"
- "Ik maak een dekbed."
Zoon denkt na.
- "Ik vind dat, euh..., een beetje raar."
- "O ja, waarom dan?"
- "Je knipt een bollendekbed stuk en maakt dan van bollenstof een nieuw."

Tja. Soms begrijp ik mezelf ook niet, maar in beide gevallen moést het gewoon.

Ik twijfelde nog even om er een paspel tussen te steken, zoals hier. Ik vreesde dat een paspel te stijlvol was voor dit speelse stofje. Oordeelt u zelf maar.

Met dank aan Griet voor het bestellen van het stofje.

De kussensloop kreeg een 'flap' en knopen, het dekbed naar binnen gekeerde knopen. Afgezien van het knopen aannaaien, een absoluut topprojectje. Eenvoudig en snel.

Maar precies nog niet snel genoeg, want er kon amper een lachje van af. Die fotomodellen toch!

♥ you, Ian Dutton

2011-08-25T14:40:00.001+02:00

Zij die hier al langer lezen, of mijn Pinterest borden volgen weten het al langer. Oon ♥ Ian Dutton. Zijn werk, that is. Toen ik enkele maanden geleden wat mooie prints postte, reageerde hij prompt. Over hoe blij hij was met de eer. En of hij mij kon plezieren met zo'n print? Ik moest het twee keer lezen. Mijn hart sloeg een slag over. Ik hoefde er zelfs niet om te vragen. We mailden over en weer, en over en weer. Ik wachtte en hij werkte (en ik werkte uiteraard ook), en toen, wanneer ik het niet verwachtte, toen belde de zoon om het heuglijke nieuws te melden: "Een pak, mama! Een groot pak, uit Engeland, met veel postzegels erop!"

En net als na die eerste mail, kon ik ook nu niet stoppen met glimlachen. Kunde gij dat nu geloven? Ware het niet dat ik ze elke dag 100 keer zag, ik zou mezelf in de arm knijpen als iemand me het zei.

Hij heeft plannen voor een webshop, wat u uiteraard in due time hier zult zien verschijnen. Ah ja, een beetje credit en reclame, dat doet altijd deugd, zelfs voor iemand die zijn sporen eigenlijk al lang verdiend heeft in de greeting cards industry. Sinds vorig jaar staat hij volledig op eigen benen staat, dus als u nog een ontwerp van doen heeft, he's only a phone call away.

Andere mooie prints kunt u nog altijd hier bewonderen.

Thank you, Ian!

Drie uit een hele

2011-08-22T15:04:00.000+02:00

Hier persten we al eens drie stuks uit een halve meter, deze keer gingen we voor drie stuks uit een hele meter. Het originele plan was een hoodie voor de dochter, maar er bleef nog meer dan genoeg over om ook een slip en een onderlijveke uit te krijgen. En toen was die meter werkelijk helemaal op.

De hoodie is wederom het seventies patroon, maar dan met langere mouwen. Al had de kap dan weer wat kleiner gemogen.

Het rits inzetten lukt al aardig.

En zie, dat mouwtje... Daar kan ik helemaal vrolijk van worden.

Dat hertjes niet voor meisjes alleen zijn, dat wordt u hier op schitterende wijze getoond.

T-shirt Tester gezocht!

2011-08-20T10:41:00.000+02:00

Oon deed weer van bandwerk. Dat gaat namelijk snel. In haar hoofd dan toch. Het nadeel is dat dat niet op 1 avond af geraakt en dus toch weer blijft liggen. Hoewel. Nu was er een deadline. Ik beloofde hier iets weg te geven. En zij moest ook nog wat krijgen. En ik was eigenlijk ook nog op zoek naar Kaat van hier, die op een mysterieuze manier van de aardbol verdween. En toen ik toch aan het knippen was, deed ik er meteen een maatje 68 bij. Niet voor ons, want de wederhelft declameerde ooit plechtig de echtelijke sponde te verlaten als nummer 4 zich hier ooit zou aandienen. Maar voor u, dus. Jaja, voor u. Ik wil dat u dat eens voor mij test, zo'n t-shirtje met een drukknoop. Ik vertrouw dat namelijk niet. En voor ik dat officieel aan iemand durf cadeau te doen, mag u dat voor mij proberen.

Dus, hebt u nog zo'n klein bolleke dat u in een maatje 68 kunt wurmen, laat dan een reactie na. Als u niet volgt, dan graag of volgen (of u eindigt misschien zoals Kaat) of uw e-mailadres vermelden. Na verloop van tijd wordt van u wel een verslag over de deugdelijkheid (of net niet) van een drukknopent-shirt verwacht.

Hebt u de ultieme tip voor het plaatsen van drukknopen? Andere do's en don'ts? Laat maar horen! Het knoopje zit er namelijk nog niet in. Een gewaarschuwde vrouw...

Oefenen met dino's

2011-08-19T10:11:00.000+02:00

U zag ze al op menig blog verschijnen. De dino t-shirts zijn populair dezer dagen. In een poging om haar kinderen in een pièce unique te hullen, komt de naaiende moeder gelijkgezinden tegen. Naaisgewijs dan. Dit shirt steekt al enkele weken ineen en was een goede oefening voor het bandwerk dat ondertussen ook achter de rug is. Morgen ziet u meer. En er zit - naar (goede?) gewoonte - ook weer iets voor u in.

De ster van de nacht.

2011-08-15T22:12:00.000+02:00

Of van het circus, dat kan ook. Het hangt er enkel van af op welk uur van de dag u het bekijkt. Bij haar werd ik namelijk verliefd op een stofje en meteen wist ik, een pyjama ging het worden. Het was nog zomer toen, april met name, en ik had nog zeeën van tijd, de echt zomer moest immers nog beginnen. En net als met het poezenhemd, bleef ook dit werkstuk op 95% steken. Weer had ik de knoopsgatenellende aan mijn been. Anna Maria Horner voile is zo zacht als een babyvelletje (of toch bijna), maar gaf onnoemelijk veel problemen bij de knoopsgaten. Gelukkig stond zij mij bij en werkte ik het toch af.

De zoon vond het allemaal ok. Ook dat hij er gek uit zag in zijn nog veel te grote pyjama, met een broek als een circusdirecteur. Dat was de bedoeling, ja, maar het draaide niet echt helemaal uit zoals ik het in mijn hoofd had.

Zeg eens, is dat nu écht belachelijk?

De pennenzak voor perfectionisten

2011-08-12T19:10:00.001+02:00

Gemor steeg op van op de gepennenzakte banken. Flapjes binnenin, dat is toch ongehoord! Kocht u ooit een pennenzak met flapjes binnenin? Ik dacht het niet. Waarom zouden uw bloedjes dan vrede moeten nemen met een imperfect exemplaar als hun moeder ook de perfectie kan nastreven? Ziehier, een stap voor stap. Moeilijk is het niet. Gezucht en gefoeter krijgt u er gratis bij. Maar het loont. Echt.

Volg de handleiding van de basisversie tot stap 10. Vanaf nu gaat het ietsje anders.

Je pennenzak ziet er momenteel zo uit.

1. Leg je tekendriehoek op de hoek in 45° en zorg dat je aan beide kanten 3 cm hebt. Trek een lijn.

2. Maak het stiksel terug los tot aan de lijn. Je krijgt nu twee losse flappen.

3. Hecht het bestaande stiksel.

4. Steek een speldje op de oorspronkelijke naad en vouw dan de hoek (van 1 stofje) zoals je ook deed bij de basisversie.
Meet in een hoek van 45° 3 cm van de top (aan elke zijde van het nulpunt van de tekendriehoek heb je dan 3 cm). Teken een lijn, speld en stik door.

5. Doe hetzelfde voor de voeringstof. Een truukje om je voeringstof exact in de hoeken te laten aansluiten is dit:
Positioneer de voering mooi in beide hoeken. Steek een speldje precies in de hoek door beide stoffen heen. Doe dit voor beide hoeken. Trek de voeringstof voorzichtig los van de buitenstof. De speldjes blijven zitten en vormen meteen de twee punten die met een stiksel moet verbinden. Speld de opening die je eerder losmaakte en maak dan een hoek van speldje tot speldje.

6. Een propere hoek zowaar!

7. Doe hetzelfde voor de 3 andere hoeken. De kunst bestaat erin om 4 identieke hoeken te vormen, zodat de pennenzak een mooie balk wordt.

8. Sluit het keergat met de invisible closing seam.

Af!

Het hemd in tricot.

2011-08-11T19:23:00.000+02:00

Zowat een jaar geleden kocht ik, wederom samen met haar, een lap poezentricot. Zoals verwacht haalde de dochter bij de eerste aanblik ostentatief haar neus op. Ah, het ding had twee keer niets gekost (de stof dus, niet de dochter), geen man overboord, dus. Maar dat was buiten de zoon gerekend. Die claimde het stuk meteen voor zichzelf, poezenvriend zijnde. Hij heeft een tricot hemd van Kik*Kid dat werkelijk super zit. Het was al snel beslist: een hemd zou het worden. Ik knipte het Apple model en voegde de Kik*Kid kraag toe, lange punten, weet je wel. Ik assembleerde de hele boel en toen lag het daar. Zo goed als af. Maandenlang. De knoopsgaten wilden niet mee, de hele boel trok samen. Scheurvlieseline en een ander, dikker garen brachten de oplossing. En plots was het af, hing het rond het lijf van de zoon en bleek het nog groot genoeg. Oef!

Blauw tegen de kou

2011-08-08T19:05:00.000+02:00

Toen het vorige week alweer bleek te regenen en ik al die zomerrokjes doelloos in de kast zag hangen was het tijd voor een broek. De dochter die geen broeken wil dragen bleek plots toch voor het idee gewonnen. De wollen stof die ik vorig jaar gekocht had mocht eindelijk worden geknipt.

Ik gebruikte Made's patroon, maar voegde zakken en een aparte tailleband toe. Dit werd het:

De dochter vond dat het 'piekte', ook met een legging eronder.

De moeder vond vooral dat de broek te kort was en overweegt nog een ingreep.

Hoe voeg je nu zakken toe aan het patroon?

Waarschuwing: dit werkt enkel als je werkt met een aparte tailleband. Maak je het broekje zoals Made voorschrijft (met tailleband in het patroon verwerkt), dan kan je opteren voor zakken in de naad.

1. Teken met de vrije hand twee patroondelen. Het voorste zakdeel heeft een uitsparing. Knip twee stuks van elk zakdeel. Zorg er wel voor dat je van allebei een linker- en een rechterzakdeel hebt.

2. Knip de uitsparing die je in het zakdeel voorzag uit het voorpand van de broek. Zorg ervoor dat die die twee uitsparingen (voorpand en zakdeel) identiek zijn.

3. Uiteindelijk krijg je de volgende delen (voor 1 kant):

2. Leg de goede kanten op elkaar en bevestig het voorste zakdeel aan het voorpand.

3. Vouw het zakdeel naar binnen en strijk de naad.

4. Neem het achterste zakdeel en bevestig dit aan het voorste zakdeel.

4. Links zie je het resultaat. Stik de zaknaad door (rechts).

5. Een propere zak!

En, wat denkt u? Haalbaar?
Volgende keer de nepgulp?

De vier S'en voor Winterschoenen

2011-08-06T22:24:00.001+02:00

Sinds enkele dagen zijn de minderjarigen in ons gezin voorzien van winterschoeisel. Nog wat op de groei, want hier des huizes geloven ze keihard in een indian summer en wordt het zomerschoeisel niet weggeborgen voor de tenen bijna over de rand komen.

Drie paar voeten worden om het half jaar in het nieuw gestoken. Aan een tempo van 1 maat per seizoen zijn de jongsten redelijk voorspelbaar. De oudste daarentegen, die leeft op grote voet. Een jaar lang houdt moeder haar ogen open, op zoek naar leuke nieuwe merken. Niet dat de gevestigde waarden niet goed genoeg zijn, maar een mens wil ook wel eens wat anders. Een belangrijk criterium is: geen velcro voor de jongens. Iets waar niet iedereen het mee akkoord is, maar handig of niet, moeder vindt het gewoon lomp. Dan nog liever duizend keer veters knopen.
Ideaal zijn schoenen met een rits, al dan niet in combinatie met veters. Of elastieken, puur jeugdsentiment.

Van zodra de nieuwe collecties in de winkels verschenen deed moeder dan ook van schoenwinkel in, schoenwinkel uit. Zonder gebroed in haar kielzog werkt dat heel efficiënt. Uiteindelijk bleef ze - virtueel - hangen in deze winkel. Die leidde naar haar twee onbekende merken: Koel4Kids en Bisgaard. Het ene Nederlands, het ander Deens voldoen ze volledig aan haar eisen van stevig, slijtvast, simpel en stijlvol.

Volgens het jong geweld zitten ze lekker, getuige de ontelbare keren dat ze ze zelf uit de doos halen om er een eindje in rond te lopen. Laten we hopen dat ze ook effectief het einde van de winter halen.

En u? Bent u ook altijd op zoek? Kent u nog pareltjes?

Over Morrissey, het Lief en hoe het begon

2011-08-05T12:27:00.000+02:00

'En waarom sta ik daar niet bij?' vroeg het Lief een beetje verongelijkt. Het Lief en ik, we go way back. 15 jaar meerbepaald. Na een symbolische negen maanden wachten was het eindelijk koekenbak. Maanden waarin ik 'There is a light that never goes out' ontelbare keren meekweelde, mezelf verliezend in allerhande hypothetische veronderstellingen. Waarin ik mij verdiepte in de discografie van The Smiths en Morrissey en bij uitbreiding de hele britpop scene. Waarin we uren in 'Den Hemel' zaten (what's in a name), Guinness drinkend en fantaserend over wat zou kunnen zijn... Mijn Lief en Morrissey, dat was een twee-eenheid in die dagen, zoveel stijlvoller en volwassener dan het gepukkelde puberale geweld dat ik tot dan gewoon was.

Dat dacht ik allemaal toen ik gisteren op de Lokerse Feesten het lawaai van Gogol Bordello trotseerde en uitkeek naar het icoon himself.

Morrissey was oud geworden. Nog getormenteerder, leek het. Schoon hemdje, though. En zijn stem had de afgelopen 15 jaren ook goed doorstaan, een valse noot in de openingszin niet te na gesproken. Hij diste Smiths nummers op, wat het publiek plezierde, maar wat niet had gemoeten, gezien 's mans eigen gedegen repertoire. Het was nagelbijten ook. Na de hele commotie rond zijn persoon - de Mozzer zit nooit om een straffe uitspraak verlegen - zag ik in gedachten al een paardenworst het podium op vliegen, waarna het stil werd, hij zich omkeerde en met stevige tred het podium af beende. Zo ver kwam het gelukkig niet, de security had grondig werk verricht. In plaats daarvan werd het plein met een portie gruwelijke beelden ingepeperd dat meat nog altijd murder is, waarbij tegelijk een forse wind kwam opzetten, alsof Gods toorn neerdaalde over alle vleeseters.

Het mocht dan niet meer de Morrissey zijn van 15 jaar geleden, het Lief was content, getuige het meezingen en al, en daarmee is een rituele verbranding van de volledige collectie ook weer afgewend. Nu nog mijn eigen jeugdsentiment eens herbeleven en we kunnen vredig sterven.

Om nooit meer uit te trekken

2011-08-01T14:29:00.000+02:00

Zij en ik, wij maakten wel al eerder gelijkaardige dingen. In stoffenkeuze komen wij goed overeen. Zo kochten we allebei op dezelfde avond dezelfde stof. Zij had haar resultaat eerder klaar. Of beter, eerder geblogd. Ik twijfelde wekenlang over de kleur van boordstof, want dit stofje wilde ik absoluut niet verknoeien.

Het werd een opnieuw een pyjama/thuisspeelpak voor de jongste. Al viel het eigenlijk zo ruim dat de dochter er ook nog even van kan profiteren. Ze wil het 'nooit meer uittrekken', wat ze prompt bewees door het 48 uur aan te houden. En met een moeder in weggooimodus vroeg ze ook bezorgd 'of ik het in een doos wilde stoppen voor haar kindjes'. ♥ sweet girl ♥

En zoals u kan zien, mijn kind wil plots elke dag vlechtjes in haar haar, wat haar op slag een ander meisje maakt.

Het geel- blauwe 'ding'

2011-07-29T13:15:00.001+02:00

Er zijn zo van die momenten dat alles goed gaat. Ervaring leert mij dat ge er dan gigantisch van moet profiteren. Uitvoeren wat in uw hoofd zit, zodat het lijstje van alles wat u slapeloze nachten bezorg weer wat korter wordt.

Ik zat dus met iets zoals dit in mijn hoofd. Nee, dat klinkt alsof het niet werd wat ik wilde. Ik zat dus met dìt in mijn hoofd. Een ensembleke. Dat moet dienen als pyjama. Of speelkledij. Achtig. Iets. Op momenten van zomerse binnenspeeltijd lopen ze hier graag in hun pyjama rond. De klok rond. Want dat zit gemakkelijk. Absoluut. Al willen ze wel naar buiten van zodra de zon schijnt of het buurmeisje roept. In pyjama desnoods. Hiermee hoop ik het euvel van de niet-gemakkelijk zittende kledij de wereld te hebben uitgeholpen. Voor even toch.

Door de broek moet nog een touwtje, maar dat is nog onderweg.

T-shirt: Monster Car - Ottobre 3/2011
Broek: based on Mades Flat front pants

Hoe maakt u het? Slabben in toile ciree

2011-07-28T16:39:00.001+02:00

Slabben maken in toile cirée (a.k.a. tafelzeil) is nog eenvoudiger dan deze in stof.

Ik maak vooral grote slabben, voor kleuters (en ouder). Deze kan je makkelijk onder hun bord schuiven. Voor baby's is toile ciree niet zo ideaal, lijkt me, maar houdt u vooral niet in om het te proberen.

Als je zelf geen kinderen of slabben in huis hebt, kan je ofwel zelf een patroon tekenen, via Flickr downloaden (click Actions > View All Sizes > Download - zorg dat je beide delen hebt) of via mail aanvragen.

Voor de grote versie heb je een stuk toile ciree nodig van 30 op 40 cm en 2 meter bijpassende biais. Het downloadbare patroon bevat ook lijnen voor 'kortere' slabben.

1. Neem het patroon over op de stof. Zorg voor een perfect gespiegeld resultaat. Knip uit.

2. Knip 110 cm biaislint.

3. Leg de slab met de goede kant naar onder, leg de biais op de rechterflap en stik rondomrond vast.

4. Knip hoekjes in alle vier de ronde hoeken om golven in de slab te voorkomen. Geeft dit nog niet het gewenste resultaat? Knip dan gerust een stuk van de tandjes af, tot je vindt dat het biaislint vlot kan dubbelgevouwen worden.

5. Speld de vier hoeken. Zo loopt het stiksel aan de onderkant ook vlak naast de biaisrand. Stik door.

6. Neem het midden van het resterende lint en speld vast in het midden van de halsopening.

7. Stik het stukje biais vast aan de achterzijde van de slab langs de volledige halsrand.

8. Vouw het lint om, plooi bovenaan het lint een stukje naar binnen en stik vast langs het volledige lint.

En klaar!

Tips:
° Ik gebruik overal steeklengte 3, behalve voor het vastnaaien van de biais in de halsopening (stap 6) en die halve centimeter waar je de bovenkant van het lint sluit (stap 8). Daarvoor zet ik de steeklengte op 2, waardoor je nauwkeuriger kan werken.
° Toile ciree kan je strijken. Leg er een vochtige doek op en strijk op de laagste stand.
° Stik zo dicht mogelijk tegen de rand. Als je geen nylon biais gebruikt wil je echt geen etensresten van onder de randjes peuteren. Werk nauwkeurig en de afwassers van de slab zullen u later dankbaar zijn.

Waar koop je toile ciree?

Toile ciree vind je bij:
° Vermiljoenshop in Gent/online (Petit Pan)
° Achter de maan in Gent, Antwerpen en Turnhout (Kitsch Kitchen)
° Lola Life Lines in Brugge/online (Kitsch Kitchen)
° Akotee in Antwerpen (Kitsch Kitchen)
° Zsa-zsa Rouge in Gent (Kitsch Kitchen)
° Fabricworm online (o.a. Echino)
° Hip tafelzeil
° De tafelzeilsite
° Tafelzeil.com
° of google op tafelzeil of oilcloth, de ideeën zijn eindeloos!

Toile cirée voor grote smossers

2011-07-26T14:51:00.003+02:00

"Doe een slab om!"
"Dat is voor baby's!"
"O wee, als ge spinazie morst op uw witte pull!"

Herkenbaar? Wij doen sinds kort weer van slabben aan voor alle 'vuilevlekkeneten' als zijnde spinazie, spaghetti, rode bessen... U kunt er vast nog wel wat verzinnen.

Het Lief vroeg mij met lichte aandrang om slabben te maken 'die ze zouden willen aandoen'. Een vrijgeleide om toile cirée in huis te halen. Johei!

Vanaf nu dus geen gemor meer. Ze zouden zelfs een slab aantrekken als het helemaal niet hoeft. Alhoewel...

Dit soort slabben is ideaal voor beginnende naaisters. Als het u interesseert zet ik wel eens wat dingen op een rijtje.

70's hoodie in 2011 fabrics

2011-07-23T12:42:00.003+02:00

Wat is leuker dan half afgewerkte stukken afwerken? Een nieuw beginnen! Nadat ik mijn vier bijna-klare stuks nog maar eens zuchtend ter hand had genomen en vervolgens met een nog grotere zucht weer ter zijde had gelegd, besloot ik dat het voor mij ook vakantie was en dat we eens van vrolijk gingen doen. Met veel zin, felle kleuren, tricot en een rits. A first. Die rits in combinatie met tricot dan toch.

Het werd een patroon uit de jaren stillekes, wat op zich geen probleem hoeft te zijn, maar wat er wel een is als uw kinderen niet gezegend zijn met de standaardmaten. En ja, u hebt hier al tot in den treure moeten aanhoren dat ze zo fijn zijn, maar soms heeft een mens gewoon geen zin om zijn hoofd te breken over patronen aanpassen naar smalle kindertjes en wil dat mens eens gewoon in een wip een hoodie in elkaar steken. In een wip, dat spreekt. U denkt dat toch ook telkens u aan iets begint?

Het patroon diende zich aan in 92 en 104. Dat bleek in de jaren '70 namelijk zo te zijn. Patronen in alle maten? Phuh! Pas ze zelf aan als u een maatje groter of kleiner nodig hebt. Daar draait u toch uw hand niet voor om? Nee. Eigenlijk niet. En zeker nu niet, want 92 was just my thing. Of dat van de zoon, tenminste. Maar dan kwamen de jaren '70 toch weer vreemd uit de hoek. Kinders met korte lijven en lange armen waren heel erg in. Was u er misschien zo eentje?

Het ding is dus ruim op de groei aan de armen. Die zou ik nog een stuk kunnen inkorten. Ooit. Want bij dit kledingstuk werd ik de queen van het overlockstiksellostorners. No one can beat me at this. Ik haalde de kap er 3 keer af. De rits er 2 keer uit. Zo overtuigd was ik om een 'perfect' maaksel af te leveren. Daarom ook geen doorgestikte kap of lijfje. Omdat ik 1) dat niet nodig vind, 2) niet overtuigd ben van het voordeel dat dat zal opleveren en vooral 3) als de dood ben dat ik het ding volledig ga verknoeien. En eigenlijk is er ook een 4: Ik kom er niet meer aan! Of het is om aan de wasdraad te hangen. Het spendeerde voldoende tijd op mijn schoot, chirurgisch uit elkaar gehaald.

En de zoon deed meteen van matching auto's.

En als klap op de vuurpijl kreeg ik van de weeromstuit voldoende energie om een reeds maanden oude, van knoopsgaten gespeende pyjama af te werken. En het eveneens van knoopsgaten gespeende tricotpoezenhemd. Op de shortjes zult u nog even moeten wachten, maar met dit weer vindt u dat vast niet erg.

Over broeken in ondefinieerbare kleuren en gevaarlijke beren

2011-07-19T13:50:00.000+02:00

Vorig najaar kocht ik een stuk linnenachtige stof. Ze is dikker, maar identiek geweven. Prachtig om te voelen, te dragen en naar te kijken. Tot ik foto's wilde nemen en in zoons toch behoorlijk uitgebreide kleerkast amper iets kon vinden om daarmee te combineren. Is 'ie nu geel? Of eerder mosterd? Soms lijkt die ook limegroen. Of olijf? Problemo, problemo, want hoe kleurrijk mijn kinderen meestal ook voor de dag komen, dat ze er clownesk uitziet, dat willen we niet.

Dus, uw advies gevraagd: welk kleur is dit volgens u? En waarmee combineer ik dit in godsnaam?

Het model is de flat front pants van Made. En blijkbaar zijn ook niet alle driejarigen van hetzelfde kaliber. Hoewel haar zoon er ook eerder fijn uit ziet, zit dit model de zoon toch ook zeer ruim. Wat eigenlijk een understatement is, maar dat had u vast al.

Maar enfin, het was niet al kommer en kwel. De zoon - 3 jaar en bijna 2 maanden - tekende zomaar vanuit het niets een mannetje. Excuseer, hij tekende een gevaarlijke beer, die iedereen zou opeten die niet zag dat hij een beer was.

Zomerzot

2011-07-15T20:26:00.000+02:00

Oon heeft even geen tijd om te bloggen, en put daarom uit haar fotocollectie.

Wat is dit, denkt u?

Een molentje? Inderdaad. Eentje die u keihard aan de zee doet denken. Waar ik vandaag was. Of voor vrolijkheid zorgt in den hof.

Maar ook eentje die leuke foto's oplevert waar u bovendien uw kinderen kunt bij betrekken. Zij blazen, u fotografeert, waarop zij dan weer roepen 'kijken!' en het toestel net niet uit uw handen grissen.

Zeg nu zelf, met zo'n reuzegrote foto op uw muur, daar zou u toch op slag welgezind door worden?

Maar nu het al enkele dagen regent (behalve vandaag, dan), zeg eens, waarmee houdt u zich bezig? Of beter, waarmee houden u én uw kinderen zich bezig?

Katvigbroertjes

2011-07-13T10:04:00.001+02:00

Naast een voorliefde voor groene kleren heb ik precies ook een voorliefde voor merken die beginnen met een 'k'. Katvig is er zo eentje van. Naast Kik*Kid en Kidscase, maar die laatste zijn nu niet aan de orde.

Normaal doe ik ook niet aan 'kinderen in dezelfde outfit', dit is louter toeval. Ik kocht een 98 en een 116, hier gedragen door zoon 1 met maat 134 en zoon 2 met maat 98. Het is duidelijk dat ik van maten geen kaas gegeten heb.

No.More.Noodleheads.

2011-07-11T09:40:00.001+02:00

Na twee weken 'Noodleheaden' keer ik het nu met veel plezier voor even de rug toe. Jarige kindertjes mogen zich aan iets anders verwachten, of kunnen desnoods een tegoedbon krijgen.

Het begon op maandagavond. Na een lange werk- en schooldag werden de boekentassen geleegd. Boekentas 1: een enveloppe zegt "feestje". Boekentas 2: nog een enveloppe. Wederom een feestje. Boekentas 3: nòg een feestje. Drie zusjes bij I, O & F in de klas geven allemaal een feestje. Op. Woensdag. Aaaaarrrgghhh!

Het productieplan voor drie Noodleheads liep faliekant mis door veel te weinig tijd. Er werd gesakkerd en gezucht. Shortcuts genomen, tijd van anderen gestolen.

Woensdag. 12.30u. De rugzakken zijn klaar.
Woensdag. 13.00u. Het feest kan beginnen.

Dat overkomt me niet meer, dacht ik. Maar u kent vast wel het spreekwoord met de ezel...?

Nummer 5 en 6 (nummer 4 was ondertussen als eenling geproduceerd) gingen vlot, maar de tegenzin groeide met het uur. De zucht van verlichting weerklonk dan ook luid.

En wilt u nu even mijn kinderen niet meer uitnodigen op uw feestjes?

Hoe maakt u het? De roze taart

2011-07-09T11:41:00.000+02:00

Roze mag dan pijn doen aan mijn ogen, deze roze taart is waarlijk niet te versmaden. Zeker niet als hij tsjokvol verse aardbeien of ander rood fruit zit. Oorspronkelijk, toen Oon nog een klein Oontje was, ging deze taart door het leven als 'de witte taart'. Toen Oontje zelf kleine Oontjes kreeg, drukten zij er hun stempel op en werd het 'de roze taart'.

Zin gekregen? Een roze taart is klaar op een kwartiertje. Wel nog even geduldig post vatten voor de koelkast om ze te laten opstijven.

Wat heb je nodig?

- 500 gram (magere) platte kaas
- 200 gram suiker
- 2 pakjes vanillesuiker
- gelatineblaadjes (15 gram in totaal)
- 2,5 dl opklopbare room
- vers rood fruit om te mixen tot sap, te verwerken in de taart en als versiering

Hoe ga je te werk?

1. Leg de gelatineblaadjes in een kommetje met lauw water zodat ze week worden.
2. Meng kwark, suiker en vanillesuiker met het rode fruit. Mix het fruit als je niet houdt van volledige bessen/aarbeien in je taart.
Hou wat fruit over om te mixen en te versieren.
3. Mix wat fruit en warm lichtjes op in een pannetje.
4. Haal de gelatineblaadjes uit het water, knijp uit en leg ze in het pannetje. Goed roeren tot alles is opgelost.
4. Roer het gelatinemengsel door het kwarkmengsel.
5. Klop slagroom stijf en spatel het er voorzichtig door.
6. Laat 2 tot 3 uur opstijven in de koelkast.
7. Versier met aardbeien of bessen.

Smakelijk!

Roze voor heel even

2011-07-06T18:18:00.001+02:00

Na vorige post dachten sommigen onder jullie dat jullie 'het vleugje roze' al gehad hadden. Wel, euh... Als het ook pijn doet aan uw ogen, gelieve dan niet verder te scrollen.

Het jarige kind wist van niets, maar roze zou het worden. Geselecteerd roze, that is. En ook al beheerst roze op uw zesde niet meer uw volledige leven, it was well appreciated.

En dus werd het een roze kroon, roze taart, een roze rok, een geflockte verjaardagst-shirt en een rood dekbed voor Rosalie. De rok ontstond uiteraard pas op de vooravond van haar verjaardag. Goeie ideeën houden wij namelijk altijd tot het einde. 'Presteert beter onder druk' is my middle name. Ik vond het stofje al mooi, maar het rokje is helemaal om op te vreten.

En nu: scroll down of klik weg!

Rosalie verdiende niet alleen een nieuw bed (geel!) maar ook nieuw beddengoed. Ik knipte daarvoor een nooit gebruikt babydekbedje in twee, overlockte de randen en stikte twee dekbedovertrekken uit restjes stof.

Het weggeeffeest geeft weg

2011-07-04T21:24:00.000+02:00

Bijna 400 geldige entries, u wilt niet weten hoe lang ik erover deed om alles op te lijsten. Net zoals ik niet wil weten hoelang ik al spendeerde aan het verkennen van al jullie links. Hartelijk dank, daarvoor!

En dan, de uitslag:

Dames, mailen jullie mij je adres?

Verjaren in multicolor

2011-07-02T07:55:00.000+02:00

Gisteren, 6 jaar geleden, werd ik mama van een piepklein meisje. Een koppig meisje, dat rond 33 weken halsstarrig weigerde om nog verder te groeien, maar op 40 weken perfect ter wereld kwam. Zes jaar later is ze nog steeds wat ze toen was: klein, fijn, koppig en ook: mooi!

Het begin van de vakantie wordt hier dus steeds extra feestelijk ingezet. En omdat 'de middelste' in het gezin soms wat tussen de plooien valt, wilde ik haar dit jaar echt verwennen. De laatste keer als kleuter, dat kan tellen. Ik maakte heel wat in blauw en roze. Jawel, u hoort dat goed. Ik schoof mijn aversie even opzij en liet haar genieten van een vleugje roze.

Maar eerst: blauw!

In order of appearance geeft dat: Rosalie, een kindje van Tante Hilde dat wij met veel liefde adopteerden, een vlaggenlijn, koekjes en de uitnodigingen.

Het driejaarlijkse valgebeuren ofte 'waarom een deken toch deugd kan doen in de zomer'

2011-06-30T09:18:00.000+02:00

Vorig weekend ging ik zwaar onderuit. Dat mag u gerust letterlijk nemen. Tegen de vlakte, ja. Languit. Geen mens in de buurt, dus geen schade aan mijn ego, maar niettemin, wel zware schade op andere vlakken. Ik verkondigde stoer dat het geen zeer deed, want als ge steevast tegen uw kinderen zegt dat ze niet moeten janken, dan moet ge zelf ook niet 'oeie' en 'aie' roepen bij het minste schrammetje. Alhoewel. Mijn schrammetje is er namelijk een die mijn volledige knie bedekt en die doet verdraaid veel zeer. Bij elke beweging die ik maak word ik herinnerd aan die fatale zaterdagmiddag. Dat trekt, jong, zo'n korst. Dat trekt en barst en gloeit en dat leidt tot stijve knieën en stijve ruggen en nekken van niet te durven bewegen in bed.

Ik verdiepte me in mijn eigen valgeschiedenis. En net toen ik dacht dat ik eigenlijk al pakweg 25 jaar niet meer was gevallen, toen sprak mijn geweldig geheugen dat radicaal tegen. "Oon," zei het, "weet ge niet meer dat ge, zwanger van uw jongste en volop in de verbouwingen, in die loopgraaf in uw woonkamer zijt gesukkeld en daarbij uw scheenbeen openhaalde met twee roestige nagels?" Ik bekeek mijn scheenbeen en zag dat de littekens na drie jaar bijna weg waren. En dacht aan de ontzetting in de ogen van de verpleegsters, toen ik daar lag met verse zoon en gehavend onderbeen. "En Oon," ging mijn geheugen verder, "drie jaar daarvoor donderde je van de trap in week 40 van uw zwangerschap." Waar, dacht ik. Dus met andere woorden: ik heb een driejaarlijkse valtraditie. Voorjaar 2014, ik zet het alvast in mijn agenda.

Maar soit, as every cloud has a silver lining, 'heb ook dit nadeel ze voordeel'. Ik maakte enkele weken geleden namelijk nog een deken. Een dat slechts met een enkel doel was gefabriceerd: plaats maken in de kast. Dat deken blijkt nu een verdraaid handig vriendje. En zo lig ik 's avonds met de voetjes omhoog. Zonder coctail. Helaas.

Gevaar! Pinterest verslaving in zicht.

2011-06-27T12:56:00.003+02:00

Pinterest. U hoorde er reeds over. Of net niet. In beide gevallen kunt u zich gelukkig prijzen. Ignorance is bliss, somtijds. Als u het in Keulen hoort donderen: Pinterest is een virtueel prikbord waar je al je favoriete internetfoto's en afbeeldingen kunt verzamelen, de link naar waar u het vond krijgt u er meteen bij. Gratis ende voor niets. Handig, toch?

Het mooie eraan is, dat je zo veel inspiratie opdoet. Zoveel mooie dingen ziet. En dat allemaal kan verzamelen op 1 plaats. Om bij het bekijken van je bord, op slag helemaal vrolijk te worden.

Waar het gevaar dan zit? Wel, op Pinterest zit je niet alleen. Heb je een Facebook account, dan zie je meteen al je andere 'vrienden' en hun pinboards. Blijven volgen of toch maar niet? Een simpele klik. Net als afbeeldingen op je prikbord hangen. De 'Pin It' bookmark is een verdraaid handig ding. Na 1 dag weet mijn muis hem al feilloos te vinden. Op automatiek. Ze hebben dat daar goed bezien, die Amerikaanders. Ga dus vooral niet kijken als u 1) eigenlijk geen tijd hebt of 2) meteen alles koopt wat u op het internet tegenkomt.

Als u toch overstag gaat, kom dan vooral niet klagen. Ik heb u gewaarschuwd, nietwaar?

Vanaf nu kunt u rechtstreeks kijken naar wat mij allemaal inspireert. Klik op de link in de Pinterest tab en u bent meteen voor een paar uur van de wereld.

Hoe maakt u het? De vlaggenlijn

2011-06-24T08:50:00.001+02:00

De vlagjes vielen wel in de smaak. Niet alleen bij jullie, maar ook bij de juffen en de cadeautjesontvangers. Of dit ook een projectje voor beginnende naaisters is? Jazeker!

Wie wil er nu niet zo iets vrolijks in huis?

Dit stofje was een restje van hier. Het rokje is het eerste stuk van mijn hand dat echt bijna te klein is en het breekt mijn hart. Dit was het eerste waar ik echt trots op was. Een vlaggenlijn gaat jàren mee en houdt de herinnering aan het rokje (en mijn kleine meisje in dat rokje) hopelijk levendig.

Je hebt er best weinig stof voor nodig. Hoeveel precies, dat hangt uiteraard van het aantal en de grootte van de vlagjes af, maar zoals je ziet, heb je voor een vlaggenlijn van 20 vlagjes van 17 cm breed slechts twee keer de hoogte nodig bij een stof van 110 cm. Dat klinkt misschien Chinees als je nog maar net naait, maar als je naar onderstaande tekenening kijkt, dan snap je het wel.
Uiteraard geldt onderstaande berekening enkel als je stof gebruikt zonder een print die je maar in 1 richting kan gebruiken. Maar dat had je vast zelf ook wel door.

1. Teken met een tekendriehoek een driehoek. Herhaal dat een aantal keer tot je bijvoorbeeld 4 driehoeken aan elkaar hebt. Kijk goed voor de balpenlijnen op de foto.

2. Knip dit stuk met de 4 driehoeken aan elkaar uit.

3.Leg het op de stof en zet stipjes ter hoogte van de punten van de driehoeken. Herhaal dit een aantal keer en verbind de lijnen. Op die manier krijg je snel veel gelijke driehoeken.

4. Maak paren (als je met verschillende stoffen werkt voor voor- en achterkant) en overlock de zijranden. Als je geen overlock hebt, stik op 0,5 cm van de rand. Je kan de rand eventueel nog zigzaggen voor meer stevigheid.
Heb je wel een overlock? Zet dan de steekbreedte op de smalste stand. Zo heb je het minste 'verlies'.

5. Knip het puntje af en keer de vlag. De stompe kant van een satéstokje doet hierbij prima dienst.

6. Strijk en duw de naden daarbij goed naar buiten.

7. Rol biaislint uit en positioneer de vlagjes. Ik laat 8 cm tussen twee vlagjes. Met 20 vlagjes kom je zo aan een lijn van 4,5 meter. Reken daarbij nog 50 cm lint aan beide kanten. Voorzie dus zeker genoeg biais.

8. Vouw het lint open en leg het met de goede kant op de achterkant van het vlagje. Bevestig zo alle vlagjes aan het lint.

9. Vouw het lint dubbel en stik het volledige lint door op 1 mm van de rand. Het is handig als je de rand van het lint kunt gelijk zetten met de rand van je voetje en de positie van de naald daaraan kan aanpassen.

Klaar!

Nog een tip voor beginners: gebruik geen satijnbiais zoals hier, want dat glijdt makkelijker weg. Kies goede biais, die je mooi in het midden kan samenvouwen en praktisch als vanzelf in positie blijft.

When papier meets garen

2011-06-22T15:08:00.000+02:00

Al jaren sleep ik een papierverslaving met me mee. Papier in alle kleuren en texturen, tien jaar geleden was ik er net zo door begeesterd als nu door stof. De collectie die ik toen aanlegde, komt nog altijd goed van pas. Om uitnodigingen te maken, bijvoorbeeld. Of bedankingskaartjes voor de juffen. Al is het aspect 'naaien' nooit veraf.

En nu u hier toch bent, gebruik ik u graag als testpubliek. Zeg eens, is die voorkant van die uitnodiging duidelijk?

Oons grote weggeeffeest

2011-06-18T10:10:00.000+02:00

U hebt er lang genoeg op moeten wachten, maar vandaag dan eindelijk: Oons grote weggeeffeest! Maak uw keuze en lees hoe u een Oontje maaksel in de wacht kan slepen.

Een reversible bag (zoals hier)

Een t-shirt (zoals hier)

Een slab (zoals hier)

Wat u moet doen:

1. Hier een reactie achterlaten en daarin vermelden welk voorwerp u wilt winnen. Gaat u voor een t-shirt, dan graag de maat (van 92 tot 116). Bij de slab, graag het motief vermelden.
2. Volgen streelt het ego big time en levert u een extra kans op.
3. Linkjes zijn ook fijn en tellen als extra entry. Laat het dan wel even weten, zodat ik uw naam nog eens in het potteke kan doen.
4. Wat denkt u dat ik écht gezien moet hebben? Link uw favoriete (en mij onbekende) naaisels, designers, woonsites, hebbedingen, papierwaren of grafische ontwerpers en u gaat nogmaals in de pot.

Als u om de een of andere reden niet kan reageren hieronder, dan mag mailen ook.

U kunt reageren tot en met maandag 4 juli.

Met dank aan blog 44 voor het tekstballonbord.

Het kriebelt & Het langverwachte

2011-06-17T20:24:00.001+02:00

Een hele week niet genaaid. Dat is even geleden. Nee, ik ben het nog niet beu, maar dit en vooral dit slorpten aardig wat van mijn vrije tijd op. Het kriebelt nu wel weer. Hard. Ik kan amper wachten als ik al die vrolijke klosjes zie. Zoveel plannen in mijn hoofd en precies nog altijd te weinig tijd om ze uit te voeren. Ik word soms moe van al die overpeinzingen, want dat denken, dat houdt ook 's nachts niet op. Ik droom Oontje-Ijverige Wijven-Van Katoen. Hebt u ook zo iets waar u zo aan verslaafd bent dat het (hele) leven beheerst?

En voor de vele trouwe zielen onder u: kom morgen maar eens terug. Het langbeloofde vindt dan eindelijk plaats.

Ikea, maar dan anders. The sequel.

2011-06-15T10:10:00.000+02:00

Nog voor het succes van het bollenrokje, zat ook een bollenbroek in mijn hoofd. En net als het een goede sequel betaamt, is ook dit een flauw afkooksel van de eerste creatie. Ja, ook ik heb zo mijn favorieten onder mijn maaksels.

Ik probeerde voor het eerst het flat front pants uit en dat ging goed. Het Lief vond het nog nét kunnen, maar de zoon trok meteen zijn eigen broek uit en wees resoluut naar 'die groene'.

Uit dat grote dekbed kwamen ook nog twee reversible bags. Eentje beloofde ik aan haar en de tweede, die mag weg. Hou het hier in de gaten, want het lang beloofde weggeeffeestje is nu heel dichtbij.

Zoals u ziet, show geven kunnen mijn jongsten als de besten.

Oon hangt de vlaggen uit

2011-06-11T18:40:00.001+02:00

Ik had al een hele studie gemaakt over het al dan niet zelf ineensteken van een vlaggenlijn. Tegenstrijdige berichtgeving i.v.m. de arbeidsintensiviteit van de hele handel weerhielden mij lange tijd. Maar toen had ik slabben en zo een slab in een cadeautje, dat is ook maar pover, dus zette ik mij aan het knippen. Uiteindelijk bleek vlaggenlijnen maken veel leuker dan verwacht, dus werd het niet enkel een vlaggenlijn voor baby L., maar ook voor baby J. én daarbovenop twee lange lijnen als afscheidscadeautje voor de juffen van de twee jongsten.

Kijk en geniet van die kleuren!

En om af te sluiten, ook nog eentje voor ons. Dié dus:

Oon ziet groen en rood

2011-06-09T15:31:00.000+02:00

Niet van jaloezie of een buitenmatige inspanning. Alleen ziet mijn oog overal in huis composities met wit, rood en groen.

* zelfgekweekte tomaten

* originele Baret Ware

* basilicum die ook in het kleinste potje weet te overleven

* een nieuw en vrolijk project

* nieuwe aanwinsten

Halen jullie ook onbewust steeds weer je favoriete kleuren in huis?

Van Katoen

2011-06-07T19:00:00.001+02:00

Handwerk is in. En het internet is de biotoop van de bedrijvige medemens. Dat geloof je misschien niet zo makkelijk uit ~~de mond~~ , ~~de pen~~ , het toetsenbord van een handwerkende blogger. Maar het is echt waar, zelfs De Standaard en de Knack zeggen het. Het gaat verder dan bloggen alleen. Her en der verenigen die virtueel gelijkgestemden zich in ‘real life’ naaiclubs, aangevuld met een heleboel blogloze maar daarom niet minder enthousiaste handwerkers.

En als al die naaiclubs zich verenigen, dan heb je een hele hoop talent bij elkaar. ‘t Zou zonde zijn om daar niets mee de doen, dus noteer alvast in je agenda:

op 14 april 2012

is het Geuzenhuis in Gent

the place to be en geven wij

Beeld je in: een naaiatelier, ergens rond de eeuwwisseling. Het constante geratel van een hele rij naaimachines. Geconcentreerde dames met gouden handen. Aan de lopende band ‘handgemaaksels’, te mooi voor woorden. En dat 12 uur aan een stuk, van 10u tot 22u. Wat nog mooier is: die handgemaakte spullen worden ter plekke verkocht! Niet om de stoffenvoorraad van de naaiclubs aan te dikken, maar voor een naaigerelateerd goed doel!

Annick droomde ervan om in Kenia een naaiatelier op te richten. En al kan ze het zelf helaas niet meer meemaken, haar droom kwam uit. Wij doen met de opbrengst van Van Katoen graag een duit in het zakje.

Niet enkel stikken en verkopen staan op het programma. Wie zin heeft in een workshop by Mme ZsaZsa in persoon, in een hapje en een tapje, in stofshoppen bij Vermiljoen of Koekepeertje, in een uurtje handwerkpret voor zijn/haar koters, vindt ook zijn gading op Van Katoen.

‘t Is nog vroeg, maar hou het in het oog, we lichten gaandeweg tipjes van de sluier!

Van Katoen volgen kan op http://www.vankatoen.org/ of via facebook.

Heb je zelf nog stof, knopen, ritsen of iets dergelijks liggen dat je met liefde aan dit initiatief wil schenken? Mail je blijde boodschap dan naar geef@vankatoen.org. (Opgelet, org, niet be!)

Slabben op verzoek

2011-06-05T11:53:00.001+02:00

Oontje lijkt de laatste tijd de steun en toeverlaat van menig beginnend naaister. Dit mag u wat vreemd lijken, met 0 uur naailes op het conto. Het is een feit, hoe ze het volgens de regels van de kunst moet doen, dat mag ze dan misschien niet weten. Maar dat deert niet, want ze heeft ogen in haar hoofd, een stel werkende hersenen en weet zich omringd door een schare IJverige en andere Wijven.
In mailtjes wordt gevraagd naar tips, advies en zo tussen de lijnen door ook wat moral support. Ze geeft dat graag. Soms krijgt ze suggesties, zoals de vraag naar een tutorial voor een slab. Dat wimpelde ze af, want slabben, dat hebben we 1. niet meer nodig, en 2. daarvan zijn er ook meer dan genoeg handleidingen voor te vinden op het www. Toch werd er aangedrongen, want 'zo in 't Engels is dat toch moeilijk met al die inches en die rare woorden.' Welja, het kan geen kwaad uw tutorial eens door vriend google translate te halen. Al kan het zijn dat u er dan nog minder van begrijpt. Prentjes kijken is trouwens ook altijd een geweldige tip. Ik geef het u maar mee. Maar soit. Is uw angst voor Engelse handleidingen bijwijlen groot, neem dan uw toevlucht tot deze handleiding.

Slabben maken is simpel. In no time had ik dit stapeltje. Dus, hier gaan we:

1. Teken een bestaande slab over.

2. Knip de slab in katoen en badstof. Of in toile cirée zo u wilt.
Ik knip de badstof altijd een halve centimeter groter dan het katoen. Zo komt u niet in de problemen als de twee ten opzichte van elkaar toch gaan verschuiven.

3. Overlock de badstof slab. Badstof rafelt en lubbert gelijk zot, dus overlocken of zigzaggen is echt wel nuttig.

4. Leg de goede kanten op elkaar. Speld op elkaar en stik rondomrond vast. Laat de halsopening open. Keer om.

5. Knip een biaislint op de gewenste lengte.

6. Speld op de badstof kant en stik van rand tot rand.

7. Plooi om en stik door van het ene uiteinde van het lint tot het andere.

Klaar!

Bij haar vind je trouwens een handleiding voor een slab met mouwen. En hier vind je de mooiste slabbenset ever.

Een hamertje en een zaagske

2011-06-02T18:21:00.001+02:00

"Allé, mama, is dat nu eerlijk?" Eerlijk. Wat kleren betreft is ons huishouden inderdaad niet eerlijk verdeeld. Hij weet hoe dat komt. Maar toch. Zijn verzoek om òòk een pyjama te krijgen, net als broer en zus kon ik niet naast me neerleggen. En omdat het zo jammer is dat je een pyjama niet overdag kan dragen, maakte ik er nog een t-shirt met mouwtjes bij.

Het stofje is niet helemaal nieuw in blogland. Maar gauw, heel gauw, komt er een nieuwe lading hier vandaan. Woehoe!

Ikea, maar dan anders

2011-05-30T19:48:00.001+02:00

Het is niet nieuw in blogland. Gepimpte strijkplanken zag u eerder al hier en hier en hier. Maar deze... deze stak echt mijn ogen uit. Ikea, zeg. Dat stofje moést ik gewoon hebben. Dat het een dekbed is/was... tja, dat moest dan maar. Naast een strijkplankhoes zag ik er meteen allerhande andere dingen in. Ah ja! Want als u hier al even leest, weet u gewoon dat mijn zonen en ik een zwak hebben voor groen.

Vandaag deel 1. De strijkplankhoes en de plooirok voor de dochter.

Deel 2 is under construction. En dan heb ik echt genoeg van, denk ik zo.
Zag u trouwens de strijkplanknis? Zelf bedacht en uitgevoerd door onze fantastische schrijnwerker.

Over eigenwaarde en de petroleumprijzen

2011-05-25T21:59:00.001+02:00

Soms kan ik het zo op mijn heupen krijgen van mezelf. Soms, maar vooral nù. Als je aan een kledingstuk begint met het idee dat dìt het perfecte naaisel zal worden. En het niet zo uitdraait. Als je je alweer stoot aan diezelfde steen. Als patroondelen niet goed uitkomen, ook al had je nog zo goed gemeten. Als je twee hemden, een in tricot, een in voilekatoen bijna af hebt en je er op die spiksplinternieuwe Bernina geen deftige knoopsgaten in krijgt. Dan, ja dan zou je jezelf toch wel voor het hoofd willen slaan? En ja, ik las de handleiding. Dat zal beroepsmisvorming zijn. RTFM geldt dus niet voor mij. En vrees niet, de hemden zijn nog intakt. Mijn eigenwaarde daarentegen...

Al zijn er dingen die ik toch nog redelijk kan, zoals:
- vriendelijk blijven aan de telefoon, terwijl je eigenlijk op springen staat
- kinderen fruit laten eten, ook zij die dat 'eigenlijk niet lusten'
- ramen lappen zonder strepen
- van tafels oefenen een spelletje maken

En dat zal het zowat zijn.

Gelukkig - voor mezelf - heb ik nog wat interessants. Zoals daar zijn: blij zijn om kleine dingen. Shortcuts nemen op uw Mac. Babytomaten zien groeien. Een vogeljong horen piepen. En plastiek strelen. Met stip op 1: deze deze voorwerpen uit melamine die dit weekend ons huishouden vervoegden. Waarmee ik beken dat wij persoonlijk verantwoordelijk zijn voor de stijgende petroleumprijzen. Ja, wij. Dus, als u een zondebok zoekt. It is me!

Maar kijk, die glans! Die kleuren! Weg alle zorgen! Geluk is niet altijd ver te zoeken. En ja, ik zou kunnen bleiten om het feit dat we dit jaar tegen alle plannen in toch niet naar Ierland gaan deze zomer, maar ik doe dat niet, want ik heb een groen-wit-oranje compositie om te strelen. Soms kan ik toch nog positief denken. Soms.

De kroon van Oon

2011-05-23T15:35:00.001+02:00

Drie. Zijn eerste échte verjaardag. Bewust. Al weken leefde hij ernaar toe en verkondigde tegen al wie het horen wilde: "Ik ben nu zo jaar (krampachtig drie vingers recht in de juiste richting plooiend), dus nu ben ik al groot." Om het volgende moment doodleuk te beweren: "Ik ben wel nog een kleintje, hé!" Als je drie bent, ben je al groot, maar ook nog klein. Al naargelang het uitkomt. Onze driejarige is vooral een mamakindje, een borstverslaafde, een grappige clown, een vlotte prater en -helaas - nog af en toe een nachtbraker.

Omdat het Lief het hele weekend moest werken, zaten we zaterdagochtend om 7 uur al aan de taart. Inclusief kaarsen, kroon, liedjes en het obligate hoera-geroep.

De kroon is dezelfde als die van vorig jaar. Met een nieuw cijfer, uiteraard. Ik hou wel van wat continuïteit, dus deze vilten kroon gaat als het van mij afhangt nog jaren mee.

Mocht u ook zin hebben in dit simpel vilten exemplaar, dan kunt u het patroon - van een oud, kartonnen kroontje - hier downloaden. Uitknippen, een lint maken met een elastiek erin en vervolgens versieren naar eigen godsvrucht en vermogen. Kijk hier eens, of hier. Schoon exemplaren.

Om wat tegengewicht te bieden aan een weekend vol taart, een glaasje gezond:

En grote Japanner voor een klein Belgske

2011-05-20T19:22:00.001+02:00

Ik dacht dat Japanners kleine mensen waren. Mensen die eenvoudige, maar - net daardoor - prachtige patronen weten te bundelen in heel aantrekkelijke boekjes. Ik leende een exemplaar, want hun versie van het bloesje op pagina 6 stak me de ogen uit.

Ik maakte een 110 voor de dochter, die ook 110 is. Ik had het al voelen aankomen bij het knippen van de patroondelen, maar gelukkig was dit exemplaar in een teststofje. Voor Anna Maria Horner maaksels maak ik nog steeds eerst een testversie.

Het bloesje werd door een ander meisje gepast en beloofd voor haar verjaardag. Na de foto's wou de dochter het niet meer uit. En ja, bij nader inzien valt het wel mee. Alleen vooraan is het echt wijd en gaapt het gat. Dilemma. Geef ik het bloesje aan het meisje? Maak ik een identiek voor de dochter in maat 100? Of neem ik die 110 zelf wat in? Om te illustreren hoe fijn de dochter is. Ze draagt een driekwart broek van Filou in maat 92. Nu past ze perfect.

Vind ik het mooi? Vind ik het niet mooi?

2011-05-18T16:59:00.000+02:00

Zo twijfelen over stof, dat heb ik regelmatig. Bij elk stofje dat ik op het eerste gezicht mooi vind, verzin ik stante pede een doel. Dat is handig bij het inschatten van het aantal yards. "Dit wordt een hemd, dat een rokje, dat is gewoon mooi en koop ik lekker toch." In een grote hoeveelheid, uiteraard.

De dochter heeft dat niet. Die zit voor het scherm en zegt gedecideerd "Dat wel. Dat niet." De stofjes hieronder koos de dochter. Hier geen waawgevoel, maar bij anderen blijkbaar wel. En zo komt het dat ik toch rokjes maakte in stofjes die ik eigenlijk niet zo heel erg mooi vind. Gewoon omdat 'ze' zei dat ze voor het rokje van de dochter viel. En omdat ze haar dochter dezelfde naam gegeven heeft als die van mij. Wat kan tellen, want 'ze' is juf en juffen doen dat niet zomaar. Associaties en zo, u weet wel. En zo maakte ik een rokje voor haar dochter. Twee dochters met dezelfde naam in dezelfde rok.

En omdat ik zoveel plezier had in nummer 1, maakte ik meteen ook maar een nummer 2. Voor een ander klein, vers boeleke.

Zie, die stof, die vezels... Dààr kan ik wel ongelofelijk van genieten.

En mocht u er nog aan twijfelen. Ik vind ze mooi. En schattig, in zo'n klein maatje.

Pyjama #2

2011-05-14T21:35:00.001+02:00

Wie hier al eens komt lezen, die weet het wel. Valt er iets in de smaak, dan wordt dat massaal geproduceerd. Minstens twee keer, maar vaak ook drie, vier of desnoods twintig keer. Na het succes van dit, kon het dan ook niet anders dan dat ik mijn stapel 'af te werken kledingstukken' vakkundig de rug toekeerde en aan nummer twee begon. Wederom uit ene halve meter, we maken het onszelf graag moeilijk, nietwaar?

De soeptricot, die is niet nieuw, en wist zij voor mij nog op de kop te tikken. Dikke merci, daarvoor!

Een nieuwe 'pyjama' rolde van de band. Uit een nog kleiner stuk, dus zonder mouwen. En ook zonder doorlopende print op de broek.

Wakkere slakken voor slapende sloebers a.k.a. de slakkenpyjama

2011-05-11T18:13:00.000+02:00

Wat doet een mens als die van het werk komt, klaar voor een 'vrije' middag, weliswaar met een hele to do lijst? Ge baalt een beetje, excuseer, ge baalt als een stekker, want ge hebt honger, geen zin in geen enkel ding van uw lijst en eigenlijk zijt ge doodmoe en wilt ge liever in uw bed kruipen.

Een zinnig mens eet, werkt zijn lijst af of kruipt desnoods in bed. Een onzinnig mens, die smijt zich in de tricot. Die tart het lot en schuift stukken stof onder een overlock. Met. Een. Mes. Die gebruikt dunne tricot als boordstof en waagt zich aan dingen waar ze zich nog nooit eerder aan waagde. A recipe for disaster, denkt u? Wel, het lot was mij gunstig gezind. Zo gunstig zelfs dat ik uit een halve meter tricot een t-shirt en een shortje kreeg. Zonder gaten erin. Wel met hier en daar een minor imperfection, maar het was de eerste keer, dus ik mag dat, imperfecties produceren.

Het stofje kreeg ik van haar, en kon ik gewoon niet in de kast stoppen. Ik paste ook haar truc toe voor de tailleband. En hoewel de live uitleg keek ik nog very puzzled, maar eigenlijk was dat gewoon plain sailing.

Ik maakte een t-shirt in maat 98, maar dochter - 110 - past er nog perfect in. Het shortje was dan voor de zoon. Maar de dochter wil het nu echt, echt - écht, mama - als pyjama. Wat overigens zeer goed uitkomt, want in bed valt het niet op dat het patroon niet doorloopt en dat de slakken op haar derrière op hun kop staan. Maar ssst, ge weet van niets, hé?

Een luizige moederdag

2011-05-09T19:15:00.001+02:00

Moederdag anno 2011 was er in elk geval een om nooit te vergeten. De luizigste moederdag ever. En dat mag u gerust letterlijk nemen. Na een weekend van kammen, inzepen, kammen, spoelen, kammen en dit maal vijf - wij ontsnapten uiteraard ook niet aan de luizenjacht - voelde ik me meer verwant aan een vlooiende baviaan dan aan een gevierde moeder. Gelukkig had slechts eentje van ons het echt zitten. Niettemin spendeerde ik het overgrote deel van het weekend of in de badkamer, of in het washok, want luizen, dat betekent - naast uren kammen - vooral machines draaien, drogen en strijken. Hier niets van moeder rustig in de zetel met de benen omhoog. In mijn herinnering verbood ik mijn eigen moeder ten stelligste de zithoek te verlaten op straffe van 'geen snoepje na het eten'. Niet zo hier. Volgende keer beter?

Maar luizen, zeg. Ik had dat nog nooit gezien. Maar toen ik de haren van de dochter in twee vlechtjes wilde doen en ik in de middenscheiding een 'beest' zag lopen, toen had ik geen milliseconde nodig om te beseffen wat voor ongedierte dat was. En ja, na twee dagen vlooien, euh luizen, gingen onze kindertjes volledig ontluisd terug naar school. Ze zijn vast nog nooit zo proper geweest.

Verslingerd

2011-05-07T15:00:00.001+02:00

Voor Londen moést ze af. Bizar, ja. Ik, die bij nummer 1 aan mijn co-IJverige Wijven verkondigde dat ik die nooit ging gebruiken, ik dus, ik ben er aan verslingerd. Als shoppingtas in Londen, als speeltuintas in Ledeberg city, als zwemtas in de tuin van vrienden. En als sjakosj, waar ik dan gezwind mijn middagmaal in plof. Naast alle andere sjakosjtoebehoren. Altijd plaats genoeg.

De stofjes van Melody Miller en Cosmo Cricket liggen volledig in het IJverige Wijven kleurenpalet. Met de enige echte IJverige Wijven button maakt ze ook officieel een IJverige Wijven tas.

Ondertussen zit versie nummer drie in het weggeefpakket. Dus geen nood, daar wordt aan gewerkt. Alleen gaf mijn naaimachine het na de val stilletjesaan de geest. Voorlopig dus enkel overlockprojecten. Maar het komt, het komt.

De gele kast ofte kleuradvies gezocht

2011-05-03T10:19:00.000+02:00

U bleek dus wel een beetje nieuwsgierig naar wat dit ging worden. Na nòg een laag (wat dekte dat geel toch slecht, en ja, het is Ambiance van Levis, in case you wonder wat voor brol ik weer ter hand genomen had) leek de kast eindelijk een beetje presentabel. De kast, die redden de buren van het containerpark en ik redde die vervolgens toen de buren die op hun beurt richting containerpark wilden verschepen. Recyclage, daar houden we wel van. Nu, of dat ecologisch zo'n goede zet was, dat verven en die white spirittoestanden, daar ben ik nog niet zo van overtuigd. Wie mij dan eens deftig uit de doeken kan doen, hou u alstublieft niet in.

Maar de kast, die was voor de dochter haar kamer en herbergt nu de boeken van de kleine zoon. Omdat die het kleurrijkst waren en we eigenlijk allemaal wel dol zijn op Anna.

Naast de lievelingsboeken ook wat plaats voor de kunstwerken van de dochter met de juf die graag met stof werkt.

En nu ik u hier toch heb, hoe verf je een kamer die nu nog volledig wit is, een zwarte (wengé) vloer heeft en naast deze kleurrijke boekenhoek ook nog deze kleurrijke stoel huisvest? Hou ik de muren toch maar wit? Ga ik voor het bijna clichématige '1 muur in 1 kleur'? Zoek ik een behangetje dat wat weerwerk kan bieden tegen deze kleurenaanval? En gordijnen? Het ellendigste aller decoratie-elementen. Naast het feit dat ik dit eigenlijk verfoeilijk vind, zijn ze in deze tijd van het jaar toch wel uitermate handig. De kamer is dan nog gezegend met een hoogst charmante, maar bijzonder onhandige erker.
Ik gooi het u maar in de schoot. Men weet namelijk nooit dat hier volk met een gave voor interieurvormgeving meeleest.

Van de nood een deugd

2011-04-30T18:06:00.000+02:00

Ik zei het al eens: plots hoorde ik een doffe bonk, echtelijk gefoeter en kinderlijk gekweel. Ik wist het meteen, mijn machine lag tegen de vlakte. Ze functioneerde nog, al was het behelpen, maar het vooruitzicht dat ik haar moest missen zorgde dat ik het gesukkel ervoor over had. Tot nu. Bij een pyjama in voilekatoen weken de steken uit elkaar en bracht ik haar naar 'de dokter' en wacht ik bang af of het nog wel de moeite is om haar te redden.

Maar... zoals Johan Cruijff het zo sappig verwoordde 'elk nadeel heb zijn voordeel', zo is het hier ook. De laatste maanden kwam de zin om te lopen weer terug, maar de roep van de machine/stofjes klonk nòg luider. Daar kwam abrupt een einde aan en ik... ik maakte van de nood een deugd. Bond dat vreselijke schoeisel aan, hees me in iets nog verfoeilijkers en zette het op een lopen. Letterlijk. Het voelt goed. Zo goed dat ik vrees dat ik weer een beetje verslaafd geraak.

Een ander voordeel: ik had nu eindelijk tijd om de kast - die hier al maanden in de weg stond - onder handen te nemen.

En toch mis ik haar, mijn machientje.

Wegdromen toegelaten

2011-04-27T20:37:00.004+02:00

Het is al een eind uit, van 2009 met name, maar onlangs viel mijn oog er weer op. Het boek 'Het leven zoals het was - De jaren ’50, ’60, ’70 en ’80 in België'. Alleen de cover doet me al wegdromen. E.T. Rubic. Tupperware. De jaren '70 en '80 zitten stevig gebeiteld in mijn herinneringen. Dit boek staat met stip op 1 op mijn verlanglijstje *hint*.
Het doet me denken aan alle tentoonstellingen die ik reeds in het Designmuseum zag. En aan alle lunchgesprekken met (ondertussen ex-collega's) waarbij we deden van "Keek jij ook naar Peppi en Kokki?" En naar De Berenboot? De Zevensprong? Calimero? Mik, Mak en Mon? Liegebeest? Jacobus en Corneel?

En u? Waar keek u graag naar? Welke tv-programma's zult u nooit vergeten? Welke voorwerpen blijft u koesteren? De viewmaster misschien?

Dé zomerrok voor moeders (en dochters)

2011-04-22T11:00:00.001+02:00

Ok, het is een simpel rokje, en ge zult er heus geen schoonheidsprijzen mee in de wacht slepen, maar als uw zomer bestaat uit in de zandbak neerploffen, schommelen, voetballen, fietsen, touwtje springen, picknicken in het park, tot in de treure uw klimop in de hand proberen te houden, meerennen naast uw dochter haar fiets, stoephangen en dies meer, dan is dit de perfecte outfit.

Geef toe, wilt gij u bij bovenstaande activiteiten om de vijf seconden afvragen of ge nog wel elegant voor de dag komt? Nee toch? Een rok in tricot, dat zit altijd goed, dat valt altijd goed. Ik weet al dat ik hem deze zomer veel rond mijn lijf zal hebben. U weze gewaarschuwd.

Bijna had ik dit stofje aan mij laten voorbijgaan. Ware het niet dat ik vriendinnen heb die dat in mijn pollen duwden en me er prompt twee meter van lieten kopen. Een van de andere gezinsleden wordt dus binnenkort nog opgezadeld met een gestreept kledingstuk. Degene die het liefst op haar/zijn moeder wil lijken. Wie zou dat zijn...

Londen voor stofdummies

2011-04-20T18:03:00.001+02:00

Ja, ja, ik ben terug. Bijna niet, maar dankzij het fantastische Eurostar personeel haalde we toch nog onze trein. Op twee minuten inchecken, douane- en paspoortcontrole doorlopen en de lift nemen naar het perron, geflankeerd door zoveel gespannen gezichten, het zorgt ervoor dat de snelheid van uwen tikker serieus de hoogte in gaat. Zeker als ge dan in high heels nog het perron moet afspurten, een trolley achter u aan slepend. In ruil voor dit onstijlvol gehuppel kregen we wel lege eersteklas treincoupe.Dank u wel, Britse hoffelijkheid! Love you even more, now.

Maar Londen... het was lang geleden, maar voelde meteen weer heel vertrouwd. We gingen op dag 1 op zoek naar twee stoffenwinkels. In totaal deden we er drie. Meer niet, want mijn vriendinnen en mijn portemonee konden dat wellicht niet aan.

Hier gaan we dan:
* Shaukat, te vinden op 172, Old Brompton Road (underground: Gloucester Road): het ziet er een beetje vreemd uit, maar in de kelder zijn behoorlijk wat stofjes te vinden. Ik zocht Liberty en daar hebben ze een hele collectie van. Het leek me minder uitgebreid dan de keuze die je in de webshop voorgeschoteld krijgt.
* De stoffenafdeling in het warenhuis Liberty in de Great Marlsborough Street: mooi aanbod, maar ont-zet-tend duur. De mooie Liberty tricot die zij ooit had kostte welgeteld £27,95 per meter, wat me toch even deed slikken. Ook aanwezig: een aanbod Amy Butler, Free Spirit en Anna Maria Horner aan democratische prijzen.

Op dag twee sleepte ik het gezelschap eerst richting Camden (maar daarover later meer) en dan naar Columbia Road. Daar is op zondag bloemenmarkt en is het er over de koppen lopen. Aan weerszijden van de straat vind je gezellige hebbedingenwinkeltjes. Kijk hier maar. Ik kocht er een rood vintage-uitziend - maar vast made in China - wekkertje.
Columbia Road ademt gezelligheid. Het was wringen geblazen, maar de zon, de bloemenzee en de shops maakten het absoluut draaglijk.

Ook een stoffenwinkel hier op nummer 67:
* Beyond Fabrics. Hetzelfde aanbod als eender welke goede online stoffenwinkel.

Om dat shoppen wat te counteren deden we ook wat aan cultuur. Tate Modern en British Museum met name, beiden gehuisvest in een gebouw dat op zich al de moeite waard is om te bezoeken. En wat nachtelijke siteseeing rond Westminster mocht uiteraard niet ontbreken.

En de buit.

*Niet op de foto: een button uit Tate Modern met de tekst 'Future Artist', want dat is louter wishful thinking.